Pſalmius¶ III
Pſalmiusre deus homini quod ab illo habeat quicquid habet vt cū bonitate habeat ⁊ humilitate: aliquādo eum perturbat: auertit abillo faciem ſuā ⁊ decidit in temptationem:⁊ oſtēdit illi qꝛ ꝙ iuſtus erat ⁊ recte ambulabat: ipſo regente fiebat. Auertēte aūt tefaciem tuā turbabuntur. Uidete quid dicat ⁊ in alio pſalmo: Ego dixi in abundantia mea nō mouebor ineternū. Preſumpſit de ſe: impletus erat bonitate: ⁊ putabata ſe ſibi eſſe totā bonitatem: ⁊ dixit in corde ſuo nō mouebor ineternum. Sed quiaiam ſenſerat dei gratia ſe percepiſſe quoderat expertus reddidit gratiarum actionem. Domine in voluntate tua preſtitiſtidecori meo virtutem. Auertiſti aūt faciemtuama me: ⁊ factus ſum cōturbatus. Sic⁊ hic: Aperies tu manum tuam: ⁊ vniuerſa implebuntur bonitate. Non manu ſua:ſed manu tua aperta: Auertente aūt te faciē tuā turbabūtur. Sed quare hoc facisQuare auertꝭ faciē tuā vt turbent̉. Auferes ſpiritū eorū ⁊ deficient: Spiritꝰeoꝝ ſuꝑbia eoꝝ erat. Gloriātur: ſibi tribuunt: ſeipſos iuſtificant. Auerte faciē tuamvt turbentur: aufer ſpiritū eorū ⁊ deficiāt:Clament ad te cito exaudi me dn̄e defecitſpiritus meus: Ne auertas faciē tuā a me.Auferes ſpiritū eorum ⁊ deficient. Et inpuluerē ſuumᶠ cōuertentur. Inuenitſe homo penitens de peccato ſuo: qꝛ nō habebat vires ex ſe: ⁊ confitetur deo dicensſe eſſe terrā ⁊ cinerē. O ſuperbe: cōuerſuses in puluerē tuū: ablatus eſt ſpiritus tuꝰ.Iam nō te iactas: nō te extollis: nō te iuſtificas. Uides quia de puluere factus es: ⁊auertēte faciem ſuā dn̄o in tuū puluerē recidiſti. Roga ergo cōfitere puluerē tuum⁊ infirmitate tuam: ⁊ vide quid ſequatur.Emittes ſpm̄ tuū ⁊ creabūt̉: Auferes ſpm̄ eoꝝ: emittes tuū. Auferes ſpm̄eoꝝ: nō habebūt ſpiritū ſuū. Ergo deſertiſūt beati pauꝑes ſpiritu? Nō ſūt aūt deſerti: qm̄ ip̄oꝝ eſt regnū celoꝝ. Noluerūt habere ſpiritū ſuū: habebūt ſpiritū dei. Hocem̄ dixit martyribꝰ futuris. Cū vos ceꝑint⁊ abduxerint: nolite cogitare quō aūt qͥdloquamini. Nō em̄ vos eſtis qui loqͥminiſed ſpūs pr̄is veſtri qͥ loquit̉ in vobis. Nolite nobis tribuere fortitudinē: ſi vr̄a eſt inqͥt ⁊ mea nō ē: duricia eſt nō fortitudo. Auferes ſpiritū eoꝝ ⁊ deficient: ⁊ in pulueremſuū ꝯuertent̉: Emittes ſpiritū tuum ⁊ creabunt̉. Ipſiꝰ em̄ ſumꝰ figmentū dixit Apl̓s
¶ IIIcreati in oꝑibus bonis. Aſpū eius accepimus gratiā: vt iuſticie viuamus: qꝛ ipſe eſtqui iuſtificat impiū. Auferes ſpiritū eoꝝ ⁊deficient: Emittes ſpiritū tuū ⁊ creabunt̉.Etᶠ innouabis facie terre. Id eſt nouis hoībus ꝯfitētibꝰ ſe iuſtificatos eſſe nōa ſe iuſtos: vt gratia dei ſit in illis. Uide qͣles ſint quibꝰ īnouata ē facies terre. Paulus dicit: Plus oībꝰ illis laboraui. Quideſt Paule? Attēde ſi tu ſeu ſpūs tuus. Nōego īqͥt: ſꝫ gr̄a dei mecū. Quid ergo? Quiacū abſtuleris ſpiritum nr̄m in puluerē nr̄mꝯuertemur: vtiliter intuētes infirmitatē noſtrā: vt accepto eius ſpū recreeiur. Uidete qͥd ſequit̉. Sit gloria dn̄iʳ ineternū: Nō tua: nō mea: nō illiꝰ: aut illiꝰ: gl̓iadn̄i ſit: n̄ ad tp̄s ſꝫ inet̓nū. Letabit̉ dn̄sin oꝑibus ſuis. Nō in tuis quaſi tuis:qꝛ ⁊ oꝑa tua ſi mala: ꝑ iniquitatē tuā: ſi bonaͣ: ꝑ gratiā dei. Letabit̉ dn̄s in oꝑibus ſuis. Quiᶠ aſpicit terrā ⁊ facit eā tremere: qui tangit mōtes ⁊ᶠ fumigabunt. O terra exultabas d̓ bonitate tua:tibi tribuebas vires opulentie tue: Ecce reſpicit dn̄ſ ⁊ facit te treme̓. Reſpiciat te ⁊ faciat te tremere. Melior eſt em̄ tremor humilitatis: qͣꝫ confidentia ſuperbie. Uidetequomō aſpiciat deus terram ⁊ faciat eamtremere. Ad terrā quaſi preuidenteꝫ ſibi ⁊exultantē: loquitur Apoſtolus: Cū timore ⁊ tremore veſtrā ip̄orum ſalutē operamini. Cū timore ⁊ tremore. Deus em̄ eſt quioperatur in vobis. Dicis o Paule operamini: dicis vt operemur: quare cum timore ⁊ tremore? Deus em̄ eſt inquit: qui operatur in vobis. Ideo ergo cum tremore:quia deus operatur? Quia ipſe dedit: nonex te eſt quod habes: cuꝫ timore ⁊ tremoreoꝑaberis. Naꝫ ſi non timueris eū: auferetquod dedit. Cū tremore ergo operare. Uide alium pſalmū: Seruite dn̄o in timore: ⁊exultate ei cū tremore. Si cū tremore exultādū eſt: deꝰ aſpicit: ſit terremotꝰ: aſpiciētedeo tremāt corda nr̄a: nā tūc ibi reqͥeſcit deus. Audi illū alio loco: Suꝑ quē reqͥeſcetſpūs meus? Suꝑ hūilē ⁊ quietū: ⁊ trementem verba mea. Qui aſpicit terram ⁊ faciteam tremere: qui tangit montes ⁊ fumigabunt. Montes ſuperbi erant: iactabatſe: non eos tetigerat deus: tangit illos ⁊ fumigabūt. Quid eſt fumigare mōtes? Precem domino reddere. Ecce magni montes ſuperbi: montes ingentes nō rogabatdominum: ſe rogari volebant: ⁊ ſuperiore
Alia lr̄a.f reuertent̉.
Alia lr̄a.Emitte
Alici lra.f reſpicit.f furnigant.
Alia hrin ſequa
Alia lr̄a.f renou