PſalmusCIII
PſalmusNūqͥd ⁊ qn̄ ſupra erāt aq̄: mōtiū defeceratmagnitudo? Sed tn̄ frēs mei vt oēs viderēt eminētiā mōtiū: ꝑ quos mōtes ſalus eſſet generi hūano: qꝛ leuaui oculos meos īmōtes vn̄ veniet auxiliū mihi: ab increpatione dei fugierūt aq̄. A voce toni truitui formidabūt. Iam qͥs non terreat̉ avoce dei ꝑ apl̓os: voce dei ꝑ ſcripturasꝑ nubes eiꝰ? Cōquieuit mare: formidauerūt aque: nudati ſūt mōteſ: iuſſit imꝑator.Sꝫ quid iuſſiſſet: niſi deꝰ tonuiſſet? Quiavoluit deꝰ: illi iuſſerūt ⁊ factū eſt. Ergo nullus ſibi hoīm arroget aliquid: formidauerūt aque: ſed a voce tonitrui tui. Nā eccecū voluit deꝰ fugerūt aque: ne p̄merēt mōteſ. Anteqͣꝫ id fieret: ⁊ ſub aquis firmi erātmōtes. Aſcędūt mōtes ⁊ deſcędūtcāpi: in locū que fundaſti eis. Adhūc de aqͥs loqͥt̉. Nō hic montes accipiamus quaſi terrenos: neqꝫ cāpos quafi terrenos: ſed fluctꝰ tā magnos: vt mōtibꝰ cōparent̉. Fluctuauit aliqn̄ mare: ⁊ fluctꝰ extāqͣꝫ mōtes fuer̄t: qͥ mōtes illos apl̓os operirēt. Sꝫ qͣꝫdiu aſcēdūt mōtes ⁊ deſcēdūtcāpi? Seuierūt ⁊ placati ſūt. Cū ſeuiebāt:mōtes erāt: cū placati ſunt: cāpi facti ſūt:Fūdauit enī eis locū. Eſt quidā meatꝰ: qͣiꝓfundꝰ locus: qͦ recepta ſūt qd̓āmō oīa ſeuiētia corda mortaliū. Ꝙͣml̓ti mō: ⁊ falſi:⁊ amari ſūt: ⁊ tn̄ quieti. Ꝙ ml̓ti ſūt qͥ dulceſcere nolūt. Qui ſūt qͥ dulceſcere noluntQui in chriſtū adhuc credere nolunt. Etqͣꝫuis ml̓ti ſūt qͥ nōdū crediderūt: quid faciūt eccleſie? Mōteſ erāt aliqn̄: mō campiſūt: Tn̄ frēs mei ⁊ malicia mare ē. Quareenī nō ſeuiūt mō? qͣre nō inſaniūt? qͣre nondāt oꝑaꝫ? Siquidē ſi nō pn̄t euertere terrānoſtra: certe cōtegere. Quare nō? Audi.l.Terminū poſuiſti que nō tranſgredient̉: neqꝫᶠ reuertet̉ᶠ tegere terram. Quid ergo qꝛ iam fluctꝰ amariſſimimodū acceperūt: vt liceat nobis talia etiālibere p̄dicare: quia terminuꝫ acceperuntdebitū: qꝛ trāſgrēdi nō pn̄t impoſitū finē:neqꝫ reuertent̉ tegere terrā. Quid ſit ī ipſat̓ra: q̄ oꝑatiōes ibi ſūt quā mare nudauit:Et ſi adhuc eiꝰ orā tenurs fluctꝰ ꝑſtrepūt:⁊ ſi adhuc murmurāt pagāi: ſonitū littoꝝaudio: diluuiū nō phorreſco. Quid ergoQuid fit in t̓ra? Quiᶠ emittit fontesin cōuallibꝰ: Emittit inqͥt fōtes ī ꝯuallibꝰ. Cōualles noſtis qͥd ſint: dep̄ſſa locat̓raꝝ. Nā collibꝰ ⁊ mōtibꝰ: ꝯria figura opponūt̉ valles vel ꝯualles. Colles ⁊ mōtes
tumores terraꝝ ſūt: valles aūt vel cōualles humilitates terraꝝ. Noli cōtēnere humilitates: inde fluūt fontes: emittit fōtes īcōuallibꝰ. Audi mōtē. Dic̄ Apl̓s: plꝰ illisoībꝰ laboraui. Magnitudo q̄dā cōmēdatur: ſtatiꝫ tn̄ vt ꝓfluat aq̄: ꝯuallē ſe fec̄. Nōego aūt: ſed gr̄a dei mecū. Non repugnatvt qͥ ſūt mōtes: ſint ⁊ ꝯualles. Sic̄ enī mōtes dicunt̉ ꝓpter ſpūalem magnitudineꝫ:ita ⁊ cōualles ꝓpter ſui ſpūs humilitateꝫ:Nō ego inqͥt: ſed gr̄a dei mecū. Ergo conuallis eſt: ⁊ gr̄a dei fons ē. Qui emittit fōteſ in ꝯuallibꝰ: d̓ ſpiritu dicebat̉ quō cōmemoraui: Si qͥs ſitit veīat ⁊ bibat: qͥ credit īme flumīa aqͣ viue fluēt de vētre eiꝰ: hͦ aūtdicebat de ſpiritu quē accepturi erāt hi qͥin eū erāt credituri. Uideamꝰ ſi cōuallesſūt: vt emittant̉ fontes ī ꝯuallibꝰ. Audi ꝓphetā. Suꝑ queꝫ requieſcit ſpūs meꝰ: niſiſuꝑ humilē ⁊ quietū: ⁊ trementē v̓ba mea?Quid eſt ſuꝑ quē reqͥeſcit ſpūs meꝰ? Suꝑhumilē ⁊ qͥetū. Quis habebit fontē meū?Cōuallis. Inter mediū motiū ꝑtrāſibut aque. Hoc vſqꝫ a lectore ꝓnūciatus eſt pſalmꝰ. Hucuſqꝫ caritati vr̄e ſufficiat. Hoc dicimꝰ: ⁊ in noīe dei ẜmonē terminabimꝰ. Quid eſt int̓ mediū montiū ꝑtrāſibūt aq̄? Audiuimꝰ qͥd ſūt mōtes: magni p̄dicatores verbi: ſublimes angeli dei:qͣꝫuis adhuc in carne mortali: excelſi nonſua virtute: ſꝫ illiꝰ gr̄a. Quātū aūt ad ip̄osattinet: ꝯualles ſūt: humiliter emittūt fontes:. Et inter mediū mōtiū inqͥt ꝑtrāſibūtaque. Putemus hoc ita dictū: int̓ apl̓orū mediū ꝑtranſibūt p̄dicationes verbi veritatis. Quid eſt inter mediū montiū pertranſibunt aque? Quid eſt inter mediumapl̓oꝝ? Qd̓ mediū dicit̉ cōe eſt: Res communis vn̄ oēs eqͣlit̓ viuūt: media ē: nec attinet ad te: nec ad me: Propterea loquimur ⁊ ſic de aliquibꝰ hoībus: Habent inter ſe pacē̓: hn̄t int̓ ſe fidē: hn̄t inter ſe caritatē: ſic certe dicimꝰ. Quid eſt inter ſe? Inmedio ſui. Quid eſt in medio ſui? Cōe eſtillis. Audi aqͣs inter mediū mōtiū. Quiacōis illis fides erat: nec quiſqꝫ aqͣs qͣſi proprias ⁊ ſuas habebat. Si enī nō ſūt in medio: qͣſi priuate ſūt: nō publice fluunt: Etego habeā meā: ⁊ ille habet ſuaꝫ: nō eſt inmedio qd̓ ⁊ ego ipſe habeat: ſed talis nō ēpacifica p̄dicatio. At vero vt int̓ mediummōtiū fluāt aq̄: Audi vocē montꝭ: Deꝰ inquit pacis det vobis idipſum ſapere inuicem: ⁊ iterum vt idipſum ſapiatis omnes:
Alia lr̄a.ꝯuertent̉.roꝑire.
Alia lr̄sf emittis.