PſalmusLXXXIIII
iuſticia de celo ꝓſpiceret: id eſt vt iuſtificarentur homines diuina gratia: veritas nata eſt de Maria virgine: vt poſſet ꝓ illisiuſtificandis offerre ſacrificiū: ſacrificiumpaſſionis: ſacrificiū crucis. Et vnde offerret ſacrificiū ꝓ peccatis noſtris niſi moreret̉? Unde aūt moreret̉: niſi a nob̓ acciꝑetvbi moreret̉? Idē niſi a nobis ſumeret carnem mortalē: chriſtus mori non poſſet: qꝛverbum nō morit̉: diuinitas nō morit̉: virtus ⁊ ſapiētia dei nō morit̉. Quō ergo offerret ſacrificiū: victimā ſalutarē ſi nō moreretur? Quō aūt moreret̉ niſi carnē indueret? Quomō carneꝫ indueret niſi veritasde terra oriret̉. Ueritas de terra orta eſt: ⁊ iuſticia de celo proſꝑexit.Poſſumꝰ hinc dicere alterū ſenſum: Ueritas de terra orta eſt: cōfeſſio ab hoīe. Homo enī peccator eras: O terra: qui qn̄ peccaſti audiſti: terra es ⁊ in terrā ibis: oriat̉ d̓te v̓itas: vt reſpiciat de celo iuſticia. Quōergo oriet̉ a te veritas cuꝫ tu peccator ſis:cū tu iniquus ſis? Confitere peccata tua: ⁊orietur de te veritas. Si enī cū ſis iniquusdicis te iuſtū: quō a te oriet̉ veritas? Si autem cū ſis iniquus: dicis te iniquū: veritaſde terra orta eſt. Intēde illū publicanū lōge a phariſeo ī tēplo orantē: qui neqꝫ oculos ad celum audebat leuare: ſed percutiebat pectus ſuū dicēs: dn̄e ꝓpitius eſto mihi peccatori. Ecce veritas de terra orta eſt:quia ꝯfeſſio peccatoꝝ ab homīe facta eſt.Quid ergo ſequit̉? Amē dico vobis: quiadeſcendit iuſtificatus publicanꝰ ille magisqͣꝫ ille phariſeus: qꝛ omnis qͥ ſe exaltat humiliabitur: ⁊ qui ſe humiliat exaltabit̉. Orta eſt veritas de terra in confeſſione peccatorū: ⁊ iuſticia de celo ꝓſpexit: vt deſcēderet iuſtificatus publicanꝰ ille magiſqͣꝫ ille phariſeus. Nā vt noueritꝭ: quia veritasꝑtinet ad cōfeſſionē peccatoꝝ: ait Ioh̓eseuāgeliſta. Si dixerimꝰ qꝛ peccatū nō habemꝰ: noſipſos ſeducim ⁊ veritas in nob̓non eſt. Quō ergo veritas de terra oriet̉ ⁊iuſticia de celo ꝓſpiciet? Audi illū ſequentem ⁊ dicentē. Si confiteamur pctā noſtrafidelis eſt ⁊ iuſtus vt remittat nobis peccata: ⁊ purget nos ab omni iniquitate. Ueritas ergo de terra orta eſt: ⁊ iuſticia de celoꝓſpexit: Que iuſticia de celo ꝓſpexit tāqͣꝫdei dicētis: parcamꝰ huic homini quia ip̄eſibi nō peꝑcit: ignoſcamꝰ: quia ipſe agnoſcit. Cōuerſus eſt ad puniendū peccatumſuū: cōuertar ⁊ ego ad eū liberandū. Ue-
ritas de terra orta eſt: ⁊ iuſticia de celo proſpexit. Eteniꝫ dn̄s dabitʸ ſuauitatem: ⁊ terra noſtra dabit fructu ſuum. Unus verſus reſtat: peto vt ſine tedio ſit: qd̓ dictus ſum. Attēdite rem neceſſariam fratres mei: attēdite: ꝑcipite: fertevobiſcum: ⁊ nō ſit inane ſemē dei: in cordibus veſtris. Uertas inquit de terra orta ē:cōfeſſio peccatoꝝ ab hoīe: ⁊ iuſticia de celo proſpexit: id eſt a dn̄o deo data eſt iuſtificatio confitēti: vt ipſe ſe agnoſcat impiꝰ:pium autē fieri nō poſſe niſi ille fecerit cuicōfitet̉: credēdo in eū qui iuſtificat impiū.Tua gͦ peccata potes habere: fructū bonūnō potes habere: niſi ille dederit cui confiteris. Ideo cū dixiſſet: veritas de terra orta eſt: ⁊ iuſticia de celo ꝓſpexit: tanqͣꝫ diceret̉ ei: quid eſt quod dixiſti: iuſticia de celoꝓſpexit: etenī dn̄s inquit dabit ſuauitateꝫ⁊ terra nr̄a dabit fructū ſuū? Nos ergo reſpiciamꝰ nos: ⁊ ſi nihil in nobis inuenerimꝰ niſi peccata: oderimꝰ peccata: ⁊ deſideremus iuſticiā. Cū enī ceperimꝰ odiſſe peccata: iā ip̄m odiū peccatoꝝ ſimiles nos incipit facere deo: quia hoc odiuimꝰ qd̓ odit⁊ deus. Cū ergo ceperis odiſſe peccata etcōfiteri deo: cū te delectationes illicite rapiunt: ⁊ ducūt te ad ea que tibi nō ꝓſunt:ingemiſce ad deū: ⁊ ꝯfitēs illi peccata tua:mereberis ab illo delectatione ⁊ ſuauitatēiuſticie: dabit tibi faciēdi vt incipiat te delectare iuſticia: quē primo delectabat iniqͥtas: vt qͥ primo gaudebas ī ebrietate: gaudeas in ſobrietate: ⁊ qͥ primo gaudebas defurtis vt tolleres homini qd̓ nō habebas:queras donare nō habenti qd̓ habebas: ⁊quem delectabat rapere: delectet donare:quē delectabat expectare: delectet orare:quē delectabāt cātica nugatoria ⁊ adulterina: delectet bymnuꝫ dicere deo: curreread eccleſiaꝫ qui primo currebas ad theatrū. Un̄ nata eſt iſta ſuauitas: niſi qͥa dn̄sdabit ſuauitatem: ⁊ terra noſtra dabit fructum ſuū? Ecce eniꝫ videte qd̓ dico. Eccelocuti ſumꝰ vobis verbū dei: ſemen ſparſimus deuotis cordibus: tāqͣꝫ ſulcata inueniens pectora veſtra: aratro confeſſionis.Deuotiōe ⁊ intētione ſuſcepiſtis ſemē: cogitate de verbo qd̓ audiſtis tanqͣꝫ glebasfrangētes: ne ſemē rapiāt volatilia: vt poſſit ibi germinare qd̓ ſeminatum eſt. Et niſideus pluerit: quid ꝓdeſt qd̓ ſeminat̉: Hoceſt: dn̄s dabit ſuauitatē: ⁊ terra noſtra dabit fructū ſuū. Ille enī viſitationibꝰ ſuis in
Alia lr̄ar benign