PſalmusLXXIIII.
LXXIIII.
⁊ ſola aduerſa deuitāda: ſed vtraqꝫ cauenda eſt: illa ne corrūpat: iſta ne frangat: vtvnicuiqꝫ hominum in quocunqꝫ ſtatu rerū in hac vita egerit: nō ſit refugiū: niſi deus: nec vllum gaudiū: niſi in ꝓmiſſis eius.Uita enim hec qualibet redundans felicitate multos fallit: deus enim neminem.Quia ergo omni homini conuerſo ad deūmutatur delectatio: mutantur delicie: nonenim ſubtrahūtur: ſed mutantur. Omnesaūt delicie noſtre in hac vita: nonduꝫ ſuntin re: ſed ipſa ſpes tā certa eſt: vt omnibushuius ſeculi delicijs preponēda ſit. Scriptuꝫ eſt: Delectare in dn̄o. Et ne putaresiam te habere qd̓ promittit: ſb̓iecit ſtatim:⁊ dabit tibi petitiones cordis tuo. Si ergonondū habes petitiones cordis tui vndedelectaris in domino: niſi quia tenes certūpromiſſorē qui ſe efficit promittēdo debitorem? Huius igitur deprecatiōis: vt maneat nobiſcū ſpes noſtra: ⁊ introducamur inid quod ꝓmiſit deus: loquitur titulus huius pſalmi. In finem ne corrumpas.Quid eſt ne corrūpas? Quod promiſiſtiex fide. Sed quādo? In finem. Illuc ergomentis oculus dirigatur in fineꝫ. Omniaque in via occurrerint tranſeātur: vt perueniatur in finē. Exultent ſuperbi de preſenti felicitate: tumeant honoribus: fulgeantauro: redundent familijs: obſequijs clientum cōſtipētur? pretereunt iſta ⁊ tranſeunttanqͣꝫ vmbra. Cū ille finis venerit: vbi oēsqui mō in dn̄o ſperāt gaudeāt: tūc illis veniet ſine fine triſticia. Qn̄ acceꝑint hūilesqd̓ irrident ſuꝑbi: tunc ſuꝑborū typus cōuerteret̉ in luctū. Tunc erit illa vox quā inlibro ſapiētie nouimꝰ. Dicēt em̄ tunc vidētes gloriā ſanctoꝝ: qͥ cū hic hūiliarent̉ tolerauerūt: qͥ cū hic ſublimarent̉ nō annuer̄t.Tunc gͦ illi dicēt: Hi ſunt qͦs aliqn̄ habuimus in riſu: Ubi etiam dicent: Quid nobis ꝓfuit ſuꝑbia: ⁊ diuitiaꝝ iactātia quidcōtulit nobis? Trāſierūt oīa tanqͣꝫ vmbra.Quia de corruptibilibꝰ p̄ſumpſerūt: ſpeseoꝝ corrūpetur: nr̄a vero ſpes tūc erit res.Promiſſio em̄ dei vt maneat integra ⁊ firma: ⁊ certa erga nos: diximus ex corde fidei: in finē ne corrūpas. Noli gͦ timere ne ꝓmiſſiōes dei corrūpat aliqͥs potentiū: Ip̄enō corrūpit: qꝛ verax eſt: potentiorē nō habet a quo eius ꝓmiſſio corrūpatur. Certiergo ſimus de ꝓmiſſis dei: ⁊ cantemus iaꝫvnde incipit pſalmus.Expoſitio pſalmi.
Onfitebimur tibi deꝰ ꝯfitebimurʸ tibi ⁊ inuocabimusnomē tuū: Noli anteqͣꝫ ꝯfitearꝭinuocare: ꝯfitere: ⁊ inuoca. Illū qͥppe quēinuocas in te vocas. Quid eſt em̄ inuocare: niſi in teip̄m vocare? Si inuocat̉ a te: ideſt ſi vocatur in te ad quē accedit; Ad ſuperbū nō accedit. Certe altꝰ ē: nō eū attingit elatus. Oīa ſublimia vt ꝯtingamus attollimꝰ nos: ⁊ ſi attingere nō poſſumꝰ: machinamēta aliqͣ vel ſcalas q̄rimus: vt ſublimati ſublimia ꝯtingamus. Cōtra deꝰ ⁊ altus ē: ⁊ ab hūilibus tāgit̉. Scriptū ē: Prope ē dn̄s his qͥ obtriuerūt cor. Tritura cordis pietas: hūilitas. Qui ſe cōterit iraſcit̉ſibi: ſe habeat iratū vt illū ꝓpitiū: ſe hꝫ iudicē vt illū habeat defenſorē. Ergo inuocatꝰdeꝰ venit. Ad quē venit? Ad ſuꝑbū nō venit. Audi aliud teſtimoniū: Excelſus dn̄s⁊ hūilia reſpicit: excelſa aūt a longe cognoſcit. Excelſus dn̄s ⁊ hūilia reſpicit: nō a lōge: excelſa aūt a longe cognoſcit. Et ne forte cū dictū eſſet: qꝛ hūilia reſpicit: ſuꝑbi deīpunitate gauderēt: qͣſi eos ſuꝑbientes nōagnoſcat qͥ in excelſis habitat: territi ſūt: ⁊dictū ē eis videt vos: ⁊ cogͦſcet vos: ſꝫ alōge. Hos facit beatos qͥbꝰ ꝓpinqͣt: Uos autem inquit o ſuperbi o excelſi nō eritis impuniti: qꝛ cognoſcit: nō eritis beati: qꝛ alōge cognoſcit. Uidete ergo quid agitis: qͥaſi agͦſcit nō ignoſcit. Melius gͦ ignoſcit qͣꝫagnoſcit. Quid eſt em̄ ipſuꝫ ignoſcere: niſinō noſcere? Quid eſt nō noſcere? Nō aīaduertere. Nam ⁊ vindicantis ſolet dici animaduerſio. Audi orantē vt ignoſcat: auerte faciē tuam a peccatꝭ meis. Quid igiturfacies ſi aduerterit faciē tuam a te: Moleſtū ē ⁊ timendū ne deſerat te: Rurſus ſi facieꝫ nō auertit aīaduertit. Nouit hoc deꝰ:poteſt hoc deus: ⁊ auertere faciē a peccante: ⁊ nō auertere a cōfitente. Itaqꝫ alibi etdicit̉: Auerte faciē tuam a peccatis meis:⁊ alibi ei dicit̉: Ne auertas faciē tuā a me.Ibi a peccatis meis auerte: hic autē a menoli auertere. Cōfitere ergo ⁊ inuoca. Cōfitendo em̄ mūdas templū quo veniat inuocatꝰ. Confitere ⁊ inuoca: auertat facieſuaꝫ a pctīs tuis: nō auertat a te. Auertatfaciem ab eo quod tu feciſti: nō auertat abeo quod ip̄e fecit. Te em̄ hoīem ipſe fecit:pct̄a tua ip̄e feciſti. Cōfite̓ gͦ ⁊ inuoca: dic:Confitebimur tibi deus cōfitebimur tibi.Ipſa repetitio confirmatio eſt: ne te cōfeſſum eſſe peniteat. Non enim alicui crudeli
Alia hrnōhaber