PſalmusLXXIIII
cōfeſſus es: nō vltori: nō inſultatori: ꝯfiterę ſecurus. Audi aliā vocē pſalmi adhortantē: Cōfitemini dn̄o qm̄ bonꝰ eſt. Quideſt qm̄ bonꝰ eſt? Quid timētis ꝯfiteri? Bonꝰ ē: ignoſcit cōfitenti. Time ꝯfiteri iudicihōi: ne forte ꝯfeſſū puniat: Deo noli. Facꝯfitendo ꝓpitiū que negando nō facis neſciū. Confitebimur tibi deus ꝯfitebimur:⁊ ſecuri iā īuocabimus nomē tuū. Exhauſimus corda nr̄a ꝯfeſſione: terruiſti: mūdaſti. Cōfeſſio nos hūiles fac̄. Propinqͣ humilibꝰ qͥ recedis ab excelſis. Firmam̄tū āteſſe ſnīe in repetitōe: multꝭ ſcripturaꝝ locꝭdocemur. Inde ē qd̓ dn̄s ait: amen amē:Inde ī aliquibꝰ pſalmis: fiat fiat. Ad ſignificationē rei ſufficeret vnū fiat: ad ſignificationem firmitatis acceſſit alterū fiat. Rexegypti Pharao noſtis qd̓ cū ibi iā eēt Ioſeph ꝓpter pudicitie amorē incluſus ī carcere: vidit ſomniū idē Pharao notū oībꝰnobis: a ſeptē macris ꝯſumptas eſſe ſeptēboues pingues: ⁊ rurſus a ſeptē ſpicis exilibꝰ ꝯſumptas eſſe ſeptē fecūdas. Et qͥd eſtinterp̄tatus Ioſeph? Si meminiſtꝭ nō duoſūt iſta ſomnia: ſed viſum vnū. Una ē inqͥtinterp̄tatio eoꝝ: ſꝫ qd̓ bis vidiſti ait: ad ꝯfirmationem valet. Hec dixi vt nō putetꝭ repetitionē in verbis ſancte lingue: qͣſi loquacitatis eſſe appetitū. Sepe ibi repetitio firmamēti habet vim. Paratū cor meū deusinqͥt: paratū cor meū. Alio loco dicit: Suſtine dn̄m: virilit̓ age: ⁊ ꝯfortet̉ cor tuuꝫ: etſuſtine dn̄m. Innumerabilia talia ſt̓ ꝑ oēsſcripturās: his ſufficit cōmēdaſſe nos vobis loquēdi genus: qd̓ obſeruetꝭ in oībusſimilibus. Mō ad re aduertite: Cōfitebimur tibi inqͥt ⁊ inuocabimꝰ. Dixi qͣre anteinuocationē p̄cedit cōfeſſio: qꝛ quē inuocas inuitas. Uenire aūt nō vult inuocatꝰ:ſi tu fueris elatꝰ. Elatus ſi fuerꝭ: ꝯfiteri nōpoteris: nec ea negas deo q̄ neſcit. Itaqꝫꝯfeſſio tua nō illū docet: ſꝫ te mūdat. Et iācōfeſſus ē ⁊ inuocauit: immo cōfeſſi ſunt:inuocauerunt: ⁊ dicitur ex perſona vnius.Enarraboʸ oīa mirabilia tua: Cōet. feſſus exinaniuit ſe malis: inuocās īpleuitſe bonis: enarrās eructauit qͦ ſe īpleuit. Etvidete fratres cū ꝯfiterēt̉ ml̓ti erat: Cōfitebimur: tibi deꝰ ꝯfitebimur tibi: ⁊ īuocabimꝰnomen tuū. Multa em̄ ſunt corda cōfitentiū vnū credentiū. Quare multa ſunt corda confitentiū: vnū credentium? Diuerſaem̄ peccata homines confitentur: vnam fidem homines credūt. Iam ergo cū cepe-
rit chriſtus habitare in interiore homine ꝑfidē: ceperit inuocatus poſſidere cōfeſſuꝫ:ſit totū chriſtus caput ⁊ corpus: ⁊ ex multꝭvnus. Audite verba iaꝫ chriſti. Nā quaſinō verba eiꝰ videbātur: Cōfitebimur tibideus: cōfitebimur tibi: ⁊ inuocabimus nomen tuū. Iam incipit ex ꝑſona capitis ſermo. Siue aūt caput loquat̉: ſiue mēbra loquātur: chriſtus loquit̉. Loquitur ex ꝑſona capitis: loquitur ex ꝑſona corꝑis. Sedqͥd dictū ē? Erāt duo in carne vna. Sacramentū hoc magnuꝫ eſt: ego inquit dico inchriſto ⁊ in eccl̓ia. Et ip̄e in euāgelio: Igit̉iā nō duo: ſed vna caro. Nā vt noueritishas duas quodāmō eſſe ꝑſonas: ⁊ rurſusvnā copulationē cōiungi: tanqͣꝫ vnus loqͥtur apud Eſaiā ⁊ dicit: Sicut ſpōſo alligauit mihi mitrā: ⁊ ſicut ſponſā induit me ornamēto. Spōſū ſe dixit ex capite: ſpōſamex corꝑe. Loquat̉ gͦ vnꝰ: audiamꝰ eū: ⁊ ineo nos quoqꝫ loquamur. Simus mēbraeius: vt hec vox ⁊ noſtra eſſe poſſet. Enarrabo inquit oīa mirabilia tua. Euāgelizatchriſtꝰ ſeip̄m: euangelizat ſe etiā in mēbrisſuis iam exiſtentibꝰ: vt ⁊ alios adducat: etaccedāt qui nō erant̉: ⁊ copulentur in mēbris eius: per que mēbra eius p̄dicatuꝫ eſteuāgeliū: et fiat vnū corpus ſub vno capite: in vno ſpū: in vna vita? Et quid ait. Cuaccepero tēpus ego iuſticias iudicabo. Qn̄ iudicabit iuſticias? Cū acceperit tp̄us. Nōdū eſt ip̄m tp̄s? Gr̄as miſcd̓ieeius. Prius p̄dicet iuſticiā: ⁊ ſic iudicet iuſticias. Nā ſi an̄ vellet iudicare: qͣꝫ p̄dicareqͥs īueniret̉ liberādus? Quis ſoluēdus occurrerēt? Modo gͦ p̄dicatōis tēpus ē: narrabo inquit oīa mirabilia tua. Audi narrātem: audi p̄dicantē. Nā ſi ꝯtempſeris: Cūaccepero tempus inquit: ego iuſticias iudicabo. Dono inquit nūc peccata cōfitenti: nō parcā poſtea cōtemnēti. Miſcd̓iam⁊ iudiciū cantabo tibi dn̄e. Dicitur in pſalmo: miſcd̓iaꝫ ⁊ iudiciū: modo miſcd̓ia: poſtea iudiciū: in qua miſcd̓ia pctā donant̉:in quo iudicio pctā puniunt̉. Uis nō timere peccatorū punitorē? Ama donatorem:noli reſpuere: noli extollere: noli dicere: n̄habeo qd̓ mihi donet. Audi em̄ quod ſeqͥtur: Cū accepero tp̄s ego iuſticias iudicabo. Accepit tēpus chriſtus? Accepit tp̄usfiliꝰ dei? Filiꝰ dei nō accepit tempus: ſed filius hominis accepit tempꝰ: Idē ipſe aūt⁊ filius dei per quē facti ſumus: ⁊ filius hominiſ ꝑ quē refecti ſumꝰ. Homine aſſump
Alia lr̄a.Narabimꝰ.j nō habet.