PſalmusLXXII.

erat gētibꝰ: qd̓ qͣꝫuis p̄ſentia bona ⁊ tꝑaliatamē ab vno deo q̄rebat qui ē creator omniū ⁊ ſpiritualiū ⁊ corporaliū. Cū ergo illipij ẜm carnē attenderēt: id eſt illa ſynagoga que erat in bonis: ꝓ tꝑe bonis: nō ſpiritualibꝰ: quales erāt ibi ꝓphete: quales pauci intellectores regni celeſtis eterni. Ergoilla ſynagoga aīaduertit que acceꝑit a deo⁊ q̄ ꝓmiſerit deus ppl̓o illi: abūdantiā rerūterrenarū: patriā: pacem: felicitatem terrenam: ſed in his oībꝰ figure erāt: ⁊ nō intelligens quid ibi lateret in rebꝰ figuratis: putauit hoc ꝓ magno dare deū: nec habe̓ melius qd̓ dare poſſet diligentibꝰ ſe: ⁊ ſeruiētibꝰ ſibi. Attēdit et vidit quoſdā peccatoresimpioſ: blaſphemos: ſeruos demonū: filioſdiaboli viuētes ī magna neqͥcia et ſuꝑbia:abūdare rebus talibus terrenis et tꝑalibꝰ:ꝓ qualibus rebus ip̄o deo ſeruiebat: ⁊ nata eſt cogitatio peſſima ī corde q̄ faceret nutare pedes: ⁊ ꝓpe labi a via dei. Et ecce iſtacogitatio in populo erat veteris teſtamēti:vtinā non ſit ī carnalibus fratribꝰ noſtris:cū iam aꝑte p̄dicat̉ felicitas noui teſtamēti. Quid .n. dixit illa tūc ſynagoga? Quiddixit ille ppl̓us? Nos ſeruimꝰ deo ⁊ corripimur: flagellamur: ſb̓ducunt̉ nobis ea quediligimꝰ: ⁊ que ꝓ magno a deo acceꝑamꝰ.Illi aūt ſcelerati homīes nequiſſimi: ſuꝑbi:blaſphemi: inquieti: abūdant his omībusrebus: ꝓpter qͣs nos deo ſeruimꝰ: puto ſinecauſa ſeruit̉ deo. Hic ſenſus ē pſalmi deficiētis populi ⁊ nutantis. Dū cōſiderat bona terrena: ꝓpter que ſeruiebat deo: abundare his qui non ſeruirēt deo: nutat ⁊ ꝓpelabitur: ⁊ cū hymnis illis deficit: qꝛ in talibus cordibus hymni deficiebāt. Quia iaꝫtalibus cordibꝰ hymni deficiebāt: qui iamtalia cogitabāt ⁊ deū n̄ laudabāt. Quō em̄laudarent deum: quibus quaſi ꝑuerſus videbat̉: dans impijs tātā felicitatē: et auferens eam a ſeruientibꝰ ſibi? Non illis bonꝰvidebat̉ deus: et quibus deus bonus nonvidebatur: non vtiqꝫ ab eis laudabat̉: Aquibus autem deus non laudabat̉: defecerūt in illis hymni. Poſtea v̓o ppl̓us iſteintellexit quid eum admoneret deus querere: cū iſta tꝑalia ſb̓traheret ſeruis ſuis: etdonaret ea inimicꝭ ſuis: blaſphemis: īpijs:admonitꝰ intellexit: qꝛ p̄ oībꝰ q̄ dat deꝰ ⁊ bonis ⁊ malis: ⁊ aliqn̄ aufert ⁊ bonis ⁊ malis:p̄ oībꝰ ẜuat aliqͥd bonis. Quid illis ſeruatSeip̄m. Iā quātū arbitror currit̉ ī pſalmointellectus eſt in nomīe dn̄i. Audi recor-

dantē ⁊ penitentē qui errauerat: putandodeū non bonū: qui dat bona terrena malis⁊ aufert illa a ſeruis ſuis. Intellexit em̄ qͥddeus ſeruaret ſeruis ſuis: ⁊ recogitans ſeqꝫcaſtigans erupit hoc mō.Expoſitio pſalmi.Uam bonus iſrl̓ deus: Sedq A quibꝰ. Rectis corde: Peruerſis quid? Peruerſus videt̉. Sic etin alio pſalmo dicit: Cū ſancto ſanctꝰ eris⁊ cum viro innocēte innocens eris. Et cuꝫꝑuerſo ꝑuerſus eris. Quid ē ꝑuerſus eriscū ꝑuerſo? Peruerſuꝫ te putabit ꝑuerſus:nō qd̓ vllo mō ꝑuertatur deus? Abſit: Qd̓eſt: eſt. Sed quēadmodū ſol oculos puroſanos: vegetos: fortes habenti trāquillusapparet: in oculos aūt lippos qͣſi tela aſpſaiaculal̓: intuentē illū vegetat: hūc excrutiatnō mutatꝰ: ſꝫ mutatū: ſic cū ceꝑis eſſe ꝑuerſus: ⁊ tibi deꝰ ꝑuerſus eē videt̉: tu mutatꝰ esnō ille. Ergo erit tibi pena: qd̓ bonis gaudiū. Hoc iſte recolēs: qͣꝫ bonꝰ inqͥt deꝰ iſrl̓rectis corde. Quid aūt tibi? ¶ Mei aūt gupeneᶠ cōmoti ſunt pedes: Qn̄ cōmo tȳti ſunt pedes: niſi qn̄ nō erat rectū cor? Un̄non erat rectū cor? Audi. Paulominꝰeffuſi ſunt greſſus mei. Qd̓ dixit pene: hoc dixit paulominus: ⁊ qd̓ dixit: penemoti ſunt pedes: hoc dixit: effuſi ſunt greſſus. Pene moti ſunt pedes: pene effuſi ſūtgreſſus. Moti pedes: ſed vn̄ moti pedes ⁊effuſi greſſus. Ad errandum fuſi ſunt greſſus: pedes ad lapſuꝫ nō omnino ſed pene.Quid enim eſt? Iam ibam in errorem: nōieram: iam cadebam: non cecideram. Sedquare ⁊ hoc? ¶ Quia zelaui: inquit:ᶠ inpeccatoribꝰ: pacem peccatorūᶠ intuens. Attendi peccatores: vidi illos habere paceꝫ. Quā pacem? Temporalē: fluxam: caducā atqꝫ terrenā: ſed tn̄ talē qualem ⁊ a deo ego deſiderabā. Uidi illos habere qui non ſeruiebant deo: quod ego deſiderabā vt ſeruirē deo: et moti ſunt pedesmei: et pene effuſi ſunt greſſus mei. Quareautem hoc habent peccatores: dicit breuiter. Quia non eſtⁱ declinatio morti eorum: ⁊ firmamentū inᶠ flagelloeorū. ¶ Inᶠ laboribꝰ hominū nonſunt: ⁊ cum hominibꝰ non flagellabunt̉. Iā intellexi inqͥt qͣre illi hn̄t pacē etflorent in terra: qꝛ morti eorū non eſt declinatio: id eſt qꝛ certa mors ⁊ eterna eis manet: quę nec declinat ab eis: nec ip̄i declinare ab ea poſſunt. Quia nō ē declinatio mor

Alia lr̄a.ˣ moti.Alia lr̄a.f pene.

Alia lr̄a.t ſuꝑ inif videns.

Alia lr̄a.freſpectua.f plagaAlia lr̄a.t labore.

Alla lra.fhis quita.ſunt.