PſalmusLXXII.

LXXII.

mo ſuperbus: poſtea humilis. Saulenim vnde dictū eſt nomen Sauli: noſtis: quia rex ſuperbus et infrenis fuit.Non quaſi aliqua iactantia ſibi nomenmutauit apoſtolus: ſed ex Saulo factꝰeſt Paulus: ex ſuꝑbo modicus. Paulum enim modicū eſt. Uis noſſe quidſit Saulus? Ipſuꝫ audi iam Paulū recordantē quid fuerit per maliciā ſuam:et quid iam nūc ſit per gratiam dei. Audi quomō fuerit Saulus: et quomō ſitPaulus. Qui pͥus inquit fui blaſphemus: ⁊ perſecutor: ⁊ iniurioſus. Audiſti Saulum: audi et Paulum. Ego em̄ſum inquit minimꝰ apoſtolorū omniū.Quid eſt minimus: niſi ego ſum Paulus? Et ſequitur: Qui non ſum dignusvocari apoſtolꝰ. Quare? Quia fui Saulus. Quid eſt fui Saulus? Ipſe dicat:quia perſecutus ſum inquit eccleſiā dei.Sed gratia dei: ait: ſum id quod ſum.Abſtulit ſibi omnem granditatem ſuaꝫ:minimus iam in ſe: grandis in chriſto.Et iſte Paulus quid dicit? Non reppulit deus plebem ſuam: de plebe ex iudeisveniente: plebem ſuam inquit quā p̄ſciuit. Nam et ego iſraelita ſum ex ſemineAbraam de tribu Beniamin. Ergo etPaulus nobis de ſynagoga: et Petrꝰ:et alij apoſtoli de ſynagoga. Itaqꝫ cumaudieris vocem ſynagoge: noli attēdere meritum: ſed intende partū. Loquiturergo in hoc pſalmo ſynagoga: deficientibꝰ hymnis Dauid filij Ieſſe: id eſt deficientibus rebus temporalibus: ꝑ quasſolebat a carnali populo laudari deus.Quare aūt ille defecerūt: niſi vt alie quererent̉? Ut quererent̉ queqꝫ ibi nō erāt.Nō. Sꝫ que ibi tegebāt̉ figuris: nō queiā ibi nō erāt: ſꝫ ibi tanqͣꝫ in radice occultabātur quibuſdam ſecretis myſterioꝝ:que inquit ipſe apoſtolus: figure noſtrefuerunt. Et attendite iam breuiter ip̄amfiguram noſtrā. Populꝰ iſrael ſub pharaonis ⁊ egyptiorū dominatione: populus chriſtianus ante fidem p̄deſtinatusiam deo: et adhuc ſeruiens demonibuset diabolo principi eorum: Ecce populus ſubiugatus egyptijs ſeruiens peccatis ſuis: Non enim niſi per peccata noſtra poteſt diabolus dominari: Liberat̉populus ab egyptijs per Moyſen: liberatur populus a p̄terita vita peccato-

rum per dominū noſtrum Ieſum chriſtum. Tranſijt populus ille per mare rubrum: iſte per baptiſmum. Moriūtur inmari rubro omnes inimici populi illius:moriūtur ī baptiſmo omnia peccata noſtra. Intendite fratres. Poſt mare illudrubrum non continuo patria datur: nectanqͣꝫ iam hoſtes deſinant: ſecure triumphatur: ſed reſtat heremi ſolitudo: reſtāthoſtes inſequētes ī via: ſic ⁊ poſt baptiſmum reſtat vita chriſtiana in temptationibus. In illa heremo ſuſpirabat̉ patrieꝓmiſſe. Quid aliud chriſtiani ſuſpirantiam abluti in baptiſmo? Nunquid iamregnant cum chriſto? Nondum ventumeſt ad terram promiſſionis noſtre: ſednō defecturam. Non enim ibi deficienthymni Dauid. Hoc modo audiant omnes fideles: ſciant vbi ſint. In heremoſunt: patrie ſuſpirant. Mortui ſunt hoſtes in baptiſmo: ſed inſequētes a tergo.Quid eſt inſequētes a tergo. Ante faciem futura habemꝰ: a tergo p̄terita. Omnia preterita peccata deleta ſunt in baptiſmo: quib modo temptamur: non atergo inſequūtur: ſed in via inſidiantur.Unde apoſtolus huius heremi ī via adhūc cōſtitutus: Que retro inquit oblitꝰin ea que ante ſunt extentus: ẜm intētionem ſequor ad palmam ſuperne vocationis dei: Tanqͣꝫ diceret: ad patriā ſuperne ꝓmiſſionis dei. Et ibi iam fratresun heremo quicquid paſſus eſt populusille: et quicquid eis deus largitus eſt:quecūqꝫ illa flagella fuerāt: quecūqꝫ dona: ſignificatiōes ſunt rerū quas in hacſolitudine huius vite ambulātes in chriſto querentes patriam: et accipimus adconſolationem: et patimur ad probationem. Non ergo mirum: quia illud defecit quod figurabat futuruꝫ. Nam perductus eſt populus ad patriaꝫ promiſſionis: nūquid ſemper ſtaturam? Si hoceſſet: non eſſet figura: ſed res. Quia vofigura erat: ad temporale quiddam per.ductus eſt ille populus. Si ad temporale quiddam perductus eſt: oportebatvt deficeret: et defectu ſuo cogeret̉ querere quod nunqͣꝫ deficeret. Synagogaergo: id eſt qui deū ibi pie colebāt: ſed tn̄ꝓpter terrenas res: ꝓpter iſta preſentia.Sūt em̄ impij qͥ p̄ſentia rerū bona a demonibꝰ q̄runt: Hic aūt ppl̓s ideo melior

N 4