PſalmusLXVIII
mūdo oleris magnitudinē: cuiꝰ olerꝭ ſemēꝯtemptū eſt a iudeis. Reuera enī cōſiderate ſemen ſynapis minutū fuſcū aſpernabile ꝓrſus: vt ibi impleat̉ qd̓ dictum eſt.Uidimus eū ⁊ nō habebat ſpēm neqꝫ decorem. Aquas aūt intraſſe vſqꝫ ad animāſuā dicit: qꝛ potuerūt ille turbe qͣs aquarūnoīe ſignificauit hucuſqꝫ p̄ualere vt occiderent chriſtū. Preualuerūt ad ꝯtemnendum: ad tenendū: ad ligandū: ad inſultandum: ad colaphizandū: ad conſpuendū.Adhuc quouſqꝫ? Uſqꝫ ad mortē. Ergo introierūt aque vſqꝫ ad aīam meam. Hancqͥppe vitā dixit aīam ſuā: quouſqꝫ illi accedere ſeuiendo potuerūt. Sed nunqͥd hocpoſſent niſi ab ip̄o ꝑmitterēt̉? Un̄ gͦ aliqͥdtāqͣꝫ inuitus patiat̉ ſic clamat: niſi quia caput mēbra ſua p̄figurat? Paſſꝰ ē qͥppe illeqꝛ voluit: martyres v̓o etiā ſi noluerit. Petro nanqꝫ ita p̄dixit paſſionē ſuā. Cuui ſenueris inqͥt alius te p̄cinget ⁊ fert quo tu n̄vis. Quaqͣꝫ enī chriſto inherere cupiamꝰ:mori tn̄ nolumꝰ: ⁊ ideo libent̓ vl̓ potiꝰ patienter patimur: quia alius tranſitꝰ non datur per quem chriſto cohereamꝰ. Nā ſi poſſemus alit̓ ꝑuenire ad chriſtū: id ē ad vitāeternā qͥs vellet mori? Naturā qͥppe nr̄am:id eſt ꝯſortiū quoddā aīe ⁊ corꝑis ⁊ quandam in his duobꝰ familiaritatē ꝯglutinationis atqꝫ cōpaginis exponēs quodā loco apl̓s ait: habere nos domum nō manufacta eternā in cel̓: id eſt īmortalitatem preparatā nobis qͣ induendi ſumꝰ in finem cūreſurrexerimꝰ a mortuis: ⁊ ait: in quo nolumuſ ſpoliari ſꝫ ſuꝑueſtiri: vt abſorbeat̉ mortale a vita. Si fieri poſſet ſic vellemꝰ ait fieri immortales: vt iam veniret ip̄a immortalitas: ⁊ mō ſicut ſumꝰ mutaret nos: vt mortale hͦ nr̄m abſorberet̉ a vita: nō ꝑ mortemcorpus puniret̉: vt in fine iterū reciꝑetur.Ꝙͣuis gͦ a mal̓ ad bona trāſeamus: tamenip̄e trāſitus aliquantū amarus eſt: ⁊ hꝫ felqd̓ dederunt dn̄o in paſſione iudei: habetacre quiddā tolerandū: quo oſtendūt̉ quieū aceto potauerūt. Prefigurās gͦ ⁊ tranſformās in ſe noſip̄os hͨ ait. Saluuꝫ me facdeus qm̄ intrauerunt aque vſqꝫ ad animāmeā. Potuerūt qͥ ꝑſecuti ſunt etiā occidere: ſꝫ amplius qͥd faciāt nō habebūt. Premiſit enī exhortationē ip̄e dn̄s dicēs. Nolite timere eos qͥ corpus occidūt: ⁊ ampliꝰnō habent qͥd faciāt: ſed eū timete qͥ habetptātem ⁊ corpus ⁊ aīam occidere in gehēnam ignis. Maiore timore minora contē-
nimꝰ: ⁊ maiore eternitatis cupiditate omnia tꝑalia faſtidimꝰ: Nam h̓ delitie tꝑalesdulces ſunt: ⁊ tribulationes tꝑales amareſunt. Sed quis nō bibat tribulatiōis tꝑalis poculū: metuens ignē gehennaruꝫ? Etqͥs nō ꝯtemnat dulcedinē ſeculi: inhiansdulcedini vite eterne? Hinc ergo vt liberemur clamemꝰ ne forte in p̄ſſuris ꝯſentiamꝰiniqͥtati: ⁊ vere irreparabiliter ſorbeamur.Saluū me fac deꝰ qm̄ intrauerūt aque vſqꝫ ad aīam meā. Infixus ſum in limo profundi: ⁊ nō eſt ſubſtantia.Quid dicit limū? An ip̄os qͥ ꝑſecuti ſuntDe limo enī factus eſt hō: ſed iſti cadēdoa iuſticia limus ꝓfundi facti ſunt: qͥbus ꝑſequentibꝰ ⁊ ad iniqͥtatē trahere cupiētibꝰqͥſqͥs non conſenſerit de limo ſuo auruꝫ facit. Męrebit̉ enī limus ip̄ius ꝯuerti in habitudinē celeſtem: ⁊ ſocius fieri titulo pſalmi: ꝓ his qui cōmutabunt̉. Iſti aūt cum limꝰ ꝓfūdi eſſent heſi ī ill̓: id ē tenuerūt me:p̄ualuerūt mihi: occiderūt me. Infixus ſūgͦ in limo ꝓfundi: ⁊ nō eſt ſub̓a. Quid ē h̓:nō eſt ſubſtantia? Nunqͥd nā ip̄e limꝰ noneſt ſub̓a? An ego inherendo factꝰ ſum noneſt ſub̓a? Quid eſt gͦ: infixus ſum? Nunqͥdnam ſic heſit chriſtus? Aut v̓o heſit: ann̄:ſicut dictū eſt in libro Iob: Terra traditaeſt in manꝰ impij. An ẜm corpus infixus ēqꝛ teneri potuit: ⁊ ip̄am crucifixionē habebat? Niſi enī clauis fixus eſſet: crucifixusnō eſſet. Un̄ qͦ non eſt ſubſtātia? An limuſille non eſt ſub̓a? Intelligamus gͦ ſi potuerimus quid ſit non eſt ſub̓a: ſi pͥus intellexerimus quid ſit ſubſtātia. Subſtātia quippe dr̄ ⁊ diuitiarū: ẜm quam dicimꝰ habuitſub̓aꝫ ⁊ ꝑdidit ſubſtātiā. Sꝫ nūqͥd hoc putabimꝰ hic dictū eſſe: ⁊ nō eſt ſubſtātia: id ēnon ſunt diuitie: qͣſi mō aliquid de diuitijſageret̉: aut aliqͣ q̄ſtio de diuitijs ageretur.An forte qꝛ ille ip̄e limꝰ pauꝑtas erat: ⁊ diuitie nō erūt niſi qn̄ eternitatis ꝑticipes effecti fuerimꝰ? Tūc ſunt enī vere diuitie qn̄nobis nihil deerit. Pōt etiā ẜm hꝰ v̓bi intellectū accipi ſenſus iſte vt diceret̉. Infixus ſū in limo ꝓfundi: ⁊ nō eſt ſb̓a: id ē adpauꝑtatē ꝑueni. Nā h̓ dicit: Pauꝑ et dolens ego ſum. Dicit ⁊ apl̓s. Qm̄ ꝓpt̓ vospauꝑ factꝰ ē cū eſſet diues: vt illiuſ inopiavos ditaremini. Ergo paupertatem ſuamvolens dominus nobis commendare fortaſſe dixerit: Non eſt ſb̓a. Ad ſummā enīpauꝑtatem ꝑuenit qn̄ formā ẜui ſe induit.Diuitie eiꝰ q̄ ſūt? Qui cū ī forma dei eſſet: