Druckschrift 
Aurelij Augustini secunda quinquagena (1489)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

PſalmusLXVII

LXVII

mōtes mōs alid̓: ſꝫ ip̄m: ſicut eccl̓ieml̓te vnā eccl̓ia: aliud ſꝫ ip̄m. Curmōs ſyna ī ẜuitutē generat: ſic dic̄ Apl̓ſ.An forte lex ip̄a intelligēda ē ī mōte ſyna:quā diſtillauer̄t celi a facie dei vt t̓ra moueret̉. Et ip̄e eſt terremotꝰ: ꝯturbabunt̉hoīes qꝛ legē implere non pn̄t. Qd̓ ſi ita ē:hec eſt pluuia volūtaria: de qua ꝯſequēter dic̄: pluuiā volūtariā ſegregās deꝰ hereditati tue: qꝛ fecit ſic vlli genti: iudicia ſua manifeſtauit eis. Segregauit itaqꝫ pluuiā hāc volūtariā deꝰ hereditati ſueꝫqd̓ legē dedit: infirmata ē vel ip̄a lex: velip̄a hereditas. Lex infirmata ſic accipi poteſt: eo impleret̉: ip̄a īfirma ſit:ſꝫ infirmos fac̄ minādo penam: nec adiuuādo gr̄am. Apl̓s ip̄o verbo vſuseſt vbi ait: qd̓ enī īpoſſibile erat legꝭ: in īfirmabat̉ carnē: ſignificare volēs qꝛ perſpiritūſctm̄ implet̉: tn̄ ip̄am dixit infirmari ab īfirmis poſſit impleri. Infirmatav̓o ip̄a hereditas: id eſt ipſe ppl̓s data ſibilege ſine vlla ambiguitate ītelligit̉. Lex enīſubintrauit: vt abūdaret delictū. Qd̓ aūtſeqͥt̉: Tu v̓o ꝑfeciſti: ad legē ita r̄fert̉: qꝛſcd̓m illd̓ ꝑfecta: id eſt impleta ē qd̓ dn̄s ineuāgelio dic̄: veni ſoluere legē ſꝫ īplere.Un̄ Apl̓s dixerat legē infirmata eſſecarnē: qꝛ implet caro: qd̓ ſpiritū īpletur: id ē gr̄am ſpūalē: Ip̄e itē dic̄ vt iuſticia legis impleret̉ in nobis: ſcd̓m car ābulamꝰ: ſꝫ ſcd̓m ſpiritū. Hoc ē: tu v̓oꝑfeciſti: qꝛ plenitudo legꝭ eſt caritas: etcaritas dei diffuſa eſt ī cordibꝰ nr̄is:noſip̄oſ: ſed ſpiritūſanctū datꝰ eſt nob̓.Hoc eſt tu v̓o ꝑfeciſti: ſi legē ꝑfeciſſe intelligat̉: ſi v̓o hereditatē: facilior eſt intellectus. Si enī ꝓpter dicta ē hereditas deiinfirmata eſt: id eſt ppl̓s dei infirmatꝰ: datalege qꝛ lex ſb̓ intrauit: vt abūdaret delictū:Ergo qd̓ ſeqͥt̉: tu v̓o ꝑfeciſti: ex illo ītelligit̉ qd̓ etiā ī Apl̓o ſequit̉: Ubi aūt abūdauit peccatū: ſuꝑabūdauit gr̄a. Nāqꝫ abūdāte delicto: ml̓tiplicate ſūt iniqͥtates eoꝝ: poſtea accelerauer̄t: qꝛ ingeniuerūt: inuocauer̄t: vt ip̄o adiuuāte impleret̉: quodip̄o iubēte īplebat̉. Eſt ī his v̓bis aliꝰſenſus ꝓbabilior mihi videt̉. Ml̓to enīcōgruētiꝰ ītelligit̉ ip̄a gr̄a pluuia voluntaria: qꝛ nullis p̄cedētibꝰ operū meritꝭ gratꝭdat̉. Si enī gr̄a ex oꝑibꝰ: alioqͥn gr̄a eſt gr̄a. enī dignꝰ ſum inquit vocari Apl̓s: qꝛ ꝑſecutꝰ ſū eccl̓iam dei: Gr̄aaūt dei ſū id qd̓ ſum. Hec ē pluuia volun-

taria. Uoluntarie quippe genuit nos v̓boveritatis: hec eſt pluuia volūtaria. Indealibi dicit̉: Scuto bone volūtatꝭ tue coronaſti nos. Iſtā pluuiā deꝰ trāſiret in deſerto: id eſt p̄dicaret̉ in gētibꝰ: celi diſtillauerūt: tn̄ a ſeipſis: ſed a facie dei: qm̄ etipſi gr̄a dei ſūt qd̓ ſunt. Et mōs ſyna: qꝛ ip̄e qui plus oībꝰ illis laborauit: ipſeaūt: ſed gr̄a dei illo: vt abūdantiꝰ ſtillaret in gētibꝰ: id eſt in deſerto: vbi chriſtus erat annūciatus: ne ſupra alienū fundamentū edificaret: ipſe inqͣꝫ iſraelita eratex genere iſrael tribu Beniamin. Et ip̄eergo in ſeruitutē generans erat de hieruſalem terrena que ſeruit filijs ſuis: ideoꝑſequebatur eccleſiā. Nam quod ipſemonuit: ſicut tunc qui ſcd̓m carnē generatus eſt: ꝑſeq̄batur euꝫ qui ſcd̓m ſpiritū: ita nūc: ſed miſtricordiā cōſecutus eſt. quiaignorans fecit in incredulitate. Miramurergo celi diſtillauerūt a facie dei: magismiremur mons ſyna: id eſt qui priusſequebatur hebreus ex hebreis: ſcd̓m legephariſęus. Quid auteꝫ miramur? enīa ſeip̄o: ſed qd̓ ſequit̉ a facie dei iſrael: deip̄e dicit: ſuꝑ iſrael dei: De quo dn̄s dic̄:Ecce vere iſraelita ī quo dolus ē. Hācergo pluuiā voluntariā nullis p̄cedentibꝰmeritis operum bonoꝝ ſegregauit deus hereditati ſue: infirmata eſt. Agnouit enimnon eſſe ſe aliquid ſeip̄m: in viribꝰ ſuis: ſꝫ gr̄e dei tribuēdo qd̓ ē. Agnouit qd̓dictū eſt. In infirmitatibꝰ meis gl̓ificabor.Agͣuit qd̓ dictū ē. Noli altū ſaꝑe: ſꝫ time.Agnouit qd̓ dictū eſt: Humilibꝰ aūt datgratiā. Et infirmata eſt: tu v̓o ꝑfeciſti eaꝫ:quia virtꝰ in infirmitate ꝑficit̉. Quidā ſane codices: latini greci: non hn̄t monsſyna: ſꝫ a facie dei ſynai: a facie dei iſrael: ideſt celi diſtillauerūt a facie dei: Et qͣſi quereretur cuiꝰ dei: a facie dei inquit ſyna: afacie dei iſrael: id eſt a facie dei qui legē dedit ppl̓o iſrael. Quare ergo celi diſtillauerūt a facie dei: a facie huiꝰ dei: niſi qꝛ ſic impletū eſt qd̓ p̄dictū eſt: bn̄dictionē dabitlegē dedit: legē quā terreat de hūanis viribus p̄ſumētē: bn̄dictione qua liberet ī deūſperantē? Tu ergo ꝑfeciſti deus heredita tuā: qꝛ infrmata eſt in ſe: vt ꝑficeret̉ abste. Animalia tuaʸ inhabitabūt īea. Tua ſua: tibi ſb̓dita ſibi libera: ate egētia: ſibi ſufficiētia. Deniqꝫ ſequit̉Paraſti in tua ſuauitate egēti deꝰ.In tua ſuauitate: non in illius facultate.

Alia lr̄a. dulcedīe tuspauꝑi.

Alia lr̄a.fhabitabūt