PſalmusLVI.

gat. Nam ſue caritatis menſurā ⁊ ip̄e dixit⁊ nobis indixit: mandatū ſuū dicens eſſe:vt nos inuicē diligamus. Et ne quereremꝰdubitātes ⁊ eſtuantes: quātū nos debeamꝰinuicē diligere: quātaqꝫ illa ſit que deo placeat caritatis ꝑfecta menſura: ea em̄ perfecta eſt qͣ maior eē nō poteſt: ip̄e exp̄ſſit: ip̄edocuit: ⁊ ait: Maiorē hac caritatem nemohabet: qͣꝫ vt animā ſuā ponat qͥs ꝓ amicisſuis. Fecit ip̄e quod docuit: fecerunt apoſtoli quod ab illo didicerūt: ⁊ nobis faciendum p̄dicauerunt. Faciamus ⁊ nos: quia⁊ ſi nō ſumus qd̓ ille ẜm id qd̓ creauit nos:quod ille tamen ſumus ẜm id quod factuseſt ꝓpter nos: ⁊ ſi ſolus feciſſet: forte nemonoſtrū deberet audere imitari. Ita eniꝫ illehomo erat vt ⁊ deus eſſet. Sed in eo ꝙ hōerat: imitati ſunt ſerui dominū: et diſcipulimagiſtrū: ⁊ fecerunt qui nos preceſſerūt infamilia eius: patres quidē noſtri: ſed indecōſerui noſtri. Neqꝫ imꝑaret hoc deus vtfaceremus: ſi impoſſibile eſſe iudicaret vthoc ab homine fieret. Si cōſiderās infirmitatem tuam deficis ſub p̄cepto: confortarein exemplo. Sed etiā exemplū ad te multūeſt: adeſt ille qui p̄buit exemplū: vt p̄beat ⁊auxiliū. Audiamꝰ gͦ ⁊ ī iſto pſalmo: Opportune nāqꝫ accidit ⁊ illo ꝓcurante: vt ei cōſonaret euangeliū: cōmendās nobis dilectionē chriſti: qui aīaꝫ ſuā poſuit ꝓ nobis:vt ⁊ nos anima noſtrā ꝓ fratribꝰ ponamꝰ.Concordauit ⁊ conſonuit huic pſalmo: vtvideamꝰ quō ip̄e dn̄s nr̄ animā ſuā poſuitꝓ nobis. Pſalmꝰ em̄ iſte paſſionem ip̄iuscantat: ⁊ qm̄ totūs chriſtꝰ caput ē ⁊ corpꝰ:qd̓ bn̄ vos noſſe nō dubito: caput ē ip̄e ſaluator noſter: paſſus ſub pontio Pilato: qͥnūc poſtea qͣꝫ reſurrexit a mortuiſ: ſedet addexterā patris. Corpꝰ aūt eius ē eccl̓ia: nōaūt iſta aut illa: ſꝫ toto orbe diffuſa: Nec eaque nūc eſt ī homībꝰ qui p̄ſentē vitā agūt:ſed ad eā ꝑtinētibꝰ etiā his qui fuerūt antenos: ⁊ his qui futuri ſunt poſt nos vſqꝫ infinem ſeculi. Tota enim eccleſia conſtansex omnibus fidelibus: quia fideles omnesmembra ſunt chriſti: habet illud caput poſitum in celeſtibus quod gubernat corpusſuum: ⁊ ſi ſeꝑatum eſt viſione: ſed annectit̉caritate. Quia ergo totus chriſtꝰ caput eſt⁊ corpus eius: ꝓpterea in omnibꝰ pſalmisſic audiamus voces capitis: vt audiamꝰ ⁊voces corporis. Noluit .n. loqui ſeꝑatim:qꝛ noluit eſſe ſeꝑatus dicens: Ecce ego vobiſcum ſum vſqꝫ ad cōſummationē ſeculi.

Si nobiſcum eſt: loquit̉ in nobis: loquit̉ denobis: loquit̉ per nos: qꝛ ⁊ nos loquimur īillo: ⁊ ideo verū loquimur qui in illo loquimur. Nā qn̄ in nobis ⁊ ex nobis loqui voluerimus: in mēdacio remanebimꝰ. Quiagͦ paſſioneꝫ dn̄i cantat iſte pſalmus: videquē titulū habeat. In fine. Finis ē chriſtus. Quare dictꝰ ē finis? Nō qui cōſumatſed qui cōſummet. Cōſumere em̄ ꝑdere ē:cōſummare ꝑficere. Finitū em̄ quicqͥd dicimus: a fine dicimꝰ. Aliter dicimꝰ: finituseſt panis: aliter dicimus: finita eſt tunica q̄texebat̉. Finitus ē panis qͥ māducabat̉: finita ē tunica que texebat̉. Panis ergo finitus ē vt cōſumeret̉: tunica finita ē vt ꝑficeretur. Finis gͦ ꝓpoſiti nr̄i chriſtꝰ eſt: qꝛ quātūlibet conemur: in illo ꝑficimur: et ab illoꝑficimur: ⁊ hec eſt ꝑfectio nr̄a ad illū ꝑuenire: Sꝫ cū ad illum ꝑueneris vltra nō queris: finis tuus eſt. Quomō em̄ finis vie tuelocus eſt quo tendis: quo cum ꝑueneris:iam manebis. Sic finis ſtudij tui: ꝓpoſititui: conatꝰ tui: intentiōis tue: ille eſt ad quēꝑtendis: ad quē cum ꝑueneris vltra nō deſiderabis: quia melius nihil habebis. Ip̄eergo ⁊ exemplū nobis vinēdi ꝓpoſuit ī hacvita: ⁊ premiū viuendi dabit in futura vita.In finem ne corrumpas ipſiDauid in tituli inſcriptione: cū rugeret a facie Saul in ſpelucam. Referentes nos qͥdeꝫ ad ſanctā ſcripturā: inuenimus ſanctū Dauid illū regē iſrael: exqͦ etiā nomē accepit pſalterium Dauiticū:ꝑſecutorē paſſum eſſe Saulē regē ip̄iꝰ ppl̓i:ſicut multi veſtrū nouerunt qui ſcripturasvel attigerunt: vel audierūt. Habuit ergoꝑſecutoreꝫ Saulē rex Dauid: ⁊ cū eſſet ille mitiſſimꝰ: ille ferociſſimꝰ: ille lenis: ille inuidus: ille patiēs: ille crudelis: ille bn̄ficꝰ:ille ingratꝰ: ꝑtulit eum tanta lenitate: vt cūeum accepiſſet in manus: non illuꝫ attigiſſet: non illum leſiſſet. Accepit enim a dominō deo poteſtatē: vt ſi vellet occideret Saulem ip̄e Dauid: ⁊ elegit parcere qͣꝫ occide̓.Ille autem nec tali beneficio victus eſt vtdeſineret perſequi. Inuenimus ergo illotempore quādo Saul Dauid ꝑſequebat̉regem futurum et predeſtinatum: rex iamreprobatus: ꝙ fugeret a facie Saul in ſpeluncā ip̄e Dauid. Quid gͦ hoc ad chriſtūSi omnia que tunc agebatur figure erantfuturorū: inuenimus ibi chriſtum et multomaxime. Naꝫ illud: ne corrumpas in tituli inſcriptionem: nō video quō ꝑtincat ad