PſalmusLIII
culo: certe cōcreti ſunt: certe ſil̓ viuūt. Uehement̓ ſibi aduerſa ſunt iſta duo genera:vnū eorū qͥ nō ponūt ſpeꝫ: niſi in rebꝰ ſecūlaribꝰ ⁊ tꝑali felicitate. ⁊ alteꝝ eoruꝫ qͥ ſpeꝫſuā in dn̄o deo ſuo firmit̉ ponūt. Et cū cōcordes ſunt iſti ziphei: noli tu multum credere ꝯcordie eorum: temptatiōes deſunt.Ubi venerit aliqͣ temptatio: vt arguat̉ aliqͥs ꝓ flore ſeculi: nō dico tibi offendit epiſcopū: ſꝫ nec ad ip̄am eccl̓iaꝫ accede̓ vult:ne cadat aliqͥd feni. Quare iſta dixi fr̄es?Quia mō libent̓ audiſtis oēs in noīe chriſti: ⁊ quēadmodū intelligitis ita exclamatis ad v̓bum: nō vtiqꝫ acclamaretis niſi intelligeretis. Intellectus iſte veſter fructuoſus eſſe debet. Utrū aūt fructuoſus ſit: tēptatio interrogat: ne ſubito dū dicimī nr̄iꝑ temptationē īueniamī alieni: ⁊ dicatur:Alieni inſurrexerūt aduerſum me: ⁊ potētes q̄ſierūt aīaꝫ meā. Nec dicat̉ qd̓ ſequit̉.NNō ꝓpoſuerunt deū an̄ ꝯſpectuꝫſuuꝫ. Qn̄ enī ponit an̄ ꝯſpectū ſuū deū.an̄ cuius ꝯſpectū non eſt niſi ſeculū? Quōſit numus ſuꝑ numum: quō augeant̉ greges: quō impleant̉ apothece: quō dicaturaīe: habes ml̓ta bona: iocūdare: epulare:ſatiare? Nunqͥd ponit an̄ ꝯſpectū ſuū illū:qͥ ſic glorianti ⁊ ita flore zipheoꝝ intēti dicit: ſtulte: hͦ eſt nō intelliges: vir imprudēshac nocte auferet̉ aīa tua: hͨ oīa q̄ ꝑaſti cuius erūt? Nō ꝓpoſuerūt deū an̄ cōſpectuꝫſuuꝫ. Ecce enī deus adiuuat me.Et ip̄i neſciūt int̓ qͦs lateo. Si aūt deuꝫ etip̄i ponerēt an̄ ꝯſpectū ſuū: inuenirēt quēadmodū me adiuuat deus. Oēs enī ſāctiadiuuant̉ a deo: ſꝫ intus vbi nemo videt̉.Quō enī magͣ eſt pena impioꝝ cōſciētia:ſic magnū gaudium pioꝝ ip̄a ꝯſcīa. Namgl̓a nr̄a hͨ eſt (dixit apl̓s) teſtimoniū ꝯſcientie nr̄e. In hac gloriat̉ iſte intus: nō in flore zipheorū foris: qͥ mō ait: Ecce enī deusadiuuat me. Prorſus qͣꝫuis longe futuraſunt q̄ ꝓmittit: hodie mihi dulce ⁊ pn̄s eſtadiutoriū. Hodie in cordis mei gaudio īuenio: qꝛ ſine cā dicūt qͥdā: Quiſ on̄dit nobis bōa: Signatū eſt ſuꝑ nos lumen vulttui dn̄e: dediſti iocunditatē in cor meum.Nō ī vineā meā: nō ī gregē meū: nō ī cuppā meā: nō in mēſa meā: ſꝫ in cor meū. Ecce enī deus adiuuat me. Quō te adiuuat?Et dn̄s ſuſceptor ē aīe mee. Auerte mala inimicis meiſ: Sic quō virēt:ſic quō florēt: igni ẜuāt̉. Inᶠ v̓tute tuadiſꝑde illos. Puta qꝛ florent mō: puta
qꝛ exoriunt̉ ſicut fenū: tu noli eſſe vir īprudens ⁊ ſtultꝰ: vt hͨ attēdendo intereas in ſeculū ſecl̓i. Auertet enī mala inimicꝭ meis.Nam ſi tu fueris in corꝑe ip̄ius Dauid: inv̓tute ſua diſꝑdet illos. Iſti florēt felicitate ſeculi: ꝑeunt in v̓tute dei. Non quō florent ſic ꝑeunt. Florēt em̄ ad tꝑs: ꝑeunt ineternū. florēt falſis bonis: ꝑeunt veris tormentꝭ. Et in v̓tute tua diſpde illos: qͦs ī infirmitate tuā toleraſti. Volūtarie ſacrificabo tibi. Quis hoc bonuꝫ cordisvel intelligere pōt alio: dicēte ſi nō in ſeip̄oguſtaret? Quid ē voluntarie ſacrificabo tibi? Dicā tn̄: capiat qͥ pōt: quō pōt. credatqͥ non pōt: oret vt poſſit. Nunqͥd tn̄ iſtumvſum ita p̄terire debemꝰ: vt eū vob̓ nō cōmendem? Dico caritati vr̄e: īuitat me ſatis amor ip̄ius aliqͥd de illo loqͥ: ⁊ gratiasago deo qd̓ intente auditis. Si aūt vos faſtidientes audire ꝯſpicerem: inuitꝰ ab hocv̓ſu ſilerē: ⁊ tn̄ in corde meo qͣꝫtum dn̄s dignaret̉ ꝯcedere non ſilerē. Ueniat gͦ in linguaꝫ: qd̓ corde ꝯceptū eſt. ꝓmat̉ voce: qd̓mente ẜuat̉. Dicamus vt poſſumus qͥd ſitvolūtarie ſacrificabo tibi. Qd̓ enī ſacrificium hͨ accipiā fratres? Aut qͥd digne offeram dn̄o ꝓ miſcd̓ia eius? Uictimas q̄ramde grege ouiū: arietē eligam: taurū aliquēin armentis ꝓſpiciā: thura certe de t̓ra ſabeorum offeram. Quid offeraꝫ? qͥd faciā?niſi quod ait: Sacrificium laudis honorificabit me? Quare gͦ volūtarie? Quia gratis amo qd̓ laudo. Laudo deū: ⁊ in ip̄a laude gaudeo. Ip̄ius laude gaudeo: qͦ laudato nō erubeſco. Non enī quēadmodū laudatur a ſtudioſis theatricaꝝ nugarum velauriga vl̓ venator vl̓ qͥlibꝫ hiſtrio: ⁊ a laudatoribꝰ ſuis inuitāt̉: alij laudatores ⁊ exhortant̉ vt ꝑiter clamēt: ⁊ cū oēs clamauerint: plerūqꝫ illo victo oēs erubeſcūt. Nōita eſt dn̄s nr̄. Laudet̉ volūtate: amet̉ caritate: gratuituꝫ ſit qd̓ amat̉ ⁊ qd̓ laudatur.Quid eſt gͣtuitū? Ip̄e ꝓpter ſe nō propteraliud. Si enī laudas deū vt det tibi aliqͥdaliud: iam nō gratis amas deū. Erubeſceres ſi te vxor tua ꝓpt̓ diuitias amaret: ⁊ forte ſi tibi pauꝑtas accideret: d̓ adulterio cogitaret. Cū qͦ te a ꝯiuge gͣtis amari vel̓: tudeū ꝓpter aliud amabis. Qd̓ p̄miū accepturus es a deo o auare? Non tibi terra: ſꝫſeip̄m ẜuat: qͥ fecit celū ⁊ terrā. Uolūtarieſacrificabo tibi: noli ex neceſſitate. Si eniꝫꝓpter aliud laudas deū: ex neceſſitate laudas. Si adeſſet tibi qd̓ amaſ: nō laudares
Alia lr̄ar̄ veritate
Alia lr̄afet non