PſalmusLIIII

deū. Uide qͥd dicā? Laudas deū (v̓bi gr̄avt tibi det āplā pecuniā. Si haberes aliūde amplā pecuniā nō a deo: nunqͥd laudares deū? Si gͦ ꝓpter pecuniā laudas deū:nō volūtarie ſacrificas deo: ſꝫ ex neceſſitate ſacrificas: qꝛ p̄ter illū neſcio quid aliudamas. Inde dictū ē: Uolūtarie ſacrificabo tibi. Contemne oīa: ip̄m attende: ⁊ hecq̄ dedit ꝓpt̓ dantē bōa ſunt. Nā dat prorſus: dat iſta tꝑalia. Et qͥbuſdā bono eorū:⁊ qͥbuſdā malo eorū: ẜm altitudinē ⁊ ꝓfūditateꝫ iudiciorū ſuorū. In quoꝝ iudiciorum ab yſſo expauit apl̓us dicēs: O altitudo diuitiaꝝ ſapīe ⁊ ſcīē dei: qͣꝫ incōp̄henſibilia ſūt iudicia eius: ⁊ inueſtigabiles vieip̄ius. Quis enim inueſtigabit vias eius:aūt qͥs comprehendit conſilia eius? Nouitqn̄ det: cui det: qn̄ auferat: ⁊ cui auferat.Pete tu in hͦ tꝑe: qd̓ tibi ꝓſit in poſterum:pete qd̓ te adiuuet in eternū. Ip̄m aūt gratis dilige: Quia meliꝰ ab eo nō inueniſ qd̓det: qͣꝫ ſeip̄m. Aut ſi inuenis meliꝰ: hͦ pete.Uolūtarie ſacrificabo tibi. Quare voluntarie? Quia gratis. Quid ē gratis. Et cofitebor nomī tuo dn̄e qm bonū eſt.Nihil aliud niſi qꝛ bonū ē. Nūqͥd ait: cōfitebor noī tuo dn̄e: qꝛ das mihi auꝝ ⁊ argētum: qꝛ das mihi fructuoſa p̄dia: quia daſmihi latas diuitias: amplā pecunia: excellētiſſimā dignitatē? Nō. Sꝫ qͥd? Quia bonum ē. Meliꝰ nihil inuenio qͣꝫ nomē tuū.Iō ꝯfitebor noī tuo dn̄e qꝛ bonū ē. Qm̄ex oī tribulatōeᶠ eruiſti me. Iō intellexi qꝛ bonū eſt nomē tuū. Nā ſi hͦ poſſeman̄ tribulatiōes cognoſcere: forte mihi neceſſarie nō fuiſſent. Sed adhibita eſt tribulatio ad admonitiōeꝫ: admonitio facta eſtad tuā laudatiōꝫ. Nō enī intelligerē vbi eſſem: niſi de infirmitate mea admonitꝰ eſſēEx oībus gͦ tribulatōibꝰ eripuiſti me. 1ſuꝑ inimicos meosᶠ reſpexit oculꝰmeus. Suꝑ illos zipheos reſpexit oculꝰmeꝰ. Florē qͥppe illoꝝ tranſij altitudīe cordis: ⁊ ꝑuenies inde ad te: reſpexi ſuꝑ illoſꝫ⁊ vidi qꝛ oīs caro fenū ⁊ oīs claritas hoīsſicut flos feni: ſicut quodam loco dicitur:Uidi impiū ſuꝑexaltari ⁊ eleuari ſicut cedros libani: tranſij: ⁊ ecce nō erat. Quarenō erat? Quia tranſiſti. Quid eſt qꝛ tranſiſti? Quia nō ſine cauſa ſurſū cor habuiſti:qꝛ non in terra vbi putreſceres remanſiſti.qꝛ leuaſti aīam tuā ad deū: ⁊ tranſcendiſticedroſlibani: ⁊ de illa celſitudīe attēdiſti:⁊ ecce nō erat: ⁊ q̄ſiſti eū: ⁊ nō eſt inuentus

locus eiꝰ. Iā labor nō eſt an̄ te: qꝛ tranſiſtiin ſanctuariū dei: ⁊ intellexiſti ī nouiſſima.Sic ⁊ hͨ ita ꝯcludit. Et ſuꝑ inimicos meosreſpexit oculus meꝰ. Hoc gͦ agite fr̄es cuꝫanimis vr̄is: erigite corda veſtra: expoliteaciē mētis vr̄e: diſcite gratis diligere deū:diſcite pn̄s ꝯtēnere ſeculū: diſcite voluntarie ſacrificare hoſtiā laudis: vt tranſcendētes florem feni: reſpiciatis ſuꝑ inimicosveſtros. ¶ Explicit Tracatus de psͣ. LIIIIncipit Tractatus de psͣ. LIIII.¶ Pſalmi huiꝰ titulus eſt. ¶ In fine inhymnis intellectus ipſi dauid.q) ſtis. Finis enī legis chriſtꝰ eſt ad iuUis ſit finis cōmemoramꝰ qꝛ noſticia oī credēti. Intētio enī dirigatur ī finē: dirigat̉ in xp̄m. Quare finis d̓rQm̄ qͥcqͥd agimꝰ ad illū referimꝰ: ⁊ cū adeū ꝑuenerimᵉ: vltra qd̓ queramꝰ nō habebimus. Dicit̉ enī finis qͥ ꝯſumit: ⁊ dicit̉ finis qui ꝑficit. Aliter qͥppe intelligimꝰ cumaudimꝰ. Finitꝰ eſt cibus qͥ manducabat̉: etalit̓ intelligimus cū audimus: finita eſt veſtis q̄ texebat̉. In vtroqꝫ audimꝰ finituꝫ ē:ſed cibus vt iā nō eſſet: veſtis vt ꝑfecta eſſet. Finis gͦ nr̄ ꝑfectio nr̄a eſſe debꝫ: perfectio nr̄a chriſtꝰ. In illo enī ꝑficimur: qꝛ ipſius capitis mēbra ſumꝰ. Et dictus ē finislegis: qꝛ fine illo nēo ꝑficit legē. Cū gͦ auditis ī pſalmis: In fineꝫ. multi enī pſalmi itaſcripti ſunt: non ſit vr̄a cogitatio in cōſumptionē ſꝫ in ꝯſummatiōꝫ. In hymnis ī laudibꝰ. Siue enī tribulemur ⁊ anguſtiemur:ſiue letemur ⁊ exultemꝰ: ille laudādꝰ ē: qͥī tribulatiōibꝰ erudit: ⁊ ī leticia ꝯſolat̉ noſ.Laus enī dei a corde ⁊ ore chriſtiani recedere nō debꝫ. nō vt laudet ī ꝓſperis: ⁊ maledicat in aduerſis: ſꝫ quemadmoduꝫ pſalmus ille p̄ſcribit. Bn̄dicā dn̄m in omī tꝑeſꝑ laus eiꝰ in ore meo. Gaudes: agͦſce patrem blandientē. tribularis: agnoſce prememendātē. Siue blādiat̉ ſiue emēdet: euꝫerudit cui parat hereditatē. Quid ē gͦ ītellectus ip̄i dauid? Erat qͥdē dauid vt nouimus ꝓph̓a ſctūs: rex iſrl̓: filius ieſſe: ſꝫ qꝛ exeius ſemīe veīt ad ſalutē nr̄am ẜm carnemdn̄s Ieſus xp̄s: ſepe illo noīe ieſſe figurat̉:⁊ dauid ꝓ chriſto in figura ponit̉ ꝓpt̓ originem carnis ip̄iꝰ. Nā ẜm aliqͥd filiꝰ ē Dauid: ẜm aliqͥd dn̄s ē dauid. filiꝰ Dauid ẜmcarnē: dn̄s Dauid ẜm diuinitatē. Si enī ꝑip̄m facta ſunt oīa: ꝑ ip̄m ⁊ ip̄e dauid factꝰē: ex cuiꝰ ſemīe veīt ad hoīes. Proinde cūinterrogaſſꝫ dn̄s iudeos: cuiꝰ eſſe filiū chri

B 2

Alia lr̄ꝰferipuiſti

Alia lr̄afdeſpexit