PſalmusLII

LII

aperte dicere nō ē deꝰ. Sed quō inter illosgemit corpus chriſti? Gemuerūt īter illosqui tunc fuerunt apoſtoli: diſcipuli chriſti.Ad nos iſti quid ꝑtinent? Quo inter hos⁊ nos parturimus? Adhuc ſūt qͥ dicāt chriſtus nō eſt deus. Hoc dicunt pagani quiremanſerūt: hoc dicūt ipſi iudei qui ad teſtimoniū cōfuſionis ſue vbiqꝫ diffuſi ſunt:hoc dicūt ⁊ heretici multi. Nanqꝫ arrianidixerūt non eſt deꝰ. Eunomiani dixeruntnō eſt deꝰ. Huc accidit fratres: qꝛ ⁊ illi dequibꝰ paulo ante dixi: qui male viuūt nihilaliud dicūt. Cū em̄ dicimus eis chriſtumventurū ad iudiciū: quod dicunt ſcripture que nō fallunt. Illi aūt magis aurē prebētes ſerpēti ſuggerēti: nō morte morierꝭ:qd̓ dixerat in paradiſo: cōtra veritateꝫ deicōſtituentis ⁊ dicētis: morte morierꝭ: ita faciūt mala vt dicāt ſibi: veniet chriſtꝰ ⁊ dabit indulgentiā omnibꝰ. Ita ergo mendaxeſt? Ip̄e dixit: qꝛ ſeparabit iniquos ad ſiniſtrā: ſeꝑabit iuſtos ad dexterā. Iuſtis dicetur: Uenite benedicti patris mei: ꝑcipiteregnū qd̓ paratū eſt vobis ab origine mūdi. Iniquis dicetur: Itē ī ignē eternū quiparatus eſt diabolo ⁊ angelis eius. Quōergo omnibꝰ dabit indulgentiā? Quō neminē damnabit? Ergo mentit̉. Hoc eſt dicere: nō eſt deꝰ. Uide ergo ne forte tu mentiaris. Tu em̄ hō es: ille deꝰ. Deus em̄ verax. Oīs aūt homo mēdax. Sed quid dede iſtis o corpus chriſti? Separa em̄ te interim corde ⁊ vita: nec imiteris: nec aſſueſcas: nec ānuas: nec approbes. Magis autē ⁊ redargue. Quid em̄ attendis ad iſtosqui hec dicūt? Corrupti ſunt: ⁊ abominabiles facti ſūt ī iniquitatibꝰ ſuis. Nō eſtqͥ faciat bonuꝫ nō eſt vſqꝫ ad vnū.Dominus de celo ꝓſpexit ſuꝑfilios hominū: vtᶠ videret ſi eſt intelligens aut requirens deū. Quideſt hoc: Corrupti ſūt ⁊ abominabiles factiſūt? Iſti oēs qui dicūt: nō eſt deꝰ. Et qͥd hͦlatebat deū tales eſſe factos? At vero nob̓eorū interior cogitatio aperiret̉: niſi ab illodiceret̉? Si gͦ nouerat: ſi ſciebat quid ē qd̓dictuꝫ eſt: quod de celo ꝓſpexit ſuꝑ filioshominū: vt videret ſi eſt intelligēs aut reqͥrens deū? Querētis em̄ verba ſunt: nō ſcientis: deꝰ de celo ꝓſpexit ſuper filios hominū: vt videret ſi eſt intelligēs: aut requirens deū. Et tanqͣꝫ inueniret qd̓ queſiuit inſpiciendo: ⁊ de celo ꝓſpiciēdo: dicit ſentētiam. Omnes declinauerūt ſimul

inutiles facti ſunt: nō eſt qui faciatbonū: nō ē vſqꝫ ad vnū. Due queſtiones oriuntur aliquātulū difficiles. Si .n.reſpicit de celo deus: vt videat ſi eſt intelligens aut requirens deū: ſubintrat cogitatio imprudēti: quia non omnia nouit deus. Hec vna queſtio eſt. Que eſt alteraꝫSi nō eſt qui faciat bonū: non eſt vſqꝫ advnū: quis eſt ille qui parturit inter malos?Illa ergo ſic ſoluitur queſtio: qꝛ plerumqꝫita loquitur ſcriptura: vt qd̓ dono dei creatura facit: deus facere dicat̉: vt (verbi gratia) cū miſereris pauperis: qꝛ dono dei facis: deus miſereatur. Cum cognoſcis quiſis: qꝛ illo allucēte facis: ſi is es qui dicas:Tu illuminabis lucernā meam dn̄e: deusmeus illumina tenebras meas: qd̓ deo donante ⁊ faciente cognouerꝭ: ille cognoſcit.Nam vn̄ eſt: temptat vos dominꝰ deus veſter: vt ſciat ſi diligatis illū? Quid eſt vt ſciat? Ut dono ſuo ſcire vos faciat. Sic ergo⁊ hic deus de celo ꝓſpexit ſuꝑ filios hominū: vt videret ſi eſt intelligēs: aut requirēsdeū. Aſſit ipſe ⁊ donet nob̓ vt qd̓ cor nr̄mfecit ꝯcipere: faciat ⁊ parere. Apl̓us dicit:Nos autē non ſpiritū huius mundi accepimus: ſed ſpiritū qui ex deo eſt: vt ſciamꝰque a deo donata ſūt nobis. Hoc ſpiritu gͦquo cognoſcimus q̄ a deo donata ſūt nobis: diſcernimꝰ inter nos ⁊ eos qͥbus hͨ donata nō ſunt: ⁊ ex nobis illos cognoſcimꝰ:qꝛ ſi nos aliqͥd bonū habere nō potuiſſe intelligimus: niſi illo donāte ⁊ largiēte a quoſūt omnia bona: ſimul videmus nihil talepoſſe habere eos quibꝰ hec deꝰ nō donauit. Iſta dinoſcētia nobis ex ſpū dei ē: ⁊ eoqͦ videmꝰ hoc: deꝰ videt: qꝛ id deꝰ videt vtfaciamꝰ. Hinc .n. dictū eſt ⁊ illd̓: Spūſ .n.oīa ſcrutat̉ etiā altitudinē dei: n̄ qꝛ ille ſcrutat̉ qui nouit oīa: ſꝫ qͥ tibi donatꝰ ē ſpūs teſcrutari fac̄. Et qd̓ dono ipſiꝰ tu facꝭ: ille facere dicit̉: qꝛ ſine illo nō tu faceres. Ergodeus facere dicit̉ cū tu facꝭ. De dono ſpūsfiliorū quibꝰ datus eſt ſpūs dei reſpiciuntſuꝑ filios hoīm: vt videat ſi eſt intelligensaut requirens deū. Sed quia id dono dei⁊ ſpū dei faciunt: deus hoc facere dicit̉: velut ꝓſpicere ⁊ videre. Quare aūt de celo:ſi hoc hoīes faciūt? Quia dicit Apl̓s: Noſtra aūt ꝯuerſatio in celis eſt. Un̄ em̄ hocfacis vt videas: vnde proſpicis vt intelligas? Nōne corde? Si corde hoc facis chriſtiane: vide ſi ſurſum cor habeas. Si ſurſūcor habes: de celo in terrā ꝓſpicꝭ. Et qꝛ h̓

Alia lr̄a.r nō habet.Deus.ī videat.