PſalmusXLVIII.

Ętenī dies nouiſſima mala erit quibuſdā:bona erit qͥbuſdaꝫ. Nūquid mala erit illisquibꝰ dicet̉: Uenite bn̄dicti patris mei percipite regnū? Sed mala erit illis quibꝰ dicet̉: Itē ī ignē eternū. Qd̓ ſi iniqͥtas calcanei ſui circūdabit eū: vt quid gͦ timet ī diemala? Modo cū viuūt ꝓuideāt ſibi: tollātiniquitatē a calcaneo ſuo: ambulent illamviā: ambulēt ꝑ viā de qͣ ip̄e dixit: Ego ſumviā veritas ⁊ vita: ⁊ nō timeāt in die mala:qꝛ dat illis ſecuritatē qͥ factꝰ ē via. Ut qͥd timebo ī die mala? Iniqͥtas calcanei mei circūdabit me. Ergo vitet iniqͥtateꝫ calcaneiſui. In calcaneo quiſqꝫ labit̉: Intēdat caritas vr̄a: a deo quid dictū ē ſerpenti? Ip̄atuū obſeruat caput: ⁊ tu eiꝰ obſeruabis calcaneū. Diabolꝰ calcaneū tuū obſeruat: qn̄laberis vt deijciat te. Ille obſeruat calcaneū tuū: tu obſeruabis caput illiꝰ: qd̓ ē caput illiꝰ? Initiū male ſuggeſtiōis illiꝰ. Qn̄incipit male ſuggere̓: tūc repelle: anteqͣꝫ ſurgat delectatio: ⁊ ſequat̉ ꝯſenſio: ⁊ tūc vitabis caput eiꝰ: ⁊ nō app̄hēdet ille calcaneūtuū. Quare aūt Eue hͦ dixit? Quia ꝑ carnē labit̉ hō. Eua nobis interior caro nr̄a ē.Qui diligit inqͥt vxorē ſuam: ſeip̄m diligit.Quid eſt ſeip̄m? Sequit̉ ⁊ dicit. Nemo em̄vnqͣꝫ carnē ſuā odio habuit. Quia gͦ quōillū hoīem Adā ꝑ Euā ſupplātauit: ſic diabolus ꝑ carnē vult nos ſupplātare. Preceptū eſt em̄ Ęue vt obſeruet caput diaboli:qꝛ diabolꝰ calcaneū ip̄iꝰ obẜuat: Si gͦ iniqͥtas calcanei circūdabit noſ: vt qͥd timemꝰ īdie mala: cū ꝯuerſi ad xp̄m habeamꝰ ī ptātevt n̄ faciamꝰ iniqͥtatē: ⁊ n̄ erit qd̓ nos circūdet: ⁊ gaudebimꝰ ī die nouiſſīa n̄ plāgemꝰ?Qui ſunt aūt qͦs circūdabit iniqͥtas calonei? Qui cōfidūt ī virtute ſua: ⁊abūdatiā diuitiaꝝ ſuaꝝ gloriant̉.Ergo vitabo iſta: ⁊ nō iniquitas calcaneimei circūdabit me. Quid ē vitare iſta? Utnō cōfidamꝰ ī v̓tute nr̄a: nō gl̓iemur ī abūdantia diuitiarū nr̄aꝝ: ſꝫ gl̓iemur in eo quinobis ꝓmiſit hūilibus altitudinē: ⁊ minatus ē elatis damnationē: ⁊ nō nos iniqͥtascalcanei circūdabit. Qui cōfidūt ī virtuteſua: ⁊ ī abūdantia diuitiaꝝ ſuaꝝ gloriant̉:ſunt qͥ p̄ſumūt in amicis ſuis: alij p̄ſumuntī virtute ſua: alij ī diuitijs. Iſta ē p̄ſumptiogeneris hūani: nō p̄ſumētis ī deo. Dixit devirtute: dixit de diuitijs: dicit de amicis.Frater non redimit: redimet homō? Expectas vt hō te redimat ab ira vētura. Si te frater nō redimet: homo te redē

pturꝰ eſt? Quis ē frater? Qui ſi nō redimerit: nullus homo redempturꝰ ē: qͥ poſt reſurrectionē dixit: vade dic fratribꝰ meis. Frater noſter voluit eſſe: ⁊ cuꝫ deo dicimꝰ: pater noſter: hoc manifeſtat̉ ī nobis. Qui em̄dicit deo: pat̉ nr̄: chriſto dicit: frater. Ergoqui patrē deū: ⁊ fratrē habet chriſtū: nō timeat in die mala. Nō eū circūdabit iniquitas calcanei eius: qꝛ nō p̄ſumit de virtuteſua: nec in abundatia diuitiaꝝ ſuaꝝ gl̓iat̉:nec de amicis ſuis potētibus ſe iactat. Inillo gͦ p̄ſumat qͥ ꝓpter illū mortuꝰ eſt: vt illenō ī ſempiternū moreret̉: qͥ ꝓpter illū hūiliatus ē: vt ille exaltaret̉: qui qͣſiuit impiū: vta fideli q̄reret̉. Ergo ſi ip̄e non redimet: hōredempturꝰ eſt; Aliqͥs hō redimet: ſi filiushomīs nō redimit? Si chriſtus nō redimitAdā redimet? Frater nō redimit: redimet Alia lr̄a.homo. Nō dabit deo deˡ ꝓpitiatōeſua Et p̄ciū redemptiōis aīe ſue:Ille cōfidit in virtute ſua: et in abūdantiadiuitiaꝝ ſuaꝝ gl̓iat̉: qͥ nō dabit deo de ꝓpitiatōne ſua: id eſt placationē: qͣ flectat deūꝓ peccatis. Nec p̄ciū redēptiōis aīe ſue: qͥp̄ſumit de virtute ſua: ⁊ de amicis: ⁊ de diuitijs ſuis. Qui ſunt aūt qͥ dant p̄ciū redēptiōis aīe ſue? Quibus ait dn̄s: Facite vobis amicos de māmona iniqͥtatis: vt et ip̄irecipiāt vos ī tabernacula eterna. Illi dātp̄cium redemptiōis aīe ſue: qui nō ceſſantelemoſynas facere. Ideo illos quos monet ꝑ Thimotheū apl̓s: noluit eē ſuꝑbos:ne ī abūdantia diuitiaꝝ ſuaꝝ gl̓iarent̉. Deniqꝫ qd̓ poſſidebāt: noluit apud illos veteraſcere: ſꝫ aliqͥd ex eo fieri: vt eſſet p̄ciū redēptiōis ale eoꝝ. Ait em̄: Diuitibꝰ huiꝰ ſecl̓ip̄cipe: nō ſuꝑbe ſaꝑe: neqꝫ ſꝑare in incertodiuitiaꝝ: ſꝫ ī deo viuo: qͥ p̄ſtat nob̓ oīa abūdāter ad fruēdū. Et qͣſi dicerēt: Quid gͦ facturi ſumꝰ de diuitijs nr̄is: Diuites ſint inqͥt ī oꝑibꝰ bonis: facile tribuāt: cōicent: ⁊ n̄illud ꝑdituri ſūt. Un̄ ſcimꝰ? Audi qͥd ſeqͥt̉.Theſaurizēt ſibi fundam̄tū bonū ī futuꝝ:vt app̄hendāt verā vitā: ſic dabūt p̄ciū redēptōnis aīe ſue. Et dn̄s nr̄ hͦ monet: Facite vobis ſaculos nō veteraſcētes: theſaurū nō deficiētē ī celo: qͦ fur nō accedit: neqꝫtinea corrupit. Noluit deꝰ vt ꝑdas diuitiaſtuas: ſꝫ vt locū ill̓ mutes. Cōſiliū tibi deditIntelligat caritas vr̄a. Mō ſi amicꝰ tuꝰ intraret ī domū tuā: ⁊ inueniret te ī loco hūido frumēta poſuiſſe: qui forte ſciret naturā corruptiōis frumentoꝝ quā tu neſcires:daret tibi huiuſmodi ꝯſiliū dicens: Frater

placationēſuam.