PſalmusXXXXII
aut inſidijs venenatos: circūſpiciēs ſil̓ cuꝫillis eſſe ſe tanqͣꝫ in vno agro ꝑ totū mundum: vnā pluuiā excipere: pariter ꝑflari:ꝑiterqꝫ ſecū aduerſa nutriri: habere ſimuliſta coia dona dei: malis bonis qͣꝫ cōceſſacōiter: ab illo qui facit ſolē ſuū oriri ſuꝑ bonos ⁊ malos: et pluit ſuꝑ iuſtos ⁊ īiuſtos:Uidēs ergo ſemē Abrae ſemē ſanctū: qͣnta cū malis a quibus qn̄qꝫ ſeꝑādū eſt: nūchabeat cōmunia: equaliter naſci eādē cōditionē generis humani ſortiri: ꝑiter mortalia ferre corꝑa: ſimul vti luce: fontibus:fructibꝰ: ꝓſꝑitatibꝰ atqꝫ aduerſitatibꝰ ſeculi: ſiue fame: ſiue abundātia: ſiue pace: ſiuebello: ſiue ſalutē: ſiue peſte: vidēs quāta habeat cōia cū malis: cū quibꝰ tn̄ non habetcām communē erupit in hanc vocem.Expoſitio Pſalmi.Udica me deus et diſcernecauſam meā de gēte nō ſantimeo iudiciū tuū: qꝛ noui miſericordiamcta. Iudica inquit me deus: nōtuā. Indica me deꝰ ⁊ diſcerne cām meā degēte nō ſancta. Nūc interim in hac ꝑegrinatione nōdū diſcernis locum meū: qꝛ ſil̓cum zizanijs viuo vſqꝫ ad tempus meſſis.Nōdū diſcernis pluuiā meā: nōdū diſcernis lucē meā: diſcerne cām meā. Diſtet inter eum qui in te credit: ⁊ eum qui in te nōcredit: Par infirmitas: ſed diſpar ꝯſcientia: Par labor: ſed diſpar deſideriū. Deſiderium impiorum ꝑibit: deſideriū aūt iuſtorum niſi certus eſſet pollicitator dubitatare deberemꝰ. Finis deſiderij noſtri: ip̄e ꝓmiſſor. Seipſum dabit: quia ſeipſuꝫ dedit.Seip̄m dabit īmortalibꝰ īmortalem: quiaſeip̄m dedit mortalibꝰ mortalē. Iudica medeus ⁊ diſcerne cām meā de gēte nō ſācta.Ab hoīe īiquo et doloſo erue me.Hoc ē de gēte n̄ ſācta. Ab hoīe: a qͦdā genere hoīm: qꝛ qͥdaꝫ hō et qͥdaꝫ hō: ⁊ in hisduobꝰ vnꝰ aſſūet̉ ⁊ vnꝰ relinq̄t̉. Et qm̄ patiētiā opꝰ ē ferēdi vſqꝫ ad meſſē qͣndā: ſi dicipōt indiſcretā diſcretioneꝫ. ſil̓ enī ſūt: ⁊ iōdiſcreta nōdū ſt̓. Zizania āt zizania ſūt: etfrum̄ta frum̄ta ſt̓: ⁊ iō diſcreta iā ſt̓: Quiagͦ fortitudīe opꝰ ē īplorāda ab illo qͥ iuſſitvt fortes ſimꝰ: ⁊ niſi forteſ ip̄e fecerit: nō erimꝰ qd̓ iuſſit: ab illo qͥ dixit: Qui ꝑſeuerauerit vſqꝫ ī finē hͨ ſaluꝰ erit. Ne ſibi ip̄a animaarrogādo fortitudīeꝫ debilitet̉ ꝯtinuo adiūgit. ¶ Quia tu es deꝰ meꝰ fortitudo mea: vt qͥd me r̄puliſti ⁊ vt qͥdtriſti incēdo dū affligit me īimicꝰ?
Cām q̄rit triſticie ſue. Quare inqͥt triſtꝭ īcedo dū affligit me īimicꝰ? Triſtꝭ ābulo: īmicꝰ affligit me qͦtidianis tēptatōibꝰ: īmittēsvel qd̓ male amemꝰ: vel qḋ male timeamꝰ:⁊ ꝯtra vtrūqꝫ pugnās aīa: ⁊ ſi nō capta: tn̄ꝑiclitans ꝯͣhit̉ triſticia: ⁊ dicit deo: vt qͥd triſtꝭ̓ īcedo? Querat gͦ ab ip̄o ⁊ audiat vt qͥd?Querit enī in pſalmo cam triſticie ſue dicēs: vt qͥd me repuliſti: ⁊ vt qͥd triſtꝭ īcedoAudiat ex Eſaia: ſuccurrat illa lctō: q̄ mōr̄citata ē. Spūs inqͥt a me ꝓdiet: ⁊ oēm flatū ego feci: ꝓpt̓ peccatū modicū qͥdē cōtriſtaui illū: ⁊ auerti faciē meā ab illo: ⁊ cōtriſtatꝰ ē et abijt triſtis ī vijs ſuis. Quid gͦq̄rebas: vt qͥd me repuliſti: ⁊ vt qͥd triſtis īcedo? Audiſti ꝓpt̓ peccatū: Cā t̓ſticie tuepeccatum eſt: cauſa leticie tue iuſticia eſtPeccare volebas et laborare nolebas vtparum tibi eſſet quod eſſes iniuſtus: niſivt eū eē īiuſtū voluiſſes: a qͦ in te vindicarinoluiſſes. Reſpice voceꝫ melioreꝫ in aliopſalmo: Bonū eſt mihi qd̓ hūiliaſti me: vtdiſcaꝫ iuſtificatōes tuas: Didicerā elatusīiqͥtates meas: diſcā hūiliatꝰ iuſtificatiōestuas. Ut qͥd triſtis īcedo dū affligit me inimicꝰ? De limico q̄reriſ: reuera affligit: ſꝫ tuei locū dediſti. Et nūc habes quod agas.Elige ꝯſiliū: regē admitte: tyrannū exclude. Sꝫ vt hͦ faciat: qͥd dic̄: qͥd ſupplicat: qͥdorat: attēde. Ora qd̓ audis: ora cū audiſ:oīm nr̄oꝝ ſit iſta vox. ¶ Emitte lucemtuā ⁊ veritate tuā: ip̄a me deduxe Alialrarūt ⁊ʳ ꝑduxerūt in mote ſāctū tuū ⁊in tabernacl̓a tua. Quia ip̄e ē lux tua⁊ veritas tua. Hec nomina duo: res vna.Quid enī alid̓ lux dei: niſi v̓itas dei? Autquid veritas dei niſi lux dei? Et hoc vtrūqꝫ vnꝰ chriſtus. Ego ſuꝫ lux mūdi: qui credit in me nō ambulabit in tenebris. Egoſuꝫ via veritas ⁊ vita. Ip̄e lux: ip̄e veritasUeniat ergo ⁊ eruat nos diſcernēs modicam cauſam noſtrā a gente non ſctā: eruatab hoīe iniquo ⁊ doloſo. Separet frumentū a zizanijs: qꝛ ipſe mittet angelos ſuosmeſſis tꝑe vt colligāt de regno eiꝰ oīa ſcandala: ⁊ mittēt in ignē ardentē. Frumentuꝫaūt eius cōgregēt in horreū. Emittat lucēſuā ⁊ vitātē ſuā: qꝛ iā ip̄a nos deduxerūt ⁊ꝑduxer̄t ī montē ſctūꝫ eiꝰ ⁊ in tab̓nacl̓a eiꝰ.Pignus habemꝰ: p̄miū ſperamꝰ. Sanctꝰmōs eiꝰ: ſancta eccleſia eiuſ. Mōs ille eſtqui creuit ex minimo lapide ſcd̓m viſionēDanielis. Cōfringēs regna terraꝝ. ⁊ ī tantum excreſcens vt impleret vniuerſam fa-
Alia lr̄a.f quare