PſalmusXLII
ciem terre. In hoc mōte ſe exauditū dicitqͥ dicit: Uoce mea ad dn̄m clamaui: ⁊ exaudiuit me de mōte ſcō ſuo. Quiſqͥs p̄teriſtū mōtē orat: non ſe ſe ſperat exaudiri advitā eternā. Exaudiunt̉ enī multi ad multa: nec ſibi plaudūt qꝛ exaudiunt̉. Exauditi ſunt demones: vt in porcoſ mitterent̉.Exaudiri ad vitā eternā cōcupiſcamꝰ: ꝓpter dſideriū quo dicimꝰ: Emitte lucē tuā⁊ veritatē tuā. Illa lux oculū cordis inquirit. Beati enī inqͥt mūdo corde: qꝛ ip̄i deūvidebūt. Mō in mōte eius ſumꝰ: id ē in eccleſia eius: ⁊ in tabernaculo eiꝰ. Nā tabernaculū ꝑegrinātiū ē: domꝰ cohabitātium:Eſt ⁊ tabnacl̓m ꝑegrinātiū ⁊ militātiū. Cūaudis tabernaculū: bellū intellige: hoſteꝫcaue. Domꝰ autē: de qua dixit: Beati quihabitāt in domo tua: in ſecula ſeculoꝝ laudabūt te. Iā ergo ꝑducti ad tabernaculū:⁊ poſiti in monte ſcō eius: quā ſpē gerimꝰ?Et introibo ad altare dei. Eſt eniꝫquoddā ſublime altare inuiſibile: quo nonaccedit iniuſtus. Ad illud altare ille ſolusaccedit: qͥ ad iſtud ſecurꝰ accedit. Illic inueniet vitā ſuā: qui in iſto diſcernit cauſaꝫſuā. Et introibo ad altare dei: de mōte ſancto eiꝰ: ⁊ de tabernaculo eiꝰ. De ſcā eccl̓iaeius introibo ad altare dei ſublime. Quale ibi ſacrificiū ē? Ip̄e qͥ intrat aſſumet̉ ī holocauſtum: Intrōibo ad altare dei. Quidē qd̓ dicit ad altare dei? Ad deū qui letificat iuuentute meam. Iuuentꝰ nouitatē ſignificat: tanqͣꝫ diceret. Ad deuꝫ qͥletificat iuuētutē meam. idē nouitatē meā:Letificat nouitatē meā: qui cōtriſtauit vetuſtatē meā. Incedo enī mō triſtis ī vetuſtate: tunc aūt ſtabo gaudēs in nouitate.Cōfitebor tibi ī cithara deꝰ deꝰmeus. Quid ē in cithara cōfiteri: ⁊ ī pſalterio cōfiteri? Nō enī ſꝑ in cithara: nec ſꝑin pſalterio. Duo hec organa muſicoꝝ habent inter ſe diſtinctā diſcretāqꝫ rōem: dignā cōſideratione ⁊ cōmēdatōe memorie.Utrūqꝫ hoc manibꝰ portat̉ ⁊ tangitur: ⁊ ſignificat oꝑa q̄dā noſtra corꝑalia. Utrūqꝫbonū: ſi quis norit pſallere: ſi quis norit citharizare. Sꝫ qꝛ pſalteriū iſtd̓ organū dicitur: qd̓ de ſuꝑiore ꝑte habet teſtudinē: illd̓ſcꝫ tympanū ⁊ cōcauū lignū cui chorde innitētes reſonāt. Cithara vero idip̄m lignūcauū ⁊ ſonoꝝ ex inferiore ꝑte hꝫ. diſcernēda ſunt oꝑa noſtra: qn̄ in pſalterio ſint: qn̄in cithara: vtraqꝫ tn̄ placita deo: ⁊ ſuauiaeius auditui. Qn̄ gͦ ex p̄ceptis dei aliquid
agimus: iuſſis eiꝰ obtēꝑantes ⁊ obaudientes ad implenda p̄cepta eius: vbi facimuſ⁊ nō patimur pſalteriū ē. Faciūt enī ita etangeli: nō enī aliqͥd patiunt̉. Cū aūt aliqͥdpatimur tribulationū: tēptationū: ſcandaloꝝ in hac terra: qꝛ nō patimur niſi ex inferiore ꝑte: id ē ex eo qd̓ mortales ſumus: exeo qd̓ prime noſtre cauſe qͥddā tribulationū debemª: ⁊ qꝛ patimur multa ab eis quinō ſūt deſuꝑ: cithara ē. Uenit enī ſonꝰ ſuauis ex inferiore ꝑte: patimur ⁊ pſallimꝰ: vl̓potius cātamꝰ vel citharizamꝰ. Qn̄ dicebat apl̓s euāgelizar̄ ſe: ⁊ p̄dicare euāgeliūtoto orbe terraꝝ ex p̄cepto dei: qꝛ illd̓ euāgeliū ſe nō ab hoībus neqꝫ ꝑ hominē: ſꝫ ꝑIeſū chriſtū accepiſſe dicebat: deſuper ſonabat chorda. Cū v̓o dicebat: Gl̓iamur ītribulatiōibꝰ: ſcientes qꝛ tribulatio patientiā oꝑatur: patientia ꝓbationeꝫ: probatioſpem: citharaſonabat ex inferiore quideꝫſꝫ tn̄ dulciter. Oīs enī patientia dulcis eſtdeo. Si aūt ī ip̄is tribulationibꝰ defeceriscitharā fregeris. Quare gͦ mō dixit: Confitebor tibi in cithara? Propt̓ illud qd̓ dixerat: Ut quid triſtis incedo dum affligitme inimicꝰ. Patiebat̉ enī qḋdā ex inferiore afflictiōe: ⁊ in eoip̄o tn̄ volebat placeredeo: ⁊ gr̄as geſtiebat agere deo: fortis ī tribulationibꝰ. Et qꝛ ſine tribulatione eē nōpoterat: patiētiā deo debebat. Cōfitebortibi in cithara deꝰ deus meus. Et rurſusad aīam ſuā: vt ex inferiore illo ſonoro li Alia lr̄a.gno capiat ſonuꝫ. Vt quid triſtis esͣ x quare.aīa mea: ⁊ʳ vt quid conturbas me? ⁊quare.In tribulatiōibus ſum: in languoribus: inmeroribus: vt quid me ꝯturbas o anima?Quis dicit? Cui dicit? Aīe dicit. Oēs nonimꝰ: planū ē enī: ad illā directꝰ ē ẜmo: Utqͥd triſtis es aīa mea: ⁊ vt qͥd ꝯturbas me?Querit̉ ꝑſona loquēs. Nūqͥd caro aīe loquit̉: cū caro ſine aīa nō loqͣtur? propriumenī magis eſt: vt aīa carnē alloquat̉: qͣꝫ vtcaro alloquat̉ aīam. Sꝫ qꝛ n̄ dixit: Quaretriſtis es caro mea: ſꝫ ait: qͣre triſtis es aīamea. ſi enī carnē alloqueret̉: fortaſſe nō diceret: Quare triſtiſes: ſe quare doles. Dolor enī aīe triſticia dicit̉. Moleſtia v̓o queſit in corꝑe dolor dici pōt: triſtitia nō pōt:ſꝫ ex dolore corꝑis plerūqꝫ aīa contriſtat̉:Intereſt tamē qͥs doleat ⁊ quis cōtriſtet̉.Dolet enī caro: triſtis eſt aīa: ⁊ aperta iſtavox ē: vt quid triſtis es aīa mea? Nō enimaīa alloquit̉ carnē: qꝛ non dixit. Ut qͥd triſtis es caro mea: nec caro aīam: qꝛ abſur-