PſalmusXL
iam difficile decipit: laudādo chriſtum conatur deciꝑe. Antea quid dicebat? Queꝫcolitis? Iudeum mortuū: crucifixū: nulliꝰmomēti hominē: qui non potuit a ſe mortēdepellere? Ubi ī noīe eiꝰ vidit currere genus humanū: vidit qꝛ in noīe crucifixi tēpla ſubuertūt̉: idola frangūt̉: ſacrificia extinguūt̉: ⁊ hec oīa p̄dicta in ꝓphetꝭ attēdūtur: ab hoībꝰ admiratiōe ſtupētibꝰ ⁊ claudentibꝰ iā cor aduerſus vituꝑationē chriſti: induit ſe laudibus chriſti: ⁊ cepit a fidealio mō detͣrere. Magna lex ē chriſtiana:potens lex illa diuina ineffabilis: ſed qͥs illam implet. Implet̉ hoc in noīe ſaluatoriſnr̄i: cōculcātis leonē ⁊ draconē. Aꝑte reprehēdēdo fremebat leo: aſtute laudandoinſidiat̉ draco. Ueniāt ad fidē qͥ dubitāt:nō dicāt qͥs hoc īplet: Si de viribꝰ ſuis p̄ſumūt nō īplebūt. Preſumēdo d̓ gr̄a dei credāt: p̄ſumēdo veniāt: adiuuādi veniāt nōiudicādi. Uiuūt oēs fideles ī noīe chriſti:quiſqꝫ ꝓ gradu ſuo implēs p̄cepta chriſti:ſiue ꝯiuges: ſiue celibes ⁊ virgineſ. Uiuūtquātū donat dn̄s eis viuere: neqꝫ de ſuisviribus preſumunt ſed nouerunt ſe in illodebere gl̓iari. Quid enim habes qd̓ nō accepiſti? Si aūt accepiſti qͥd gloriaris quaſinō acceperis? Noli dicere mihi: quis illd̓implet? Ille in me implet qui venit diuesad pauꝑem: pauper quidem ad pauꝑem:ſed plenꝰ ad inanē: Hec cogitās qꝛ intelligit ſuꝑ egenū ⁊ pauꝑeꝫ: ⁊ nō aſpernat̉ paupertatē chriſti: intelligat diuitias chriſti: ſitbeatꝰ in terra: ⁊ nō tradet̉ ī manꝰ īimici ſuivolētis ei ꝑſuadere vt deꝰ nō colat̉ niſi ꝓpter celeſtia: diabolꝰ colat̉ ꝓpter terrena.Nō tradat eū ī manꝰ inimici eiꝰ. Dn̄soꝑe ferat illi? Sꝫ vbi. Forte in celo: forte in vita eterna: vt reſtet colēdus diabolꝰꝓpter inopiā terrenaꝫ: ꝓpter neceſſitateshꝰ vite. Abſit. Promiſſionē habes vite p̄ſentis ⁊ future: ille ad te venit ī terrā ꝑ quēfactū eſt celū ⁊ terra. Deniqꝫ attēde qͥd dicat: dn̄s opē ferat illi. Suꝑ lectu doloris eius: Lectus doloris īfirmitates carnis. Ne dicas nō poſſum tenere ⁊ portare⁊ frenare carnē̓ meā: adiuuaris vt poſſis.Dn̄s opē ferat tibi ſuꝑ lectuꝫ doloris tui.Portabat te lectuſ: nō tu pͥor tabas lectū:ſed ꝑaliticus intꝰ eras: adeſt qͥ dicat tibi:tolle grabatū tuū ⁊ vade in domū tuā. Dominꝰ oꝑē ferat illi ſuꝑ lectū doloris eiꝰ. Etad ip̄m dn̄m ꝯuertit ſe: tanqͣꝫ q̄reret̉. Quare ergo cū opē ferat nobis deꝰ: tāta mala pa
timur in iſta vita: tāta ſcādala: tātos labores: tantā inqͥetudinē carnis ⁊ ſeculi? Conuertit ſe ad deū: ⁊ tāqͣꝫ ꝯſiliū medicīe eius Alia lr̄a.nobis exponēs. Totu ſtratu eiꝰ: inqͥt: Uniuerſū.vertiſti in infirmitate eius. Quidᶠ verſaſti.eſt totū ſtratū eius vertiſti ī infirmitate eiꝰ?Per ſtratū intelligit̉ aliqͥd t̓renū. Oīs aīainfirma in hac vita querit ſibi aliqͥd terrenum vbi reqͥeſcat: qm̄ intentionē laboris ⁊mētis extēte in deū difficile pōt ꝑpetuo tolerare: aliqͥd ſibi in terra cōquirit vbi reqͥeſcat: ⁊ quodāmō pauſatiōe quadā recūbat: veluti ſunt iſta que diligūt ⁊ īnocētes.Neqꝫ em̄ de cupiditatibꝰ maloꝝ nunc loquēdū eſt: quia ml̓ti acquieſcūt in theatrꝭ:multi acqͥeſcunt in circo: ī amphitheatro:multi acquieſcūt in alea: muliti in luxuriapopinaꝝ: multi in libidine adulterioꝝ: ml̓ti in violentijs rapinaꝝ: multi in dolo ⁊ inſidijs fraudiū: Acqͥeſcunt in his oībꝰ homines. Quid eſt acquieſcūt? Delectant̉ illic. Sꝫ remoueamꝰ hec oīa: ⁊ ad īnocētemhoīeꝫ veniamꝰ. Acquieſcit ī domo ſua: infamilia ſua: in cōiuge: in filijs: in pauꝑtatein p̄diolo ſuo: in nouella manibꝰ ſuis cōſita in edificio aliquo ſuo ſtudio fabricato.Acquieſcūt īnocētes in his: ſed tamē deꝰvolēs nos amorē nō habere niſi vite eterne: ⁊ iſtis velut īnocentibꝰ delectationibꝰmiſcet amaritudīes: vt ⁊ his patiamur tribulationes: ⁊ vniuerſum ſtratū nr̄m v̓tat īinfirmitate nr̄a. Uniuerſuꝫ ſtratū eius vertiſti in infirmitate eius. Nō hoc cōquerat̉qn̄ in his q̄ īnocenter habꝫ: patit̉ aliqͣs tribulationes: Docet̉ amare meliora ꝑ amaritudinē inferioꝝ: ne viator tendēs ad patriam: ſtabulū amet ꝓ domo ſua. Uniuerſum ſtratū eius vertiſti in infirmitate eius.Sꝫ quare iſte? Quia fllagellat omnē filiuꝫquē recipit. Quare iſta? Quia peccāti homini dictū eſt: In labore vultꝰ tui edes panē tuū. Ergo qꝛ correptiōes iſtas in quibꝰvniuerſum ſtratū nr̄m vertit̉ in infirmitatenoſtra: agnoſcere debet homo ꝓpter pctāſe pati: cōuertat ſe ⁊ dicat qd̓ ſeqͥt̉. Egodixi dn̄e miſerere mei: ſana animāmeā qꝛ peccaui tibi. O dn̄e in tribulationibꝰ meis me exerces: flagellādū iudicas oēꝫ filiū quē recepturꝰ es: qͥ nec vnicopeꝑciſti. Ille quidē ſine pctō flagellatꝰ ē:Ego aūt dico: miſerere mei: ſana aīaꝫ meāqꝛ peccaui tibi. Si ſectus eſt qui putredinē nō habebat: ſi medicina ip̄a nr̄a ignemmedicinalē nō reſpuit: patienter ferre debe