PſalmusXI

mus vrentē medicū ⁊ ſecantē: id eſt oībustribulationibꝰ nos excercentē ⁊ a pctō ſanātem. Plane cōmittamꝰ nos medici manui: nō em̄ errat vt ſanū ꝓ putre ſecet. Nouit qd̓ inſpicit: nouit vitiū qꝛ ipſe fec̄ naturam: qd̓ ip̄e nō ꝯdidit qd̓ de noſtra cupiditate acceſſit diſcernit: Scit ſe ſano hominip̄ceptū dediſſe: ne languorē incurreret: dixiſſe in paradiſo: hoc māduca: ⁊ hoc noli.Nō audiuit ſanus medici p̄ceptum: vt nōcaderet: audiat vl̓ egrotus vt ſurgat: Egodixi dn̄e miſerere mei: ſana aīam meaꝫ: qꝛpeccaui tibi. In factꝭ meis: in peccatis meis nō accuſo fortunā: nō dico hoc mihi fecit fatū: non dico: adulterū me fecit venus⁊ latronē me fecit mars: ⁊ auaꝝ me fecit ſaturnꝰ: Ego dixi dn̄e miſerere mei: ſana animā meā: qꝛ peccaui tibi. Nunqͥd hoc chriſtus? Nūqͥd hoc caput illud nr̄m ſine peccato? Nūqͥd ille qui ea q̄ nō rapuit exoluebat? Nūqͥd ille ſolus ī mortuis liber? Liberem̄ ī mortuis: qꝛ ſine pctō: qꝛ oīs qͥ fac̄ peccatū ſeruꝰ ē pctī. Nūqͥd ergo ipſe: īmo ipſeex membris ſuis: qꝛ vox mēbroꝝ ipſiꝰ voxip̄iꝰ: qꝛ ⁊ vox capitis nr̄i vox noſtra? In illo enī eramꝰ: qn̄ dic̄: Triſtis eſt aīa mea vſqꝫ ad mortē. Nō em̄ timebat mori: qui venerat mori: aut recuſabat mori: qui poteſtatem habebat aīam ſuā ponēdi: ⁊ poteſtatem habebat iterū ſumēdi eā. ſed loquebant̉ mēbra in capite: ⁊ loq̄batur caput ꝓmēbriſ: In illo ergo vocē nr̄am inuenimꝰ.ſana aīaꝫ meā qm̄ peccaui tibi. In illo em̄eramꝰ cū dixit: deus meus deus meꝰ vt qͥdme dereliquiſti? In ip̄o em̄ pſalmo vbi ī capite hic verſus eſt: ꝯſeq̄nter dicit̉: verba delictoꝝ meoꝝ. Quoꝝ delictoruꝫ in illo: niſiqꝛ vetus homo noſter ſiml̓ crucifixꝰ eſt cūillo: vt euacuaret̉ corpꝰ peccati: ⁊ vltra nōſeruiamus pctō. Ad illū ⁊ in illo dicamuſ:Ego dixi dn̄e miſerere mei ſana aīam meāquia peccaui tibi. Inimici mei dixerunt mala mihi: qn̄ moriet̉ ⁊ ꝑibitnomē eius? Iam iſta diximꝰ: ⁊ hic cepimus: vt ⁊ alia dicamꝰ. Nō opus eſt iteraAlia lr̄a. re: quod tam recēti ſermone īpreſſū eſt auegredie/ ribus ⁊ cordibꝰ veſtris. Etʸ ingrediebāt̉ vtᶠ videret: Qd̓ paſſꝰ ē chriſtꝰ: patit̉ eccl̓ia: qd̓ paſſuꝫ eſt caput patiunt̉ ⁊ mēbra. Nūqͥd em̄ ẜuꝰ ē maior dn̄o ſuo: aut diſcipulus ſuꝑ magiſtrū? Si me inqͥt ꝑſecutiſunt ⁊ vos ꝑſequēt̉. Si patrēfamilias beelzebub vocauerūt: quātomagis domeſticos eius. Ingrediebāt̉ vt viderēt. Iudas

ille ad caput noſtrū erat: ad caput noſtrūingrediebat̉ vt videret: id eſt vt exploraretvt nō haberet qd̓ crederet: ſed vt īueniretquod proderet. Ecce īgrediebat̉ ille vt videret: ⁊ hoc exemplū in capite nr̄o ꝓpoſitum eſt: Quid illa mēbra poſt aſſumptionem capitis noſtri? Nōne dicit Apl̓s paulus ꝓpter ſb̓introductos falſos fratres: qͥſubintroierūt ꝓſcultare libertatem nr̄am?Ergo ⁊ iſti ingrediebant̉ vt viderēt. Suntenī hypocrite ſimulatores mali: adiūgēteſſe ficta caritate: captantes oēs motus: oīaverba ſanctoꝝ: in omnibꝰ laq̄os inquirentes. Et quid illis fit? Uidete quid ſequit̉. Alia lr̄a.Uanaⁱ locutū eſt cor eoꝝ. Id eſt lo­ floq̄bat̉quunt̉ quaſi ficta dilectione. Uanū eſt qd̓ʳ eiusloquunt̉: verū nō eſt: ſolidū non eſt. Et qꝛcaptāt vn̄ inueniāt accuſationē: quid ait: Alia lr̄a.Cōgregauerūt iniquitatem ſibi. CōgreguParates enim calūnias inimici: quaſi magni ſibi vident̉: qꝛ hn̄t qd̓ accuſent. Sibicōgregauerūt iniquitatē. Sibi inqͥt nō mihi. Quō iudas ſibi nō chriſto: ſic ⁊ ſimulatores eccleſie ſibi nō nob̓: qꝛ de illis ⁊ alibidicit̉: ⁊ mētita eſt iniqͥitas ſibi. Cōgregauerunt iniquitatē ſibi: ⁊ quia intrauerūt vt vi Alia lr̄a.derēt. Egrediebant̉ foras: ⁊ˡ loc̄bātur: Ille qui intrauit vt videret: egre­ ᶠ loquebatūdiebat̉ foras ⁊ loquebat̉. Utinā intꝰ eſſet ⁊vera loqueret̉: nō exiret foras vbi falſa loquit̉. Traditor eſt ⁊ ꝑſecutor eſt: egreſſusforas loquit̉. Si ad mēbra chriſti ꝑtines:veni introeas ad caput. Tolera zizania ſitriticū es: tolera paleam ſi frumentum es:tolera piſces malos intra retia ſi piſcꝭ bonus es. Quare ante tp̄s vētilationis auolaſti? Quare an̄ tp̄s meſſis etiā frum̄ta eradicaſti tecū? Quare anteqͣꝫ ad litꝰ veniresretia dirupiſti. Egrediebant̉ foraſ ⁊ loquebātur. In idip̄m. Aduerſū me ſuſurrabāt oēs inimici mei: Aduerſuꝫme oēs in idip̄m: qͣnto meliꝰ mecū ī idip̄mQuid ē aduerſū me ī idip̄m? Uno ꝯſilio:vna ꝯſpiratione. Chriſtꝰ ergo loquit̉ eis:ꝯſenſiſtꝭ aduerſū me: ꝯſentiie mihi. Quidaduerſuꝫ me: quare nō mecum? Idip̄m ſiſemꝑ haberetis: nō vos in ſciſmata diuideritis. Apl̓us em̄ dic̄: Obſecro vos frēs:vt idip̄m dicatis oēs: ⁊ nō ſint in vob̓ ſciſmata. In idip̄m aduerſum me ſuſurrabātoēs inimici mei. Aduerſū me cogitabant mala mihi. Sibi potiꝰ: qꝛ cōgregauerūt iniqͥtatē ſibi. Sꝫ ideo mihi: quiaex aīo ſuo pēdēdi ſūt. Nō enī qꝛ nihil face

vt videret

fegrediebꝰ