PſalmusXXXVII

Alia lia. Manum tuā. Non eſt ſanitas inī facie. carrie mea aᵏ vultū ire tue: Iam hecdicebat que hic patiebat̉: ⁊ tn̄ hoc iam deira dn̄i: qꝛ ⁊ de vindicta domini. De quavindicta? Quā excepit de Adā. Non em̄in illum nō eſt vindicatū: aut fruſtra dixerat deus: morte morieris: aut aliquid patimur in iſta vita: niſi ex illa morte quā meruimus pͥmo pctō. Etem̄ portam corpusmortale plenū temptationibꝰ: plenū ſollicitudinibꝰ: obnoxiū doloribꝰ corporalibꝰ:noxium indigētijs: mutabile ⁊ languiduꝫcū ſanū eſt: qꝛ vtiqꝫ nōdū plene ſanū. Nāvn̄ dicebat: nō eſt ſanitas in carne mea: niſi qꝛ iſta que huiꝰ vite dicit̉ ſanitas: bene intelligentibus ⁊ ſabbatū recordantibꝰ: noneſt vtiqꝫ ſanitas? Si nō māducaueris inqͥetat fames. Iſta fames naturalis quidammorbꝰ eſt: qꝛ natura nobis facta ē pena exvindicta. Primo homini qd̓ erat pena: natura nobis eſt. Un̄ dicit ⁊ Apl̓s: Fuimꝰ etnos natura filij ire ſicut ⁊ ceteri. Natura filij ire: id ē portātes vindictā: Sꝫ quare dicit: fuimꝰ? Quia ſpe iam nō ſumꝰ: nā re adhuc ſumus. Sꝫ illud meliꝰ dicimus: qd̓ ſpeſumꝰ: qꝛ certi ſuimus de ſpe. Nō em̄ incerta eſt ſpes noſtra: aut de illa dubitamus.Audi ip̄am gloriā in ſpē. In nobiſmetipſis inquit ingemiſcim adoptionē: expectantes redēptionē corꝑis nr̄i. Quid em̄?Nondū redemptus es o Paule? Nondūꝓ te preciū ꝑſolutū eſt? Nōne ſanguis illeiam fuſus eſt? Nōne ip̄m eſt preciū omniūnoſtruꝫ? Plane ip̄m: Sꝫ vide qͥd ait: Speem̄ ſalui facti ſumus. Spes aūt q̄ videturnō eſt ſpes. Quod em̄ videt qͥs qͥd ſperat?Si aūt qd̓ nō videmꝰ ſperamʳ: ꝑ patientiāexpectamꝰ. Quid aūt expectat ꝑ patientiam? Salutē. Cuius rei ſalutē? Ipſius corporis: qꝛ hoc dixit redemptionē corꝑis noſtri? Si ſalutē corꝑis expectabat: n̄ erat ſalus illa quā habebat. Eſuries ſitis interficit: ſi ſubuentū nō erit. Medicamentū em̄famis eſt cibꝰ: ⁊ medicamentū ſitis eſt potus: ⁊ medicamentū fatigatiōis eſt ſomnꝰ.Detrahe iſta medicamēta: vide ſi nō interficiūt illa q̄ exiſtūt. Si ſepoſitis iſtis nō ſūtmorbi: eſt ſanitas. Si aūt habes aliqͥd qd̓te poſſit interficere: niſi māducaueris: noligloriari de ſanitate: ſꝫ gemens expecta redemptionē corporis tui. Gaude te redēttū: ſꝫ nōdū re: ſpe ſecurꝰ eſto. Etem̄ ſi nō gemuerꝭ in ſpe: nō ꝑuenies ad rē. Hoc ergonō eſt ſanitas. Ait: Nō eſt ſanitaſ in carne

mea a vultū ire tue. Unde ergo ſagitte infixe? Ipſam penā: ip̄am vindictā: ⁊ forte dolores qͦs h̓ neceſſe ē pati: ⁊ animi ⁊ corꝑis:ip̄as dic̄ ſagittas: De his em̄ ſagittꝭ: et ſanctus Iob fec̄ cōmemorationē. Et cū eſſetin illis doloribꝰ: dixit ſagittas dn̄i infixasſibi. Solemus tn̄ ⁊ verba dei ſagittas accipere. Sꝫ nunqͥd ab his poſſet iſte ſic dolere ſe ꝑcuti? Uerba dei tanqͣꝫ ſagitte excitātamorē nō dolorē. An qꝛ ⁊ ip̄e amor nō poteſt eſſe ſine dolore? Quicqͥd em̄ amamus⁊ nō habemꝰ: neceſſe eſt vt doleamꝰ. Naꝫille amat ⁊ n̄ dolet: qͥ habet qd̓ amat. Quiautē amat vt dixi: et nōdū habet qd̓ amatneceſſe eſt vt ī dolore gemat. Inde illa ī ꝑſona eccleſie ſponſa chriſti: in cāticocāticorū: Qm̄ vulnerata caritate ego ſū. Uulneratā ſe dixit caritatē. Amabat em̄ quiddā⁊ nondū tenebat: dolebat qꝛ nondū habebat. Ergo ſi dolebat vulnerata erat: ſed hͦvulnus ad veram ſanitatē rapiebat. Quihoc vulnere non fuerit vulneratus: ad veram ſanitatē nō poteſt ꝑuenire. Nunquidergo vulneratꝰ ſemꝑ erit in vulnere? Poſſumus itaqꝫ etiā ſic ſagittas infixas accipere: id ē verba tua infixa cordi meo: ⁊ ex ipſis v̓bis tuis factū vt recordarer ſabbatū:⁊ ipſa recordatio ſabbati: ⁊ nōdū retentiofacit me nondū gaudere ⁊ agnoſcere: necſanitatē eſſe in ipſa carne: neqꝫ dici debere:quia cōparo iſtā ſanitatē illi ſanitati quaꝫhabeo in reqͥe ſempiterna: vbi corruptibile hoc induet īcorruptionē: ⁊ mortale hocinduet immortalitatē: ⁊ video quia in illius ſanitatꝭ cōparatione iſta ſanitas morbus eſt. Non eſt pax oſſibus meis afacie peccatorū meoruꝫ. Queri ſoletcuiꝰ ſit vox: ⁊ aliqͥ accipiūt chriſti: ꝓpter q̄dā q̄ hic dicunt̉ d̓ paſſiōe chriſti: ad q̄ paulopoſt veniemꝰ: ⁊ agnoſcemꝰ q̄ de paſſionechriſti dicunt̉. Sꝫ nō eſt pax oſſibus meisa facie pctōꝝ meoruꝫ: quomō diceret quinullū peccatū habebat? Coartat nos gͦ intelligēdi neceſſitas ad agnoſcenduꝫ tanqͣꝫplenū ⁊ totū chriſtū: id eſt caput ⁊ corpuſ.Cū em̄ chriſtus loquit̉: aliqn̄ ex ꝑſona ſolius capitis loquit̉: qd̓ eſt ip̄e ſaluator: natꝰex Maria virgine. aliqn̄ ex ꝑſona corꝑisſui: qd̓ ē ſancta eccl̓ia diffuſa toto orbe terraꝝ. Et noſ in corꝑe ip̄ius ſumꝰ: ſi tn̄ fidesnr̄a ſincera ſit in illo: ⁊ ſpes noſtra certa: etcaritas noſtra accēſa. ſumꝰ in corꝑe ip̄ius⁊ mēbra ip̄ius: ⁊ inuenimus nos ibi loqui.Apl̓o dicēte: Qm̄ mēbra ſumꝰ corꝑis eiꝰ.