PſalmusXXXVI

laudatū eſt in illis: qui aꝑto tecto ad chriſtū ꝑaliticū ſb̓miſerūt: vt dice̓t illi: Cōſtāseſto fili: remiſſa ſunt em̄ tibi peccata tua.Sic enī fecit interiorē hoīem ſaluū a paraliſi: remittēdo peccata ſua: ⁊ ꝯſtringēdo fidē. Sed erant ibi hoīes: qui nō habebantoculos ad videndū interiorē paraliticumiam eſſe ſanatū: ⁊ medicū curantē putauerūt plaſphemantē. Quis eſt hic inqͥunt: qͥpeccata dimittit? Plaſphemat iſte. Quispoteſt dimittere peccata: niſi ſolus deꝰ? Etquia ille erat deus: talia cogitātes audiebat. Hoc verbū de deo cogitabāt: ſed deum p̄ſentē nō videbant. Fecit ergo ille medicus aliquid: ⁊ ī corꝑe paralitici: vt ⁊ illorum qui talia dixerūt: interiorē ꝑaliſim ſanaret. Fecit em̄ qd̓ viderēt: ⁊ dedit qd̓ crederent: Eia ergo quiſqͥs es tā infirmꝰ ⁊ lāguēs corde: vt attēdens hūana exempla:velis a bonis operibꝰ deſiſtere: ⁊ ꝑaliſi qͣdaꝫ interiore diſſolutꝰ es: Hūc gͦ ſi poſſumꝰ: aperto iſto tecto b̓mittamus ad deū.Dn̄s em̄ ip̄e in corꝑe ſuo qd̓ ē eccl̓ia: iunior fuit primiſ tꝑibꝰ: ⁊ ecce iā ſenuit. Noſtꝭ:⁊ agnoſcitis: ⁊ intelligitis: qꝛ in hoc poſitieſtis: ⁊ ita credidiſtis: qꝛ caput noſtrū chriſtꝰ ē: corpus capitis illiꝰ nos ſumꝰ. Nūqͥdſoli nos: ⁊ nō etiā illi qui fuer̄t an̄ noſ. Omnes qui ab inicio ſeculi fuerunt iuſti: caputchriſtum habēt. Illuꝫ em̄ ventuꝝ eſſe crediderūt: quē nos veniſſe iam credimꝰ: ⁊ ineiꝰ fide ⁊ ipſi ſanati ſunt: in cuius ⁊ nos: vteēt ⁊ ipſe totius caput ciuitatꝭ hierl̓m: omnibus cōnumeratis fidelibꝰ: ab initio vſqꝫin finē: adiunctis etiā legionibꝰ ⁊ exercitibus angeloruꝫ: vt fiat illa vna ciuitas ſubvno rege: ⁊ vna quedā ꝓuintia ſb̓ vno imꝑatore: felix in ꝑpetua pace ⁊ ſalutē: laudans deū ſine fine: btā ſine fine. Corpꝰ autē chriſti qd̓ eſt eccleſia: tāqͣꝫ vnꝰ qͥdā hō pͥmo iunior fuit: ⁊ ecce iam in fine ſeculi ē inſenecta pīgui: qm̄ d̓ illa dictū eſt: Adhucmultiplicabit̉ in ſenecta pingui: multiplicata eſt ſuꝑ oēs gentes: ⁊ ipſius vox eſt attendētis: quaſi vnius hoīs primā etatē ſuam: ⁊ iſtā nouiſſimā reſpiciētꝭ ꝑ omnia: qꝛoēs etates notas habet ꝑ ſcripturas: ⁊ aītexultās ⁊ monēs: Iunior fui pͥmis tꝑibꝰ ſeculi: ⁊ ecce ſenex ſū: etiā nouiſſimis tēporibus ſeculi: ⁊ nūqͣꝫ vidi iuſtū derelictū: necſemen eius q̄rēs panē. Agnouimꝰ hoīemiuniorē et ſenem: ⁊ tanqͣꝫ aꝑto tecto ꝑuenimus ad chriſtū. Sed quis eſt iuſtꝰ: qui nōeſt viſus derelictus: nec ſemen eius q̄rens

panē? Si intelligis panē: intelligis illum.Panis eſt em̄ verbū dei: qd̓ nunqͣꝫ ab oreiuſti diſcedit. Nā ⁊ in capite ſuo iuſtus iſtetēptatus: hoc reſpōdit. Qn̄ enī ip̄i dn̄o diabolus ait eſuriēti: ⁊ famē patiēti: Dic̄ lapidibus iſtis vt panes fiāt: rn̄dit: Nō ī ſolo pane viuit homo: ſed ī omni verbo dei.De inde fratres mei attendite: qn̄ faciet iuſtus voluntatē dei? Semꝑ enim facit: ⁊ ſecundū volūtatē eiꝰ viuit. Uolūtas dei decorde eiꝰ nō recedit: quia volūtas dei: ipſaeſt lex dei. Et quid dictū eſt de tali? Et ī lege eius meditabitur die ac nocte. Paneꝫiſtum manducas vna hora ⁊ dimittis: paneꝫ illū verbi die ac nocte. Quādo enī audiſ: aut qn̄ legis: manducas: qn̄ inde cogitaſ: ruminas: vt ſis aīal mūdū: nō īmūdū:Quod ſignificat etiā ſapiētia ꝑ ſalomonēdicens: Theſaurus deſiderabilis requieſcit in ore ſapientis: vir autē ſtultus glutitillū. Quid eniꝫ glutit? Ut non in illo appareat quod vorauit: oblitus eſt quod audiuit. Qui autem non eſt oblitus: cogitat: etcogitando ruminat: ruminando delectat̉.Unde dicit̉: Cogitatio ſancta ẜuabit te.Et ecce ſi ſeruat te in ruminatione panishuius ſancta cogitatio: nunqͣꝫ vidiſti iuſtūderelictū: nec ſemen eius querens paneꝫ.Tota die miſeretur ⁊ʸ feneratur.Feneratur quidē latine dicitur: et qui datmutuum: et qui accipit. Planius hoc aūtdicitur: ſi dicamus fenerat. Quid ad noſ:quid grāmatici velint; Melius in barbariſmo noſtro vos intelligitꝭ: qͣꝫ in noſtra diſertitudine vos deſerti eritis. Ergo iuſtusiſte tota die miſeret̉: ⁊ fenerat: Sꝫ nō gaudeant feneratoreſ. Inuenimus enim quēdam feneratorem: ſicut inuenimus quendam panem. vt vbiqꝫ aperto tecto perueniamus ad chriſtum. Nolo ſitis feneratores: et ideo nolo: quia deus non vult. Nāſi ego nolo: ⁊ deuſ vult: agite. Si autē deꝰnon vult: etiam ſi ego vellē: malo ſuo ageret qui ageret. Unde apparet deum hocnolle? Dictum eſt alio loco: Qui pecuniāſuam non dedit ad vſuram. Et qͣꝫ deteſtabile ſit: ⁊ qͣꝫ odioſum: qͣꝫ execrandum: puto quia et ipſi feneratores nouerūt. Rurſus auteꝫ ego ipſe: immo deus noſter: quite ꝓhibꝫ eē feneratorē: iubet te eē feneratorē. Et dicit̉ tibi: fenera deo. Si fenerās homī: hēs ſpeꝫ: Et ſi feneras deo: ſpeꝫ nō habeb̓. Si fenerauerꝭ hoī: id ē mutuā pecūiātuaꝫ dederis: a quo aliqͥd plus: qͣꝫ dediſti