PſalmusLLXVI
intellectū: nec ille mihi: an vtrūqꝫ accipiendū ſit: ſi vtrūqꝫ cū fide ꝯcordat. Uidēt̉ enīmihi in agro laborare qͥ p̄ſunt eccl̓ijs: ſicutApl̓s dicit: Dei agriculturā: dei edificatōeſtis. Nā ⁊ architectū ſe dic̄: cū dicit: Utſapiens architectꝰ fūdamētū poſui. ⁊ agricolā: cū dicit: Ego plantaui: Apollo rigauit: ſꝫ deꝰ incremētū dedit. In molēdino gͦduas dixit: nō duos. Credo ꝙ hec figuraad plebēs ꝑtineat: qꝛ p̄poſiti regūt: plebeſregunt̉. Et molendinū puto dictuꝫ mūdūiſtū: qꝛ rota qͣdā tēpoꝝ voluit̉: ⁊ amatoresſuos cōterit. Sūt etiā qͥ de actiōibꝰ mundinō recedūt: ſꝫ tn̄ ⁊ ibi alij bn̄ oꝑant̉: alij male. Alij ſibi faciūt amicos de māmona iniqͥtatis a qͥbus recipiant̉ ī tabernacula eterna: quibus dicet̉: Eſuriui ⁊ dediſtis mihimāducare. Alij iſta negligunt: qͥbus dicetur: Eſuriui ⁊ nō dediſtiſ mihi māducare.Proinde: qꝛ de his qͥ verſant̉ in negocijs⁊ oꝑibꝰ huius mūdi: alij diligūt bn̄facereindigentibꝰ: alij negligūt: tāqͣꝫ de duabꝰ inmolēdino: vna aſſumet̉: ⁊ vna relinq̄t̉. Lectū aūt poſitū arbitror ꝓ quiete: quia ſuntqͥ neqꝫ actiōes mūdi pati volūt: ſicut ſuntꝯiugati hoīes: hn̄tes domos: familias: filios: neqꝫ aliqͥd in eccl̓ia agūt: ſicut p̄poſitivelut in agricultura laborātes: ſꝫ velut adhec infirmi: ſecedūt ad ociū ⁊ quieti eē diligūt: veluti memores infirmitatis ſue: nō ſecōmittētes magnis actiōibuſ: ⁊ qͦdāmō inſtratu īfirmitatis rogātes deū: Et hec ꝓfeſſio hꝫ bonos: hꝫ fictos. Proinde etiam exhis vnꝰ aſſumet̉: ⁊ vnꝰ relinqͥtur. Ad quācūqꝫ te ꝓfeſſionē ꝯuerteris: para te pati ſictos. Alioqͥn ſi te nō ꝑaueris: inuenies qd̓nō ſperabas: ⁊ deficiēs aut ꝑturbaberis.Ad oīa gͣ te ꝑatū facit qͥ tibi loquit̉: cū tp̄sē: ⁊ illi loquēdi n̄dū iudicādi: ⁊ tibi audiēdi: nōdū fruſtra penitēdi. Eſt enī mō penitētia non fruſtra: erit tunc fruſtra. Etenimtunc penitebit hoīes male vixiſſe: ſꝫ nullomō illis iuſticia dei reuocat: qd̓ ſua iniuſticia ꝑdiderūt. Iuſtū enī ē apud deū vt mōīpartiat̉ miſcd̓iam: tūc exerceat iudicium.Iō nūc nō tacet̉. An̄ tacet̉? Arguat qͥſqꝫ:murmuret: ſi nō ꝑ totū orbē hec ſcripturarecitat̉: atqꝫ cantat̉: ſi ceſſat etiā venal̓ ferri ꝑ publicū. Sꝫ reuera hͦ te ꝑturbat hoīeꝫchriſtianū: qꝛ vides male viuentes felicesreꝝ iſtaꝝ copia circūfluere: ſanos eē: ſuꝑbos dignitatibꝰ eminere: īcolumē haberedomū: gaudia ſuoꝝ: obſeqͥa clientū: excellentiſſimas potētias: nihil triſte interpella
cultates copioſiſſimas reſpicis: ⁊ dicit cortuū: nullū eē dīnū iudiciū: ola caſibꝰ fieri:⁊ fortuitis motibꝰ vētilari. Nā ſi deꝰ inqͥsres hūanas reſpice̓t: floreret illiꝰ iniqͥtas: ⁊mea īnocētia laboraret? Oīs morbus aīehꝫ in ſcripturis medicamentū ſuū. Qui gͦſic egrotat: vt iſta dicat ī corde ſuo: bibatpotionē pſalmi huius. Quid ē? Iteꝝ aſpiciamus. Quid dicebas? Quid dicebā inqͥs: niſi qd̓ vides. mali florēt: boni laborāt:Quō iſta videt deus? Accipe: bibe. Ipſetibi hāc de qͦ iſta murmuras tꝑauit potionē. Tantū ne recuſes ſaluberrimum poculū. Accōmoda ꝑ aurem os cordis: ⁊ bibequod audis.Oli emulari in malignātibus: neqꝫᶠ emuleris faciertes iniqͥtatem. Qm̄ tanqꝫ Alia lr̄atenuᶠ cito areſcet: ⁊ᶠ ſic̄ oleraᵏˣ pratiᶠ velocitecitoᶠ cadent. Qd̓ tibi longū videt̉ cito ē perbarumdeo: ſubiūge te deo: ⁊ tibi cito erit. Qd̓ ait decident.fenū hoc intelligimꝰ olera prati: vilia q̄dā:ſunt ⁊ ſuꝑficiē terre tenētia: altā radicē nōhn̄t: proinde per hyemem virēt: at vbi ſoleſtatis ferueſcere ceꝑit areſcēt. Mō gͦ tempus ē hyemis: gl̓ia tua nōduꝫ apparet: ſedſi alta radix ē charitatis tue: ſicut multarn̄arboꝝ gl̓a: ꝑ hyemē trāſit frigꝰ: vēit eſtas:id eſt iudicij dies: tunc areſcet viror feni:tūc apparebit arboꝝ gl̓ia. Mortui enī eſtꝭait apl̓s. Quō vident̉ arbores ꝑ hyemem:quaſi aride: qͣſi mortue: Ergo que ſpes ſimortui ſumus. Intus ē radix. Ubi radixnoſtra: ibi ⁊ vita noſtra. Ibi enim charitas noſtra. Et vita veſtra inquit abſcondita ē cum chriſto in deo. Qn̄ areſcit qͥ ſichabet radicē? Qn̄ auteꝫ ver nr̄m: qn̄ eſtasnr̄a? Qn̄ nos circūueſtit dignitas folioꝝ ⁊vb̓tas fructuū locupletat? Qn̄ hͦ erit? Audi qd̓ ſequit̉. Cū chriſtꝰ apparuerit vita veſtra: tūc ⁊ vos cū ip̄o apparebitis ī gloria.Quid gͦ mō: Noli emulari in malignātibꝰneqꝫ emuleris facienteſ iniqͥtatē: qm̄ tanqͣꝫfenū cito areſcēt: ⁊ ſicut olera prati cito cadēt. Quid gͦ tu? Spera inᶠ dn̄m. Illi Alia lr̄enī ſperāt nō in dn̄m: ſpes illoꝝ mortalis: ʳ domiſpes illoꝝ caduca: fragilis: volatica: tranſitoria: īanis erit. Spera ī dn̄m. Ecce ſpero:qͥd ago? Et fac bonitate. Noli face̓ maliciā quā reſpicis in illiſ male florentibus:fac bonitatam. Et inhabita terrā. Neforte bonitatē extra inhabitationē terre facias. Tęrra enī dn̄i: eccl̓ia eiꝰ ē: ip̄aꝫ rigat:ip̄aꝫ colit: ille agricola: ille pr̄. Ml̓ti enī qͣſiexercēt bona oꝑa: ſꝫ qꝛ nō ī habitāt t̓rā: nō
quēadmod