PſalmusLRLV
Hic gͦ pn̄t iſta duo eē ſeꝑata: ibi nō fatigaberis: qꝛ fons ē: nō tenebraberis: qꝛ lumēeſt. Pretende miſcd̓iam tua ſcientibus te: ⁊ iuſticiā tuā his qͥ rectōſunt corde. Qd̓ ſepe diximꝰ: qꝛ illi ſūt recti corde: qͥ ſequūt̉ in hac vita volūtatemdei. Uolūtas dei ē aliqn̄ vt ſanus ſis: aliqn̄ vt egrotes. Si qn̄ ſanus es dulcis ē volūtas dei: ⁊ qn̄ egrotas amara ē voluntasdei: nō recto corde es. Quare? Quia nōvis volūtatē tuā dirigere ad voluntatemdei: ſed dei vis curuare ad tuā. Illa rectaeſt: ſed tu es curuus. Uolūtas tua corrigēda ē ad illā: nō illa curuanda ē ad te: ⁊ rectū habebis cor. Bn̄ ē ī hͦ ſeculo: bn̄dicat̉deus qͥ cōſolat̉: laborat̉ in ſeculo: bn̄dicat̉deꝰ: qꝛ emendat ⁊ ꝓbat: ⁊ eris recto cordedicēs. Bn̄dicā dn̄m ī om̄i tꝑe: ſꝑ laus eiꝰin ore meo. No veniat mihi pes ſuperbie. Certe iā dixit ſub vmbraculo alarū eius ſperabunt filij hoīm: ⁊ ebriabūturab vbertate domꝰ tue. Cū ceperit qͥſqꝫ iſtofonte vberiꝰ irrigari: caueat ne ſuperbiat.Nō enī deerat Ade pͥmo homini: ſꝫ venitilli pes ſuꝑbie: ⁊ mouit illū manꝰ peccatoris: id ē manꝰ diaboli ſuꝑba. Quō ille quiillū ſeduxit dixit? Pona ſedem meā ad aqͥlonem: ſic illi ꝑſuaſit: guſtate ⁊ eritis ſicutdij. Suꝑbia gͦ lapſi ſumꝰ: vt ad iſtā mortalitatē ꝑueniremus: ⁊ qꝛ nos ſuꝑbia vulnerauerat: hūilitas ſanos fecit: Uenit hūlisdeꝰ: vt a tāto ſuꝑbie vulnere curaret hominē. Uenit: qꝛ verbū caro factū ē ⁊ habitauit in nobis: cōprehenſus ē a iudeis: inſultatū ē ei. Audiſtis cū euāgeliū legeret̉: qͥddixerūt: ⁊ cui dixer̄t: demoniū habeſ: Et tꝭle nō dixit: demoniū habetis vos: qꝛ vos īpeccatis veſtris eſtis: ⁊ diabolus poſſidetcorda veſtra. Nō hͦ dixit: qd̓ ſi diceret veꝝdiceret: ſed nō erat tēpꝰ vt hoc diceret: nenō veritatē predicare: ſꝫ maledictū reddere videretur. Dimiſit qd̓ audiuit: quaſi nōaudiſſet. Medicus enī erat: ⁊ freneticumcurare venerat. Quō medicꝰ nō curat qͥcqͥd audit a frenetico: ſꝫ quo conualeſcat: ⁊fiat ſanꝰ freneticꝰ: nec ſi ⁊ pugnū ab illo accipiat curat: ille illi facit noua vulnera: illeveterē febrē ſanat. ſic ⁊ dn̄s ad egrotū veītad freneticū vēit: qͥcqͥd audiret qͥcqͥd paſſꝰeēt ꝯtēneret. Hocip̄o eos docēs hūilitatēvt humilitate docti: ſanarent̉ a ſuꝑbia. deqͣ iſte liberari dep̄catur dicens. Nō veīatmihi pes ſuꝑbie. Et manꝰ peccatoruꝫno moueat me. Si enī venit pes ſuper
bie mouet manꝰ peccatoris. Que ē manꝰpeccatoris? Male ſuadētis oꝑatio. Si factus es ſuperbus: cito te corrūpit qͥ maleſuadet. Satage humilis in deo: ⁊ n̄ valdecures qͥd tibi dicat̉ fieri. Hic ē qd̓ alibi d̓r:Ab ocultis meis munda me dn̄e: ⁊ ab alieniſ parce ſeruo tuo. Quid ē: ab occultꝭ meis? Nō veniat mihi peſ ſuꝑbie: Quid ē: abalienis ꝑce ſeruo tuo? Neqꝫ manus pctōꝝmoueat me: Serua qd̓ intus ē: et nō timebis foris. Quare āt valde hͦ times? Quaſi diceret̉ Ibi ceciderūt oēs qͥ operantur iniquitatem. Ut venirēt ad illam abyſſum. de qua dictū ē: Iudicia tuaſicut multa abyſſus: vt ad illū ꝓfundū ꝑuenirent: vbi peccator qͥ ꝯtemnit cecideritUbi primo ceciderūt? In pede ſuperbie.Audite pedē ſuꝑbie. Qui cū cognouiſſētdeū: nō ſicut deū glorificauerūt. Uenit illis pes ſuꝑbie: venerunt in ꝓfundū: tradidit illos deus in cūcupiſcētias cordis eoꝝfacere qͥ nō cōueniūt. Radicē peccati: etcaput peccati timuit qͥ dixit. Nō veīatꝭ mihi pes ſuꝑbie. Quare illuꝫ pedē dixit? Ꝙſuꝑbiendo deū deſeruit: ⁊ diſceſſit pedemip̄ius: effectū ip̄ius dixit. Nō veniat mihipes ſuꝑbie: nec manꝰ pctōris moueāt me:id eſt opera peccatoris nō moueat me: vtimitari illos velim. Quare aūt cōtra ſuꝑbiā hͦ dicit: ibi: Ceciderūt quiloꝑant̉ iniqͥtatē? Quia qͥ iniqui ſunt: in ſuꝑbia ceciderūt. Iō cū cauta face̓t dn̄s eccl̓aꝫ ait: Illatuū īqͥt obẜuabit caput: ⁊ tu eiꝰ calcaneū.Serpēſ obẜuat calcaneū: qn̄ tibi veīat peſſuꝑbie: qn̄ labaris vt deijciat. Tu autē caput eius obſerua: initium oīs pctī ſuꝑbia.Ibi ceciderunt qui operant̉ iniquitatem.xpulſi ſunt nec potuerunt ſtare.Prior ille qui in veritate nō ſtetit: deindeꝑ eum illi qͦs dimiſit deus de ꝑadiſo. Un̄ille hūilis qͥ nō ſe dicit dignū ſoluere corrigiā calciamēti: nō ē expulſuſ: ſꝫ ſtat ⁊ auditeum: ⁊ gaudio gaudet̉ ꝓpter vocē ſponſi:nō ꝓpter ſuā: ne veniat illi pes ſuperbie:⁊ expellat̉ nec poſſit ſtare. Et ſi cuꝫ laborealiqͥbꝰ vr̄m tedio fuerimꝰ: finiuimꝰ pſalmū.Tranſiuit tedium ⁊ gratulabimur: qꝛ pſalmus totꝰ expoſitꝰ ē. In medio iā timēs: neonerarē voſ dimiſſurꝰ erā. Sꝫ cogitaui qꝛ ītentio vr̄a p̄cideret̉: ⁊ non ſic rediret ad dimidiū: quo ſi exponeremꝰ totū ⁊ malui vobis grauis eē: qͣꝫ in re īꝑfecta reliqͥas ſeruare. Debet̉ enī vobis etiam craſtinꝰ ſermo:orate ꝓ nobis: vt valeamꝰ exhibere ⁊ af-