PſalmusLXVV

ſuoꝝ: abūdantiā fructuū: ſalutē ꝓpriā: ſalutē filioruꝫ ſuoꝝ. Talia deſiderabāt: ⁊ talia accipiebāt ⁊ cuſtodiebāt. Deſiderabāta deo bona q̄ dat ⁊ iumētis: qꝛ nōdū ad illos venerat filiꝰ hoīs: vt eēt filij hoīuꝫ: tn̄iā habebāt nubes annūciantes filiū hoīs.Uenerūt ad illos ꝓph̓e: ānūciauerūt chriſtum: ⁊ erāt ibi qͥdā qui intelligebāt ⁊ ſpeꝫfuturā habebāt: vt acciperēt miſcd̓iaꝫ q̄ incelo ē. Erāt ibi qͥ nō niſi carnalia deſiderarēt ⁊ terrena: tꝑalemqꝫ felicitatē: Ip̄is labebant̉ pedes ad facienda vel adorandaidola. Qn̄ enī illos admonebat ⁊ flagellabat in his oībus quibꝰ delectabāt̉: ⁊ auferebat ea: patiebāt̉ famē: bella: peſtilētiaſmorbos: ⁊ cōuertebāt̉ ad idola. Talia bona q̄ ꝓ magno a deo deſiderare debebāt.ab idolis deſiderabāt ⁊ dimittebāt deuꝫ.Attēdebāt enī ip̄a bona q̄ q̄rebāt abūdare impijs ⁊ ſceleratis: ⁊ putabāt ſe fruſtradeū colere: qꝛ nō dabat mercedē terrenā.O hō oꝑarius es dei: poſtea ē tēpus mercedē accipiendi. Quid iā flagitas mercedē anteqͣꝫ opereris? Si venerit oꝑariꝰ addomū tuā: nunqͥd dabis mercedē ante niſiꝑfecerit oꝑa ſua? Nā peruerſum eū exiſtimabis ſi dixerit: prius accipiā mercedem:⁊ tunc oꝑabor. Iraſceris. Quare aūt iraſceris? Quia nō habuit fidē hōi mendaci.Quō deꝰ iraſcit̉: cū tu fidē nō habeas ipſiveritati? Qd̓ tibi ꝓmiſit daturus ē: nō fallit: qꝛ veritas eſt qͥ ꝓmiſit. Sꝫ times ne forte n̄ habeat qd̓ det. Oīpotēs ē. Noli timere ne n̄ ſit qͥ det: Immortaliſ ē. Nō timeasne ſuccedat̉ ei: Perpetuꝰ ē: ſecurꝰ eſto: Sivis in te p̄ſumere totā die oꝑariū tuū: crede ⁊ tu deo tota vita tua: quia vita tua momētū tꝑis eſt ad deū. Et eris qͥd? Filij eniꝫhominū ſub tegmine alaꝝ tuaꝝ ſperabūt.Inebriabuntur ab vbertate domus tue. Neſcio qͥd nobis magnum ꝓmittit: vult illud dicere ⁊ nō dicit: Nō pōtad nos: nō capimꝰ. Audeo dicere fratresmei: etiā de ſanctis linguis ⁊ cordibꝰ ꝑ qͣsnobis veritas nūciata eſt: nec dici pōt qd̓annūciabāt nec cogitari. Res enī magnaē ⁊ īeffabilis: ⁊ ip̄i ex ꝑte videbāt ī enigmate: tunc aūt facie ad faciē. Ecce in enigmate vidētes ſic eructabant: quales erimꝰ cūviderimꝰ facie ad faciē: qd̓ ip̄i ꝑturiebantcorde ⁊ linguā parere n̄ poterāt: qd̓ caperent hoīes? Que enim neceſſitas fuerat vtdiceret: Inebriabunt̉ ab vbertate domustue. Queſiuit verbū vnde loqueret̉ de re

bus humanis qd̓ diceret: Et qꝛ vidit homines ingurgitates ſe in ebrietate: acciꝑeaūt vinū īmoderate ⁊ mētē ꝑdere: vidit qͥddiceret: qꝛ cū accepta fuerit illa ineffabiliſleticia: perit quodāmodo humana mens⁊ fit diuina: ⁊ inebriatur ab vbertate domꝰmus dei. Un̄ ⁊ in alio pſalmo dicit̉: Calixtuus inebrians qͣꝫ preclarus ē. Hoc iaꝫ calice inebriati erāt martyres: qn̄ ad paſſionē euntes ſuos nō agnoſcebat. Quid tamebriū: qͣꝫ nō agnoſcere vxorē flentē: nō filios: nō parētes? Nō agnoſcebāt: nō eoſ ante oculos eſſe arbitrabant̉. Nolite mirari:ebrij erāt. Un̄ ebrij erāt? Uidete: acceper̄tcalicē vnde inebriarent̉. Un̄ ⁊ ille gratiasdeo agit dicens: Quid retribuā dn̄o ꝓ oībus que retribuit mihi? Calicē ſalutarꝭ accipiā: ⁊ nomē dn̄i inuocabo. Ergo frēs ſimus filij hominū: ⁊ ſperemꝰ ſub tegmīe alarum eius: ⁊ inebriemur ab vbertate domuſeiꝰ. Quō potui dixi: ⁊ quō poſſum video:⁊ quō video dicere nō poſſuꝫ. Inebriabūtur ab vbertate domus tue. Et torrentevoluptatis tue potabis eos. Torrens: d̓r aqua veniēs cū īpetu. Impetꝰ eritmiſericordia dei ad irrigados ⁊ inebriandos: qui mō ponunt ſpem ſub vmbraculaalarū eius. Uoluptas illa que eſt? Quaſitorrēs inebrians ficientes. Modo gͦ ſi ſititſpem ponat: qui ſitit habeat ſpem: inebriatuſ habebit reꝫ: an̄qͣꝫ habeat rē: ſitiat ī ſpe:Beati qui eſuriunt ⁊ ſitiunt iuſticiam: qm̄ipſi ſaturabunt̉. Quo gͦ fonte irrigaberis?Et vnde currit tam torrens voluptas eiꝰ.Quoniā apud te ē inquit fonsvite. Quid ē fons vite niſi chriſtꝰ. Uenitad te in carne: vt irrigaret fauces tuas ſitientes. Satiabit ſperantē qui irrigauit ſitiētem. Qm̄ apud te ē fons vite. Et ī lumine tuo videbimus lume. Hic aliudē fons: aliud lumē: ibi nō ita. Qd̓ enim eſtfons: hͦ eſt ⁊ lumē: ⁊ qͥcqͥd vis illud vocas:qꝛ nō ē qd̓ vocas: qꝛ nō potes cōgruū nomē inuenire: nō remanet ī vno noīe. Si diceres: qꝛ lumē ē ſolū: diceret̉ tibi: ſine cā gͦmihi dictū ē: vt ēſuriā ⁊ ſitiā. Quis enim ēqͥ māducet lumen? Illud plane recte mihidictū ē: Beati mūdi cordeſ: qm̄ ip̄i deū videbūt. Si lumē ē: oculoſ meoſ parabo: para ⁊ fauceſ: qꝛ illud qd̓ lumē ē: ⁊ fōſ ē: Fōsqꝛ ſatiat ſitiētes: lumē qꝛ illuminat cecos.Hic aliqn̄ alibi lumē: alibi fons. Aliquando enī currūt fōtes: ⁊ in tenebris: ⁊ aliqn̄ īheremo pateris ſolē: non inuenis fontem.