PſalmusXXXIII
chriſtū ẜm carnē norunt ẜm diuinitatē nōnorunt. Ideo facit illis queſtionē ⁊ dicit:Cuiꝰ filiū eſſe dicitis chriſtū? Et reſponderūt filiū Dauid. Et ille: Quomō ergo Dauid in ſpiritu vocat eū: dn̄m vbi ait: Dixitdn̄s domino meo ſede ad dexterā meā: donec ponaꝫ inimicos tuos ſub pedibꝰ tuis?Si ergo dauid in ſpiritu vocat eum dominū: quomō filius eiꝰ eſt? Et nō potueruntilli reſpōdere: quia nō nouerāt in dn̄o chriſto: niſi qd̓ videbat̉ oculis: nō quod cordeintelligebatur. Si autē intus haberēt oculos ſicut habebāt foris: ex eo qd̓ foris videbant intelligerēt filiū Dauid: ex eo qd̓ intus intelligebant intelligerēt dominū Dauid. Mutauit ergo vultū ſuū coram Abimelech. Quid eſt ergo coraꝫ Abimelech?Coram regno patrꝭ. Quid eſt corā regnopatris? Corā iudeis: Et dimiſit eū ⁊ abijt.Quem dimiſit? Ipſum populum iudeoꝝdimiſit ⁊ abijt. Queris modo chriſtū apd̓iudeos ⁊ non inuenis. Un̄ dimiſit ⁊ abijt?Quia mutauit vultū ſuū. Habentes enimilli ſacrificiū ſcd̓m Aaron: nō tenuerunt ſacrificium ſcd̓m ordinē Melchiſedech: etamiſerunt chriſtū: ⁊ ceperunt eū habere gētes: quo non miſerat ante precones. Namad illoſ p̄cones miſerat: ip̄m Dauid Abraam Iſaac ⁊ Iacob Eſaiaꝫ Hieremiā: ⁊ ceteros prophetas miſerat: ⁊ pauci inde cōgnouerūt: ⁊ ipſi pauci in cōparatione ꝑeūtium. nā multi erāt. Milia em̄ legimus fuiſſe. Scriptū eſt: reliquie ſalue fiāt. Sed q̄ris mō circūciſos chriſtianos: ⁊ non inuenis. Erant auteꝫ de circūciſione recentibꝰtemporibꝰ fidei multa milia circumciſorū.Queris mō ⁊ nō inuenis. Merito nō inuenis: mutauit vultū ſuū corā Abimelech⁊ dimiſit eū ⁊ abijt. Et coraꝫ Achis mutauit vultū ſuū: ⁊ dimiſit eum ⁊ abijt. Ideoem̄ mutata ſūt noīa: vt ad myſterij ſignificationē nos excitaret mutatio nominū: neputaremus nō narrari aut cōmemorari inſcripturis pſalmoꝝ: niſi qd̓ in libris regnorū geſtū inuenitur: ⁊ nō ibi q̄reremus figuras futurorū: ſed tanqͣꝫ res geſtas acciperemus. Cū ergo nomina mutant̉ quid tibidicit̉: Clauſum eſt hic aliquid: pulſa noliherere in littera: qꝛ littera occidit: ſed deſidera ſpiritū. ſpūs em̄ viuificat. Intellectꝰſpūalis: credentē ſaluū facit. Quō gͦ dimiſit Achis regē: attēdite fratreſ. Achis dixiinterp̄tari quō ē. Recordamini euāgeliū:qn̄ loquebat̉ dn̄s noſter Ieſus chriſtus de
corpore ſuo ait: Niſi quis manducaueritcarnē meā ⁊ biberit ſanguinē meū: non habebit in ſe vitam eternā. Caro em̄ mea vere eſt eſca: ⁊ ſanguis meꝰ v̓e potus ē. Et diſcipuli eius qui eum ſequebantur expauerūt ⁊ exhorruerūt ſermonē: non intelligentes: putauerūt neſcio quid durū dicere dominū noſtrū Ieſum chriſtū: qd̓ carnē eiusquā videbant māducaturi erant: ⁊ ſanguinē bibituri: ⁊ nō potuerunt tolerare: quaſidicētes: quō eſt. Error em̄ ⁊ ignorantia etſtulticia in ꝑſona regis Achis. Ubi em̄ dicitur quō eſt: nō intelligit̉. vbi nō intelligit̉tenebre ignorantie ſunt. Erat ergo in illisregnū ignorātie: quaſi rex Achis: id eſt regnū erroris eis dominabatur. Ille aūt dicebat: Niſi qͥs māducauerit carnem meā ⁊biberit ſanguinē meum. Quia mutaueratvultū ſuū: quaſi furor iſte ⁊ inſania videbatur dare carnem ſuā manducandā hominibꝰ ⁊ bibendū ſanguinē. Ideo quaſi inſanus putatꝰ ē Dauid: qn̄ dixit ip̄e Achis:arrepticiū huc mihi adduxiſtis. Nōne videt̉ inſania: māducate carnē meā ⁊ bibiteſanguinē meū: Et quicūqꝫ nō māducauerit carnē meā ⁊ biberit ſanguinē meum: nōhabebit in ſe vitā? Quaſi inſanire videbatur. Sed regi Achis inſanire videbat̉: ideſt ſtultis ⁊ ignorantibus: ideo dimiſit euꝫ⁊ abijt. Fugit corda eorū intellectꝰ: nō euꝫpoſſunt cōprehendere. Et quid dixerūt illi? Quaſi quō ē: quod interptatur Achis.Dixerunt enim: Quō pōt hic nobis daremanducare carnē ſuā? Arrepticium putabant dominū: ⁊ neſcire quid loqueret̉ ⁊ inſanire. Ille aūt qui nouerat qd̓ dicebat inilla mutatione vultus ſui: ⁊ quaſi furore etinſania: ſacramēta p̄dicabat et affectabat:⁊ tympanizabat ad oſtia ciuitatis. Querēdū ē qͥd ſit ⁊ ip̄e affectabat: ⁊ ad oſtia tympāizabat? Nō ſine cā dictū ē: ꝓcidebat adoſtiū porte. non ſine cā dictū ē: ⁊ ſaliue decurrebāt ſuꝑ barbā eius. non fruſtra dictaſūt: ſꝫ īdigēt intelligentia. Diuturnꝰ ſermooneroſus eē nō debet. Noſtis fratres iudeos ip̄os corā qͥbus ille mutauit vultū ſuuꝫ⁊ dimiſit eos ⁊ abijt hodie vacare. Si illi qͥchriſtū amiſer̄t quos dimiſit ⁊ abijt: hn̄t inanē vacationē: nos habemꝰ fructuoſaꝫ vacationē: vt intelligamus chriſtū qͥ illos dimiſit ⁊ venit ad nos. Oīa nō fruſtra factaſunt: ⁊ in illo furore Dauid: qd̓ dicit̉ affectabat ⁊ tympanizabat ad oſtia ciuitatis: ⁊ferebatur in manibus ſuis: ⁊ ꝓcidebat ad
k 4