PſalmusXXXIIIIFa
detur: quō eſt. Quō eſt verbū ē admirantꝭ⁊ non intelligentis Abimelech patris meiregnū Dauid manu fortis. In figura chriſti Dauid: ſicut Golias in figura diaboli:et qḋ Dauid ꝓſtrauit Goliam: chriſtus ēqui occidit diaboluꝫ. Quid eſt aūt chriſtꝰqui diabolū occidit? Humilitas occidit ſuperbiam. Cū ergo chriſtū nomino fratresmei: maxime nobis humilitas cōmendat̉.Uiam em̄ nobis fecit per humilitatē: quiaper ſuperbiā receſſeramus a deo: redire adeum niſi per humilitatē non poteramus: ⁊quē nobis preponeremꝰ ad imitandū: nonhabebamus. Omnis em̄ mortalitas hominū ſuperbia tumuerat: Et ſi exiſteret aliqͥshumilis vir in ſpiritu: ſicut erāt ꝓphete: patriarche: dedignabatur genus humanumimitari humiles homines. Ne ergo dedignaretur homo imitari hominē humilē: deꝰfactus eſt humilis: vt vel ſic ſuperbiā generis humani nō dedignaretur ſequi veſtigiadei. Erat aūt: vt noſtis: ſacrificiū iudeorūantea ſcd̓m ordinē Aaron in victimis pecorū: ⁊ hoc in myſterio: Nōduꝫ .n. erat ſacrificiuꝫ corporis ⁊ ſanguinis domini: qd̓fideles norunt: ⁊ qui euāgeliū legerūt: qd̓ſacrificium nunc diffuſum eſt toto orbe terrarū. Proponite ergo vobis ante oculosduo ſacrificia: ⁊ illud ſcd̓m ordinē Aarō:⁊ hoc ſcd̓m ordinē Melchiſedech. Scpͥtūeſt enim: Iurauit dominꝰ ⁊ non penitebiteū: tu es ſacerdos ineternū ſcd̓m ordinemMelchiſedech. De qͦ dicit̉: Tu es ſacerdos īeternū ſcd̓m ordinē Melchiſedech?De domino nr̄o Ieſu chriſto. Quis eratMelchiſedech? Rex ſalem. Salē ciuitasfuit antea illa: que poſtea: ſicut docti ꝓdiderūt: Hieruſalē dicta ē. Ergo anteqͣꝫ ibiregnarēt iudei: ibi erat ille ſacerdos Melchiſedech: qui ſcribit̉ ī geneſi: ſacerdos deiexcelſi. Ipſe occurrit Abrae: quādo liberauit Loth de manu ꝑſequentiuꝫ: ⁊ ꝓſtrauiteos a quibus ille tenebat̉: et liberauit fratrem. Poſt liberationē fratris: occurrit eiMelchiſedech. Et tātus erat Melchiſedeb: a quo benediceretur Abraā. Protulit panē ⁊ vinum: ⁊ benedixit Abraā: ⁊ dedit ei decimas Abraā. Uidete quid ꝓtulit ei quē benedixit. Et dictū ē poſtea: Tues ſacerdos ineternū ſcd̓m ordinē Melchiſedech. Dauid hoc in ſpiritu dixit longe poſt abraam: Tꝑibus autē Abrae fuitMelchiſedech. De quo alio dicit: Tu esſacerdos ineternū ſcd̓m ordinē Melchiſe.
dech: niſi de illo cuiꝰ noſtis ſacrificiū? Sb̓latum eſt em̄ ſacrificiū Aaron: et cepit eſſeſacrificium ſcd̓m ordineꝫ Melchiſedech.Ergo mutauit: neſcio qͥſ: vultū ſuū. Quiseſt iſte? Neſcio quis nō ſit: ⁊ ſcio quis. Notus eſt em̄ dominus noſter Ieſus chriſtꝰ:In corpore ⁊ ſanguine ſuo voluit eſſe ſalutem noſtrā. Unde autē cōmendauit corpꝰ⁊ ſanguinē ſuum? De humilitate ſua. Niſiem̄ eſſet humilis: nec manducaret̉: nec biberet̉. Reſpice altitudinē ipſius. In principio erat verbū: ⁊ verbū erat apud deuꝫ:et deus erat verbū. Ecce cibus ſempiternus: ſed manducāt angeli: manducant ſuperne virtutes: manducāt celeſtes ſpiritꝰ:⁊ manducāt ⁊ ſaginātur: et integrū manetquod eos ſaciat ⁊ letificat. Quis autē homo poſſet ad illum cibū? Unde cor tā idoneū illi cibo? Oportebat ergo vt menſa illa lacteſceret: ⁊ ad puulos ꝑueniret: Unde aūt fit cibꝰ lac? Unde cibus in lacte cōuertitur: niſi per carnē traijciatur? Nā mater hoc facit. Quod māducat mater: hocmāducat infans. Sed quia minus idoneꝰeſt infans: qui pane veſcatur: ipſum panēmater incarnat: ⁊ per humilitatē mamille⁊ lactis ſuccū: de ipſo pane paſcit infantē.Quō ergo de ipſo pane pauit nos fapien.tia dei? Quia verbū caro factū eſt: ⁊ habitauit in nobis. Uidete ergo humilitatē: qꝛpanē angelorū manducauit homo: vt ſcriptū eſt: Panē celi dedit eis: panē angelorum manducauit homo: id eſt verbū illudquo paſcunt̉ angeli ſempiternū: qd̓ eſt eqͣle patri: māducauit homo: qꝛ cū in formadei eſſet: nō rapinā arbitratus eſt eſſe ſe eqͣlem deo. Sagināt̉ gͦ illo angeli. Sꝫ ſemetipſum exinaniuit: vt māducaret panē angelorū homo: formā ſerui accipiēs in ſimilitudine hominū factus: ⁊ habitu inuētusvt homo: humiliauit ſe factus obediēs vſqꝫ ad mortē: mortē aūt crucꝭ: vt iam d̓ cruce cōmendaret̉ nobis caro ⁊ ſanguis dn̄i:nouū ſacrificiū: qꝛ mutauit vultū ſuū corāAbimelech: id eſt cora regno patris. Regnum em̄ patris: regnum erat iudeorum.Quomō regnū patrꝭ? Regnū Dauid: regnū Abraē. Nam regnū dei patris magiseccl̓ia qͣꝫ populus iudeorū: ſed ẜm carneꝫregnū patrꝭ populus iſrael. Dictū eſt em̄:Et dabit ei deus ſedeꝫ Dauid patris ſui.Demonſtratur ergo ſcd̓m carnē pater domini eſſe Dauid: ſcd̓m diuinitatē aūt chriſtus. Nō filius: ſꝫ dn̄s Dauid. Iudei v̓o