PſalmusXXXII.
Alia lfa. multū p̄ſumpſerit. Nec gigasᶠ ſaluusſaluabit̉. erit ī multitudine virtutis ſue. Necquiſquis militat cōtra cōſuetudinē concupiſcētie ſue: vel cōtra diabolum ⁊ angelosAlia lr̄a. eius: ſaluus erit: ſi ſe ſue fortitudini multif fallax. cōmiſerit. Mędax equꝰ ad ſalutēFallit̉: quiſqͥs putat vel ꝑ homīes int̓ homines acceptā ſe ſalutē adipiſci: vel impetu animoſitatis ſuę defendi a ꝑnicie. InAlia lr̄a. abundātia autē virtutis ſue noᶠ eritfſaluabit̉ ſaluꝰ. Ecce oculi dn̄i ſuꝑ metueAlia lr̄a. tēs ęuꝫ? Quia ſi ſalutē q̄ris: ecce oculusīeis qͥ dn̄i ſuꝑ timētes eū. Sperātes ſuꝑ miſericordia eiꝰ. Et ſperātes non in viresſuas: ſed in miſericordia eiꝰ: Vt eruat amorte aīas eoꝝ: ⁊ alat eos in fame.Ut det eis alimētū verbi ⁊ ſempiterne veritatis qd̓ amiſerāt: dū preſumūt in viribAlia lr̄a. ſuis: ⁊ ido nec ip̄as vires habēt a fame iuſuſtinet ſticie. Amina nr̄a paties erit dn̄o:Ut aut poſtea ſaginet̉ eſcis in corruptibilibus: interim dū hic eſt: Aīa nr̄a patiēs eritdn̄o. Qm̄ adiutor ⁊ ꝓtector nr̄ eſt.Adiutor nr̄ ē dū cōamur ad deū: ⁊ ꝓtectordū reſiſtimꝰ aduerſario. ¶ Quia in ip̄oletabit̉ cor noſtrū: Nō em̄ ī nobis vbimagna ſine illo inopia eſt: ſed ī ip̄o letabit̉cor noſtrū: Et in noīe ſancto eiꝰ ſperabimꝰ. Et ideo ſperabimꝰ vēturos nos addeū: qꝛ nobis abſentibꝰ ꝑ fidē miſit nomenſuū. Fiat tua miẜicordia dn̄e ſuꝑēadmo nos: ſic̄ ſperauimꝰ in te. Fiat miſericordia tua dn̄e ſuꝑ nos: ſpes em̄ nō ꝯfundit: qꝛ ſperamꝰ in te.¶ Item ſermo primꝰ de prima parte eiuſdē pſalmi.Salmꝰ iſte admonet nos exultaredn̄o. Inſcribit̉ aūt Ip̄i Dauid.Qui gͦ ꝑtinent ad ſacratiſſimū ſanctū Dauid: audiāt vocē ſuā: et dicāt vocēſuā: ⁊ exultēt in dn̄o: Sic aūt incipit.Xultate iuſti ī dn̄o: Iniuſti exultent ī ſeculo: finito iſto ſeculo: fiuit̉ exultatio iniuſtoꝝ. Exultēt aūtiuſti ī dn̄o: qꝛ ꝑmanēte dn̄o: ꝑmanebit iuſtorū exultatio. Exultare aūt in dn̄o ita cōuenit: vt laudemꝰ illū qͥ ſolus nō habet qd̓nobis diſpliceat: ⁊ nemo tā multa habet q̄īfidelibꝰ diſplicēt: ⁊ breue p̄ceptū ē: ille placet deo: cui placet deus. Nec leue hͦ putetis cariſſimi. Uidetis etiā quāti diſputantꝯtra deū: qͣꝫ multis diſpliceāt oꝑa eiꝰ. Cuꝫem̄ facere voluerit ꝯtra volūtatē hoīm: qꝛdn̄s eſt: ⁊ nouit quid faciat: nec tm̄ attēdit
noſtrā volūtatē qͣꝫ vtilitatē. Illi qui malūtſuā volūtatē impleri qͣꝫ dei: volūt ad ſuamvolūtatē flectere deū: nō ſuā corrigere addeū. Talibꝰ homībꝰ infidelibꝰ: impijs: iniquis: ⁊ qd̓ piget dicere: ſed tn̄ dicā: Noſtiſem̄ qͣꝫ verū dicā: faciliꝰ placet pantomimꝰ:qͣꝫ deus: ꝓpterea cū dixiſſet: Exultate iuſtiin dn̄o: qꝛ exultare in illo niſi laudando nōpoſſumꝰ. Eū aūt laudamꝰ: cui tātomagisplacemꝰ: quātomagis ip̄e nobiſ plaucerit.Rectos: inquit: decet laudatio. Quiſunt recti? Qui dirigunt cor ẜm voluntatēdei: ⁊ ſi eos ꝑturbat hūana fragilitas: diuina cōſolat̉ equitas: Quis aūt corde mortali pͥuatim aliqͥd velint: quo ſue interī cauſe vl̓ negocio: vel pn̄ti neceſſitati ꝯueniāt:vbi intellexerit ⁊ cognouerint aliud deumvelle: ꝓponūt volūtatē melioris voluntatiſue: ⁊ volūtatē omnipotētis volūtati infirmi: ⁊ volūtatē dei voluntati homīs. Quātū em̄ deꝰ diſtat ab homīe: tantū volūtasdei a volūtate homīs. Unde gerens homīnē chriſtus: ⁊ regulā nobis ꝓponens: docens nos viuere: ⁊ preſtans nobis viuere:oſtēdit homīs quādā priuatā volūtatem:in quā ſuā figurauit ⁊ noſtrā: qꝛ caput noſtrū eſt: ⁊ ad eū ſic̄ noſtis tanqͣꝫ mēbra vtiqꝫꝑtinemus. Pater inqͥt ſi fieri poteſt trāſeata me calix iſte. Hec hūana voluntas erat:ꝓprium aliquid ⁊ tanqͣꝫ priuatum volens:ſed quia recto corde voluit eſſe hominemqui qd̓ in illa aliquātū curuū eſſet: ad illuꝫdirigeret qui ſemꝑ eſt rectus: Uerū nō qd̓ego volo ait: ſed qd̓ tu pater. Sed qͥd poſſit mali velle chriſtꝰ? Quid poſtremo aliudpoſſet velle qͣꝫ pater? Quoꝝ vna eſt diuinitas: nō pōt eſſe diſpar volūtas. Sed ex ꝑſona homīs trāſfigurans in ſe ſuos qͦs in ſetrāſfigurauit cū ait: Eſuriui ⁊ dediſtis mihimāducare: qͦs in ſe trāſfigurauit: cū furēti⁊ ſanctos ꝑſequēti Saulo clamauit deſuꝑquē nemo tangebat. Saule ſaule: quid meꝑſequeris: oſtēdit quādā homīs ꝓpriā voluntatē: on̄dit ⁊ correxit te. Ecce vide inqͥtte in me: quia potes aliquid ꝓpriū velle: vtaliud deus velit. Concedit̉ hoc hūane fragilitati: concedit̉ humane infirmitati. Aliquid ꝓpriū velle difficile eſt: vt nō tibi cōtingat: ſed ſtatiꝫ cogita qui ſit ſupra te. illūſupra: te īfra illū. illū creatorē: te creaturā:illū dn̄m: te ſeruū. illū omnipotētē: te infirmū: et corrigēs te ſubiūgenſqꝫ volūtati eiꝰac dicēs: Uerū: nō qd̓ ego volo: ſed qd̓ tuvis pater. Quomō diſiūctus es a deo: qui