PſalmusVI
¶ Et letentur omnes qui ſperāt inte. Utiqꝫ illi quibꝰ guſtātibꝰ ſuauis eſt dominus. Ineternū exultabūt ⁊ habitabis in eis. Ipſa ergo erit eterna exultatio: cū templū dei fiūt iuſti. Et erit gaudiū ip̄orū: ipſe incolatus eoꝝ. ¶ Et gloriabunt̉ in te oēs qui diligunt nomen tuū. Tanqͣꝫ cū adeſt eis ad fruēdūqd̓ diligūt. Et bn̄ in te tanqͣꝫ poſſidētes hereditatē: de qͣ Titulus pſalmi eſt: cū ⁊ ipſiſint eius hereditas: qd̓ ſignificat: inhabitabis in eis. A quo bono ꝓhibentur: qͦs ẜmmultitudinē impietatū eoꝝ expellit deus.Quoniā tu bn̄dices iuſto. Hec ē benedictio: gloriari ī deo: ⁊ inhabitari a deo.Iſta ſanctificatio ꝯcedit̉ iuſtis. Sed vt iuſtificent̉: p̄cedit vocatio: que nō eſt meritorū: ſed gratie dei. Omnes em̄ peccauerūt⁊ egent gloria dei. Quos em̄ vocauit: hos⁊ iuſtificauit. Quos aūt iuſtificauit: hos ⁊glorificauit. Quia ergo vocatio nō meritoꝝ nr̄orū: ſed beniuolētie ⁊ miſcd̓ie dei ē:ſubiecit dicens. ¶ Domine: vt ſcutobone volūtatis tue coronaſti nos.Bona em̄ volūtas dei p̄cedit bonā voluntatē nr̄am: vt pctōres vocet in penitentiā:Et ip̄a ſūt arma: quibꝰ expugnat̉ inimicꝰ.Cōtra quē dicit̉: Quis accuſabit aduerſꝰelectos dei? Et ſi deꝰ ꝓ nobis: qͥs ꝯtra nos?Qui vnico filio ſuo nō peꝑcit: ſꝫ ꝓ nobisoībus tradidit illū. Si em̄ adhuc cū inimici eſſemus: chriſtus ꝓ nobis mortuus eſt:multomagis reconciliati: ſalui erimus abira ꝑ ipſum. Hoc eſt inuictiſſimū ſcutum:quo repellitur inimicus deſperationē ſuggerens: multitudine tribulationum ⁊ temptationum. Totus gͦ textus pſalmi eſt oratio vt exaudiat̉: ab eo qd̓ ſcriptū eſt: Uerba mea exaudi dn̄e: vſqꝫ ad Rex meꝰ ⁊ deus meus. Deinde intellectꝰ eoruꝫ q̄ impediūt ad videndū deū: id eſt vt ſe exauditūeſſe cognoſcat: ab eo qd̓ ſcriptuꝫ eſt: Qm̄ad te orabo dn̄e: mane exaudies vocē meam: vſqꝫ ad Uirū ſanguinū ⁊ doloſū abominabitur dn̄s. Tertio ſperat ſe domū deifuturā: ⁊ nunc ei appropinquare in timoreante cōſūmationē q̄ expellit timorē: ab eoqd̓ ſcriptū eſt: Ego aūt in multitudine miſericordie tue: vſqꝫ Adorabo ad tēplū ſanctum tuū in timore tuo. Quarto ꝓficientēſe atqꝫ ꝓmouentē inter illa ip̄a quibꝰ impediri ſe ſentit: orat vt adiuuet̉ intrinſecꝰ vbinemo hominū videt: ne auertat̉ malis linguis: ab eo qd̓ ſcriptū eſt: Dn̄e deduc me
in tua iuſticia ꝓpter inimicos meos: vſqꝫad Linguis ſuis doloſe agebāt. Quinto ꝓphetia eſt: q̄ pena maneat impijs: qn̄ iuſtꝰvix ſaluus erit. Et qd̓ premiū iuſti adepturi ſint: qui vocati venerūt: ⁊ donec ꝑducerent̉ viriliter oīa ſuſtinuerūt: ab eo qd̓ ſcriptū eſt: Iudica illos deus: vſqꝫ ad finempſalmi.¶ Explicit Tractatus de psͣ. v. ¶ Incipit tractatus de psͣ. VI.¶ In fine inhymnis de octauo: Psͣ Dauid.d E octauo: hic videt̉ obſcurū. Namcetera in hͦ titulo manifeſtiora ſunt.Uiſum eſt em̄ nōnullis diē iudicij ſignificare: id ē tēpus aduētus dn̄i nr̄i quo vēturus eſt ad iudicandum viuos ⁊ mortuos.Qui aduētus cōputatis annis ab Adampoſt ſeptē milia annoꝝ futurꝰ credit̉. Ut ſeptē annoꝝ milia tanqͣꝫ ſeptē dies trāſeant.Deinde illud tp̄us tanqꝫ dies octauꝰ adueniat. Sed qm̄ dictū eſt a dn̄o: Nō eſt veſtrū ſcire tꝑa que pater poſuit in ſua ptāte.Et de die v̓o ⁊ hora illa nemo ſcit: neqꝫ angelus: neqꝫ virtus: neqꝫ filiꝰ: niſi ſolus pater. Et illud qd̓ ſcriptū eſt: Tanqͣꝫ furē venire diē domini: ſatis aꝑte oſtēdit neminēſibi oportere arrogare ſcientiā illiꝰ tēporiscōputatione aliqua annoꝝ. Si em̄ poſt ſeptē milia annoruꝫ ille dies venturꝰ eſt: oīshomo pōt annis cōputatis aduentū eiusaddiſcere. Ubi erit ergo: qd̓ nec filius hocnouit? Qd̓ vtiqꝫ ideo dictū eſt: qꝛ ꝑ filiumhoīes hoc nō diſcūt: nō ꝙ apud ſe ipſe nōnouerit: ſed ẜm illā locutionē: Tēptat vosdn̄s deus veſter: vt ſciat: id eſt ſcire faciatvos. Et exurge dn̄e: id eſt fac nos exurgere. Cum gͦ ita dicat̉: neſcire filiū hunc diē:nō quod neſciat: ſed qd̓ neſcire faciat eosquibꝰ hoc nō expedit ſcire: id ē nō eis hocoſtēdat: quid ſibi vult neſcio q̄ p̄ſumptio:que annis cōputatis: certiſſimū ſperat ꝑſeptē annorū milia diē domini? Nos igit̉qd̓ ſcire nos dominus noluit: libēter neſciamꝰ. Et queramꝰ quid velit ſibi iſte titulꝰ:qui ſcribit̉ de octauo. Pōt quidē etiā nulla annorū temeraria ſupputatiōe: dies iudicij octauꝰ intelligi: qd̓ iam poſt finē huiꝰſeculi accepta eterna vita: tūc nō erūt aīeiuſtorū obnoxie tꝑibus. Et qm̄ omnia tēpora ſeptē dierū iſtorū repetitione voluūtur: octauus forte ille dictus eſt: qui varietatē iſtā nō habebit. Eſt aliud qd̓ hic nonabſurde accipi pōt: cur octauū dicat̉ iudiciū: qd̓ poſt duas generationes futuꝝ eſt: