Pſalmus
nētes: id eſt nomē chriſti ⁊ dn̄ationē ꝑuagaturā in poſteros ⁊ vniuerſas gentes obtētaturā: illos īania meditatos eſſe intelligāt. Hec em̄ vis qua iſta p̄ſcita ſūt: irriſiodei eſt: ⁊ ſubſannatio. Qui habitat ī cel̓ inridebit eoſ. Celos: ſi aīas ſctāſ accipiamꝰ:ꝑ has eos vtiqꝫ p̄ſciēs qͥd futurū ſit: deridebit deꝰ ⁊ ſubſannabit. ¶ Tūc loquetur ad eos ī ira ſua: et in furore ſuocōturbabit eos. Planius em̄ on̄densquō ad eos loquet̉ dixit: ꝯturbabit eoſ: vtin ira ſua hͦ ſit: in furore ſuo. Irā aūt ⁊ furorē dn̄i dei nō ꝑturbationē mētis oportetintelligi: ſꝫ vim qua iuſtiſſime vindicat ſubiectā ſibi ad miniſteriū vniuerſā creaturā.Precipue nāqꝫ p̄uidendū ē ⁊ tenēdū illd̓qd̓ ſcriptū eſt in Salomone: Tu autē dn̄ev̓tutū cū trāquillitate iudicas: ⁊ cum magna reuerētia diſponis nos. Ira gͦ dei eſtmotꝰ qui ſit in aīa q̄ legē dei nouit: cū eandem legem videt a peccatore p̄teriri. Perhūc em̄ motū iuſtaꝝ aīaꝝ multa vindicāt̉:Ꝙqͣꝫ poſſit ira dei recte intelligi etiaꝫ ipſamentis obſcuratio: q̄ ꝯſequit̉ eos qui legēdei trāſgrediunt̉. ¶ Ego aūt cōſtitutꝰliuiū Alia lr̄a. ſum rex ab eo ſuꝑ ſyon monte ſanctu eiꝰ: p̄dicas p̄ceptūʸ ipſiꝰ. Ex ꝑſona ip̄iꝰ dn̄i noſtri Ieſu Chriſti iſta manifeſta ſūt. Syon aūt ſi ſpeculationē vt qͥdāīterp̄tant̉: ſignificat: nil magis qͣꝫ eccl̓iamdebemꝰ acciꝑe: vbi quotidie intētio erigit̉ſpeculāde claritatis dei: ſicut Apl̓s dicit:Nos aūt reuelata facie gl̓iam dn̄i ſpeculātes. Ergo iſte ſenſus ē: Ego aūt ꝯſtitutusſum rex ab eo ſuꝑ eccl̓iam ſctām eius: quāmontē appellat: ꝓpter eminētiā et firmitatē. Ego aūt ꝯſtitutꝰ ſum rex ab eo: Ego ſcꝫcuiꝰ vincl̓a illi dirumpere: et iugū meditabāt̉ abijcere. Predicās p̄ceptū ip̄iꝰ. Quiſhͦ nō ſentiat: cū quotidie factitet̉: Dn̄sdixit ad me filiꝰ meꝰ es tu: ego hodie genui te. Ꝙqͣꝫ etiā poſſit ille dies īꝓphetia dictꝰ videri: q̄ Ieſus chriſtꝰ ſcd̓mhoīem natꝰ eſt: tn̄ hodie: qꝛ pn̄tiā ſignificat(atqꝫ in et̓nitate nec p̄teritū qͥcqͣꝫ ē: qͣſi eſſedeſierit: nec futurū qͣſi nōdū ſit: ſꝫ pn̄s tantū. qꝛ qͥcqͥd et̓nū eſt: ſemꝑ eſt) diuinitꝰ accipit̉: ſcd̓m id dictū: hodie genui te. qͦ ſempiternā generationē virtutis et ſapiētie dei:qui eſt vnigenitꝰ filiꝰ: fides ſinceriſſima etcatholica p̄dicat. ¶ Poſtula a me etdabo tibi gētes hereditate tuam:Hoc iā tꝑaliter ſcd̓m ſuſceptū hoīem: quiſacrificiū ſeſe obtulit ꝓ oībꝰ ſacrificijs: qui
etiā interpellat ꝓ nobis: vt ad totā ipſamdiſpenſationē tꝑalē q̄ ꝓ genere hūano facta eſt: referat̉ qd̓ dictū ē: poſtula a me: vtſcꝫ gētes noī chriſtiano copulent̉: atqꝫ itaa morte redimant̉ et poſſideant̉ a deo. Dabo tibi gētes hereditatē tuā: qͣs poſſideasad eaꝝ ſalutem: ⁊ q̄ tibi fructificēt ſpūalia.Et poſſeſſione tuaꝫ termīos terre.Idē repetitū ē. Termīos t̓re: ꝓ eo poſitūqd̓ dictū eſt: dabo tibi gētes: ſꝫ hͦ planiꝰ dictū ſit: vt oēs gētes ītelligamꝰ. Poſſeſſionē aūt tuā: ꝓ eo dictū eſt: hereditatē tuaꝫ.¶ Reges eos ī virga ferrea: In inflexibili iuſticia. Et tāqꝫ vas figuliʳ co Alia lr̄a.teres eos. Id eſt: cōteres in eis t̓renas cōfringes.cupiditates: ⁊ veteris hoīs lutulēta negocia: ⁊ qͥcquid de pctōre limo ꝯtractuꝫ atqꝫinolitū eſt. Et nūc reges intelligite:Et nūc: id eſt iā īnouati: iā ꝯtritis luteis tegumētis: id eſt carnalibꝰ vaſis errorꝭ: q̄ adpt̄itā vitā ꝑtinēt. Nūc ītelligite iā regeſ: ideſt iā valētes regere qͥcqͥd in vob̓ ſeruile atqꝫ beſtiale eſt: ⁊ iā valētes pugnare: nō qͣſiaerē cedētes: ſꝫ caſtigātes vr̄a corꝑa: ⁊ ſeruituti ſubijciētes. Et erudimī qͥ iudicatis terra. Hoc idē repetitū ē. Erudimini: ꝓ eo qd̓ dictū ē ītelligite. Qui iudicatꝭaūt terrā: ꝓ eo qd̓ dictū ē: reges. Spūalesem̄ ſignificat qͥ iudicāt t̓rā. Inferiꝰ em̄ nobis ē qͥcqͥd iudicamꝰ. qͥcqͥd aūt infra ſpūalē hoīem eſt: merito t̓ra noīat̉: qꝛ t̓rena labe ſauciatū eſt. ¶ Seruite dn̄o ī timore. Ne ī ſuꝑbiā v̓tāt qd̓ dictū eſt: reges qͥiudicatꝭ t̓ra. Et exultate ei cū tremore: Optīe ſb̓iectū eſt exultate: ne ad miſeriā valere videret̉ qd̓ dictū eſt: ſeruite dn̄oin timore. Sꝫ rurſus ne id ip̄m ꝑgeret in effuſionē temeritatiſ: additū eſt: cū tremore:vt ad cautionē valeret circūſpectāqꝫ ſāctificatiōis cuſtodiā. Etiā ſic pōt accipi: Etnūc reges ītelligite: id eſt ⁊ iā nūc me regeꝯſtituto: nolite triſtes eē reges t̓re: qͣſi bonū vr̄m ablatū ſit vob̓: ſꝫ intelligite potiꝰ eterudimi. Id em̄ vob̓ expedit vt ſb̓ illo ſitꝭ:a qͦ intellectꝰ ⁊ eruditio vob̓ dat̉. Et hͦ vobis expedit: vt nō temere dominemī: ſꝫ domino oīm cū timore ẜuiatis: ⁊ exultetis inbeatitudine certiſſima ⁊ ſinceriſſima: cauti ⁊ circūſpiciētes: ne ab ea ꝑ ſuꝑbiā decidatis. ¶ App̄hedite diſciplinam neqn̄ iraſcat̉ dn̄s: ⁊ pereati de via iuſta. Hoc eſt qd̓ ait: ītelligite ⁊ erudimini.Nā intelligere ⁊ erudiri: hͦ eſt apprehēderediſciplinā. Uerūtamē ī eo qd̓ dicit̉ appre-
a 4
f eius.