Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo IlAd Fratres

ius munere venit: qꝛ multos hic video qͦrūmens intenta deo tam longe facta eſt ab illoinfimo cogitatū: vt iuxta ſe poſitos debiliores prorſus ignorēt: ſe minꝰ oībus facere cōquerant̉. Nimirū quia ſuꝑiores ſemꝑ attendunt: cū apl̓o obliti que retro ſunt: ⁊ extentiin anteriora. Quantū putas illos ego āmiror: qͣꝫtū veneror in corde meo: qͣꝫtū amplector charitatis affectu: qͥ velut neſciētes eosquos ſecum qͦtidie vident: vnū forte aūt duos ſeu etiā plures qͦs in maiore feruore ſpiritus ſibi ex oībꝰ eligūt: ⁊ cū ip̄i forte melioresſint ſꝑ tn̄ illoꝝ ſibi p̄ponūt ⁊ ꝓponūt ī domino ſancta ſtudia ⁊ exercitia corꝑalia ſeuetiaꝫ ſpūalia. Memini me altera qͣꝫ iam vice dixiſſe ſed iterū repetere nō grauabor: qͣꝫſublimi aliqn̄ meditatiōe monachꝰ qͥdaꝫ laicus toto intendit ſpacio vigiliaruꝫ. Etenimſummo mane apprehenſuꝫ me in adiutoriūtrahit: ⁊ ꝓſtratuſ pedibꝰ: ve mihi inqͥt quiamonachū in vigilijs vnū ꝯſideraui in qͦ triginta virtuteſ nūeraui: quarū ne vnā quidēin me inuenio. Et fortaſſe nullā ille tantā habebat: qͣꝫta hecipſa erat religioſe emulationis humilitas. Hic itaqꝫ fructꝰ ſit nr̄i huiusſermōis: vt altiora ſemꝑ attēdas: qꝛ ī eo plenitudo ꝯſtat humilitatis. Nam ſi forte in realiqͣ: maior tibi fratre aliqͦ gr̄a collata videt̉:ſed in multis ſi bonꝰ emulator fueris iudicare te poteris inferiorē. Quid eniꝫ ſi laborareaut ieiunare plus illo poteſ: ⁊ ille te patiētiaſuꝑat: p̄cedit hūilitatē: ſuꝑeminet charitateQuid enī tota die ſuꝑ id qd̓ videris hr̄e inſipienti cogitatiōe ꝟſaris? Eſto magis ſollicitus vt ſcias qͥd deſit tibi. hoc enī meliꝰ. Vtinam frēs nos ſic eſſemꝰ cupidi gr̄e ſpiritalisquēadmodū ſeculares hoīes pecunie tꝑal̓.Debuimꝰ certe ⁊ multū debuimꝰ vincere inbono malū: ⁊ tanto amplius deſiderare qͣnto p̄cioſius eſt qd̓ deſideramꝰ: ſed vtinā velequales eē poſſimꝰ. Magna enī ꝯfuſio magna valde: ꝙ ardentiꝰ illi ꝑnitioſa deſiderātqꝫ noſ vtilia: citiꝰ illi ad mortē ꝓperāt qͣꝫ noſad vitam. Quāto enī deſiderio pecunie crucietur auarus: qͣꝫte glorie appetitu ambitioſus exeſtuet: qͣꝫ violenter deniqꝫ trahat ſuaquēqꝫ voluptas: quis explicet? Uideas cete eos quicqͥd adepti ſunt paruipēdere: nonattendere qͣꝫto labore ⁊ deſiderio ea vix tandem ꝯſeqͥ potuere: qm̄ vileſcūt eis oīa p̄ deſiderio minoris forte rei qͣꝫ alteri ceperint inuidere. Et tu ergo nō magnope cogites q̄ tibi videris hr̄e: niſi forte interdū vt gr̄as age1re poſſis: ⁊ te noueris debitorē ei qui dedit:ſeu gratia ꝯſolatiōis cuꝫ id neceſſe fuerit: neI

qualibet ex cauſa triſtior fias. De cetero eaſemꝑ magis attēde que aliꝰ habet tu nō habes: ꝙ hec cogitatio in humilitate te cuſtodiat ⁊ a deſcenſu tepiditatis elonget: magisaūt ⁊ accendat deſiderio ꝓficiēdi. Uide aūtqͣꝫtū e regiōe mala cogitatio illa parturiat: qͣſedule verſas in animo qd̓ tibi habere videris: ⁊ alterū quēpiam eſtimas nō hr̄e. Hincenī eleuaris in ſuꝑbiā: dū te preponis alteri.Hinc ꝓfice̓ negligis: dum te magnū quēpiam arbitraris. Hinc demū incipis ⁊ deficere: dū tibi alteriꝰ comꝑatiōe etiā nimis egiſſe videris: ſicqꝫ in tepiditatē incidis: ⁊ incipis remiſſiꝰ agere. Scimꝰ aūt qꝛ deus ſuperbis reſiſtit: humilibꝰ aūt dat gr̄am: ⁊ qꝛ maledictus qui opus dei negligent̓ fecerit: beati ꝟo qͥ eſuriūt ⁊ ſitiūt iuſticiā: qꝛ ſi ſpū factacarnis mortificauerimꝰ: viuemus: ſi ꝟo ẜmcarnē vixerimꝰ moriemur.Sermo I vnde ſupraEc eſt genera­ eatio querentiū dn̄m: querentiū faciem dei iacob. E diu̓ſis ⁊ diu̓ſaquerētibꝰ hoīum turb̓ aīo fatigatꝰ: qͣꝫ deſiderant̉ ad hūc cuneū hodie ſpm̄ refocillaturus acceſſi. Gr̄as deo: nō ſum fraudatꝰ a deſiderio meo: nō fruſtratꝰ a ſpe mea. Cōcupiui videre: vidi: ⁊ liq̄facta ē aīa mea. Repletꝰſuꝫ ꝯſolatiōe: ſuꝑabūdo gaudio: oīa interiora mea noī dn̄i bn̄dicūt: oīa oſſa mea dicuntdn̄e qͥs ſimilis tibi. Nēpe ꝓſpiciēs eminꝰ cūaccederē: fateor: videre mihi corꝑalit̓ viſusſum qͦs in ſpū qͦndā ꝓph̓a p̄uidit: ⁊ ꝯtinuoſubigit animū qd̓ ore ille deprompſerat: vtcū eo pſallerē dicēs: Hec ē gnaͣtio querentium dn̄ꝫ. Multe ſunt gnaͣtiōes hoīum: ⁊ nifallor tertia iſta gnaͣtio q̄ nūc viget: ⁊ apparet in vob̓. Prima ſiqͥdē gnaͣtio nec q̄rēs adhuc dn̄m nec q̄ſita fuit a dn̄o: cuꝫ in obliuiōementis ⁊ reatu iniqͥtatis vnūquēqꝫ genuitmater ſua. Secūda ꝓinde ſtatim ſicut neceſſe erat ex aqua ⁊ ſpū remediū vobis exhibuit feſtinatū: ⁊ fuit illa gnatio nondū quidemgnaͣtio querentiū: ſꝫ tn̄ iam q̄ſitoꝝ: ꝙ nec ſcientes adhuc querere dn̄m nec valētes ipſeq̄ſierit. Queſiuit igit̉ nos: ⁊ acqͥſiuit in generatione ſecūda: vt eſſemꝰ iam ppl̓s acqͥſitiōiſSi adhuc forte ſenior frat̓ murmurat ⁊ inuidia ꝯtabeſcit: dicitur ei. Qm̄ epulari ⁊ gaudere oportebat: qꝛ h̓ frater tuus perierat etinuētus eſt. Cęterū ad hoc ſtatim q̄ſiuit nosdn̄s: vt quereret̉ tꝑe oportuno: cū iā poſſetqueri: poſſet ⁊ īueniri. Ve nob̓ qm̄ tā diu diſſimulauimꝰ ⁊ negleximꝰ querere vitā: quere

psͣ 33.