Btī Bern̄. Ser. CLx
z 4IILI CLAAA I
ip̄a ſi forte deſint neceſſaria murmurare: ſedcumulus eſt etiaꝫ exultare ⁊ libent̓ quererequō alius magis habeat neceſſaria: ⁊ ip̄e penuriā patiat̉. Sufficit qͦꝫ ad ſalutē ſi nec impatiētia nec ſimulatione ad id qd̓ deſiderasinuitū vel p̄lati animū inclinare: ſed cumulꝰeſt etiā fugere ea qͥbus volūtatē ꝓpriā ſenſeris oblectari: qm̄ ſane bona cuꝫ ꝯſciētia nonpotes. Porro p̄lati qͥdem ipſi ſunt qͥ deſcendūt mare in nauibꝰ faciētes oꝑationē in aqͥſmultis. Neqꝫ enī certa pontis aliqͣ ſeu vadiſemita coartant̉: vt libere poſſint vſqꝫ quaqꝫdiſcurrere ⁊ occurrere ſingulis vt oportet:ac dirigere pontis ſemitā ſeu vadi ordinaregradiētes: ꝑicula inueſtigare ac declinare:excitare tepidos: puſillanimes ſuſtentare.Deniqꝫ aſcendūt vſqꝫ ad celos ⁊ deſcendūtvſqꝫ ad inferos: nūc qͥdem tractantes ſublimia: nūc infernalia ⁊ horribilia facta diiudicantes. Sed que poterit nauiſ inueniri: quetam īmanes ſuſtineat fluctꝰ: ⁊ in tanto ſecura poſſit eſſe diſcrimīe? Vtiqꝫ fortis vt morsdilectio: dura ſicut inferus emulatio: qꝛ iu. xta qd̓ alibi habes: aque multe nō potuerūtextīguere charitatē. Neceſſaria ē nauis iſtap̄latis: tribꝰ cōpacta lateribꝰ: que eſt vtiqꝫforma nauiū: vt ſit nimiꝝ iuxta pauli doctri. nam charitas de corde puro ⁊ ꝯſciētia bona: ⁊ fide nō ficta. Puritatē quidē cordis ineo p̄latus habet: ſi ꝓdeſſe deſideret magisqͣꝫ preeſſe: ſi ꝓpriū cōmodū: honorē ſeu aliud quippiā ſuū: in p̄latiōe nō querat: preterſolū bn̄placitū dei: ⁊ aīarū ſalutē. Sed cumintentiōe pura irrep̄hēſibilis qͦꝫ neceſſaria ēꝯu̓ſatio: vt forma factꝰ gregis incipiat face̓et docere: ⁊ ẜm mgr̄i nr̄i regulaꝫ: quecunqꝫdocuerit diſcipulis eſſe ꝯtraria: hec in ſuisactibꝰ indicet nō agēda ne fortę ſubmurmurare poſſit frater quē arguit ⁊ dicere: medicecura teip̄m. Talis enī occaſio plurima damnatio p̄lati: plurima ſubditoꝝ ꝑditio ē. Nōꝙ ego bene id caueā: idcirco ſic loqͦr: ſꝫ ⁊ miz. hi ⁊ oībꝰ parit̓ veritas clamat: qm̄ oportetirrep̄henſibilē eſſe eū qui p̄eſt: ita vt ſecure. cū dn̄o rn̄deat exprobrātibꝰ ſibi verbuꝫ: qͥsex vobis arguet me de pctō? Nō ꝙ ſine peccato penitꝰ eſſe poſſit in hac miſera vita: ſꝫ ꝙea que arguit in diſcipulis: oportet ſumopere vitare mgr̄m. Ob hͦ qualis ē in ꝯu̓ſationetalis ſit neceſſe eſt etiā in occulta cogitatiōene videlicet foris humilis: intus elatus ī corde ſuo p̄ſumēs de ſapīa ſeu virtute aūt ſctītate ſua: que ē ſine dubio fides ficta: qn̄ nō ſicut oſtendit humilitas ꝯu̓ſatiōis in ſola deipietate ꝯfidit. Et vide qͣꝫ ꝓpͥe his tribꝰ: cor-
dis ſcilicet puritati: ꝯſciētie bone ⁊ fidei nōficte: ꝯuenire videant̉: alia quoqꝫ ipſiꝰ apoſtoli verba dicētis: Mihi autē ꝓ mīmo eſt i.vt a vobiſ iudicer: aut ab hūano die ⁊cͣ. Nōme iudico inquit: qꝛ nihil mihi ꝯſcius ſuꝫ: ꝙnon meū aliqd̓ querā ẜ que ieſu chriſti. Sꝫet ꝓ mīmo mihi eſt vt a vobis iudicer: ꝓpt̓ꝯſcientiā bonaꝫ: ⁊ irrep̄henſibilē vitā. Quiautē iudicat me inqͥt dn̄s ē: vt in eo ſolo ſpeꝫſuam poſitā eſſe doceret: humiliatꝰ ſub potenti manu dei. Sed ⁊ illud tu iudica: vtruꝫpoſſit his ꝯuenient̓ aptari trina petri interrogatio: vt hͦ ſit dicere: amas me: amas meamas me: habes charitatē de corde puro etꝯſciētia bona ⁊ fide non ficta. Merito ſiqͥdem interrogat̉ an charitatē habeat piſcator hominū ꝯſtituendus.Exhortatorij ad frēs. Sermo jEeo quod nuperrime dictū eſt: ſurſum alios:alios deorſum aſpice̓: habeo adhuc aliqͥd qd̓ vr̄e nō ſileā charitati. Nā eaꝝqͥdē cogitationū qͣs exp̄ſſimꝰ: tunc ſi bn̄ meminiſtis: licet ꝑfectior altera: vtraqꝫ tamenvtilis eſt. Sunt auteꝫ qͥ alio modo aūt ſurſūcor habeant: ſicut fecit deus hominē rectuꝫet ſecure rn̄deant ad exhortātiſ vocē p̄ſbyteri. Habemꝰ ad dn̄m. Sunt ⁊ alij qͥ brutis cūaīalibꝰ inclinati deorſuꝫ deriſui ſe faciant immūdis ſpiritibꝰ: qui ꝓfecto clamitant illudētes. Incuruare vt tranſeamꝰ. Scitis ꝙ inꝯgregatiōe plurimoꝝ impoſſibile eſt vniusoēs fortitudinis eſſe: ſeu corpoꝝ ſeu moruꝫ:nā vtrāqꝫ infirmitatē patient̓ ferre regl̓e noſtre monet auctoritas: ⁊ vtriqꝫ aliqͣtenꝰ ꝯdeſcendere iubet charitas. Uidet hͦ alt̓ qͥſpiaꝫet fortaſſis incipit inuide̓: cui ꝯdolere debuerat. Hinc accidit vt ſepe beatificet eum ī corde ſuo d̓ re vn̄ miſerū ſe ille reputat: moleſteferens neceſſitatē ſuam. Oīno igit̉ incuruatū ſe eſſe ⁊ baſſo corde carneꝫ ſapere probat:apud quē nec ipſa quideꝫ miſeria caret inuidia: ſed eis quas certa charitatis ꝯſideratione aliene neceſſitati diſpenſatiōes prelatꝰ impendit talibus apponit cor ſuū: ſimilia q̄rēsmurmurat aduerſus eum qui denegat irrationabilit̓ poſtulāti. Hinc ſuſpitiōes: detractiones ⁊ ſcandala ſuſcitant̉. Nō idcirco idloquor chariſſimi quaſi magnoꝑe de vobishabeam ꝯqueri ſuꝑ hac re: ſꝫ p̄monere voset p̄munire neceſſariuꝫ duxi ꝓpter multosqui inter vos ſunt teneri ⁊ delicati: quibusaut etas aut īfirmitas rigorē cōmunis regulę exigit aliqͣtenus temꝑari. Gratias ei de cu
2. Th̓i .2.
s. Thi. 2
Luc̄ .4.
40 .X.
Io. 8.
Can̄. 8
.Coꝝ. 4.