IDer. IDe virtute obedientie
pit̉ aggrauat animā: ⁊ deprimit terrena inhabitatio ſenſum multa cogitanteꝫ. Benignus tamē eſt ſpūs ſapientie: qui ⁊ ſpm̄ incluſum illuminat: corruptū ſanat ⁊ alleuat depreſſum. Eſt em̄ ſpūs pietatis cōpeditos ſoluens: cęcos illuminans ⁊ erigēs eliſos. Eſtet ſpūs veritatis qui docet nos omnē veritatem: non ſolum aūt docet ſed etiam ſuggeritSuggerit videlicet vt queramꝰ: docet vt intelligamus. Ip̄e eſt quē dominꝰ ieſus poſtpatris obedientiā vſqꝫ ad mortē crucis apoſtolis ſuis miſit obedientibꝰ ſuis. An non tibi vidētur ſingularis obedientie cōſcendiſſefaſtigiū: qui accepta licentia ſedendi in ciuitate infra vnius domūcule ſepta ꝯcluſi vnanimiter in oratione perſeuerabant. Intelle..xiſti quia ibant apoſtoli gaudentes a cōſpectu cōcilij: quoniā digni habiti ſunt ꝓ nomine ieſu cōtumeliam pati. O quantis obediētie viribus inniiunt̉ qui gaudent ꝓ xp̄o adconcilium trahi Dignitatem ducunt pro ecedi: gloriā querunt ꝓ eo mori: Beate aīe etabundanti maieſtate ſpūs influentes: qͥbusvilitas ſublimitas: ꝯtumelia gloria: patientia victoria mirabili mirabilitate videntur.Multum repleta eſt anima eoꝝ: opprobrium abundantibus ⁊ deſpectio ſuꝑbis. Cernis qͣꝫ libera fronte pontificū faciē: pharifeotum ſuꝑciliū: tumultū plebis irrūpāt dicen.5. tes: magis oportꝫ deo obedire qͣꝫ hominibꝰIntuere illa duo magna luminaria petrumet paulū ⁊ vniuerſum ordinē apoſtolici ſenstus obambula: ⁊ ibi videbis obediētie firmitatem inter tormentoꝝ multitudinē viriliterꝑſtitiſſe. Nōne ip̄e filius regis rex regionisillius: que cōtinuis gaudijs inclareſcit: factꝰeſt patri obediens vſqꝫ ad mortem: mortemaūt crucis: ⁊ didicit obedientiā ex his q̄ paſſus eſt: Audiſti miſeriam: audi ⁊ coronam:vidiſti periculū. vide premiū: attēdiſti infir.. mitatē: attende poteſtatē: Propter qd̓ inqͥtet deus exaltauit illum: ⁊ dedit ei nomen qd̓eſt ſuꝑ omne nomē. Sed taceamus interimde illius obediētia: que ſingulari p̄rogatiuaclaudit̉ ⁊ ſignificat̉. Procedat in mediū magnus ille patriarcha: fidei lumen obedientieforma: iuſticie principatus. Audit ab omni.. potente: egredere d̓ terra tua: ⁊ de cognatione tua ⁊ de domo patris tui ⁊ veni in terraꝫquā monſtrauero tibi: ⁊ ad vnius iuſſionisvocem patriā fugit: relinquit parentes: deſerit hereditatem: ⁊ aliorum fines hoſpes ingreditur nouus. Magna res: ⁊ primitiuedignitatis priuilegio in patre multaꝝ gentium cōſecrata. Primus primum ſuis faculta
tibus renunciat: ⁊ ob edientie viam indefeſTa velocitate percurrit. Deniqꝫ cum accepiſſet filium in ſenectute ſua in quo totius mundi benedictio fuerat cumulanda: dicit ei deTolle filium tuum vnigenitū quem diligisiſaac. ⁊ offer illū mihi in olocauſtū. O quāta in verbis iſtis amaritudo: quanta a cordepatris ſeparatio pietatis. Iubet̉ nanqꝫ filiūoccidere os ex oſſibus ſuis: ⁊ carnem de carne ſua: filium magne ꝓmiſſionis extreme ſenectutis: ꝓprie mulieris: feliciter natuꝫ: educatum innocenter. Et ne tenuiſſimū infra paterna viſcera doloris incendium exundaretadditur vnigenitum. Sunt nanqꝫ multi filijſed non vnigeniti. Iſte ſic eſt filius: vt ⁊ vnigenitus. Iſtę vnicus patri: vnigenitus matri: hereditati reſeruatus. Ne reſpicias adiſmahel: quia qui in ſeruitute ⁊ ex ancilla genitus fuerat: ad libertatem ⁊ hereditatē minime pertinebat. Quia vero multi ſūt filij ⁊vnigeniti ſꝫ non dilecti: ad aggerandam incorde patris tribulationē ⁊ comprobandaꝫin mēte iuſti obedientiā dn̄s ſubiungit: quēdiligis? Vt vero teneritudo patris ex meōria dilecti noīs retrudeſceret: ⁊ interior pietas ad dilecti vocis ſonū tota ferueret: puernominatur ex nomine: quod vocatuꝫ erat adn̄o priuſqͣꝫ in vtero cōciperet̉. Uides quātis tribulationū malleis abraę pietas feriat̉:cui precipitur vt filium tollat: occidat vnigenitu: quem diligit immolet: iſaac percutiat?Multū tentatus: multū ꝓbatus: a duſtuseſt multū: dulcis relatio filij ad patrē: patrisad filiū. Hanc dulcedinē ⁊ omīs affectus viciſſitudinē obliui ſcit̉ abraam. ſternit aſinumſuū: ligna cōponit: ignē accendit: eximit gladiū. Nō a dn̄o querit quare: nō murmurat.non cōquerit̉: nō ſaltē vultū doloris oſtēditſed omniū que precipiunt̉ ignarus: in mortem filij pia crudelitate feſtinat. Ideo ſumme ⁊ ammirabilis obedientie virtus ī abraam ⁊ ſingularis excellētie predicanda. Fortiſſima res eſt obędientia vera: ⁊ que in animū deſcendere nō poteſt: niſi a mundi huiꝰaſꝑgine ſe pure p̄ſſeqꝫ deterſerit. Vt autemviā eius euidētius eluceſcat: oſtēdamꝰ quātum poſſumus que ſit obediētia ſpecialis addeū: ꝓpria ad hominē: cōmunis inter deuꝫet hominē. Sunt quedā ſumie mala: q̄daꝫſumme bona. Sūme bona ſunt diligere deūamare ꝓximū: veritatē loqui: nō furtū facere: nō falſum teſtimoniū dicere: non adulterari: ⁊ alia multa que ſermonis breuitas numerare ꝓhibet. Summa mala ſunt eoꝝ cōtraria: et ſimilia illis. Bona p̄cepit deus vt
F iiij
A. 1.
Phll̓
Adt̓ .5.
Act̉ .5.
Rn̄. 22.