Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Seati SernardiDe. CLAXVIIII

I51Nō em̄ ē in ore hoīm tanti boni reponendacuſtodia: ſed in abſcōſo cordis tui: vt ſit gloria tua teſtīoniū ꝯſcīe tue. Non hoc dicimꝰvt nō luceat lux tua corā hominibꝰ ⁊ glorificent pr̄em vr̄m qui in celis eſt: ſed ne intentionē tuā in vilis glorie breuitate recondas.Nihil em̄ infelicius qͣꝫ hic carneꝫ macerareiunijs: vigilijs affugere: ⁊ hic acciꝑe gl̓iamillic gehennā. Licentioſe vero facienda ē: qꝛquicqͥd ſit paſtoris licētia: gratioſius ē in cōſpectu dei: ⁊ illā hoſtiā ſingularit̓ accipit altiſſimus q̄ nō eſt de ꝓprie ſnīa voluntatis: ſꝫde p̄cipientis offertur imperio. Multū em̄valet ad refellendā ſuperbiā ꝓprie voluntatis excluſio: quā extirpare nō pōt: qui mūdihuiꝰ diligit vanitatē. Diſcretio aūt in hac diſtrictione tenēda eſt: ne dū nimis flagellarecupimꝰ ſalutē ꝑdamus: ⁊ dum hoſtē ſtringere querimꝰ ciuē occidamꝰ. Conſidera corptuū: ⁊ corporis tui poſſibilitatē: intuere carnis cōplexionē: impone modū tue diſtrictioni. Cuſtodi corpus tuū incolume: ad obſeqͥum creatoris. Multos vidimus ita in principijs carnē ſuā verberaſſe ⁊ diſcretionis infregiſſe repagula: vt inabiles laudū ſolēnijsredderentur: ⁊ lautioribꝰ diuturnis fouerētur temꝑibꝰ. Sextꝰ gradꝰ eſt correctio operis in apparatu: ſed ⁊ ip̄e numero trinitatiscōſecratus: vt tibi malum non facias: alterinon noceas: nec cōſentias nocenti. Exꝑtuses qͣꝫ fragilis ſit voluptatuꝫ immerſio: ⁊ tuiterum vadis illuc? Animaduertiſti qꝛ tranſijt voluptas: et peccatū remanſit. Repͥmepedem ab infandis itineribus: īmundiſſimelibidinis collo ſubſterne: ne ſit iniquitas inmanibus tuis. Deſeuienti gule ſolēnes epulas: ⁊ vana reſcinde colloquia. Auerte oculos ne videant vanitatē: obtura aures tuasne audiant ſanguinē: ⁊ tunc dicere poteris:caſtigans caſtigauit me dominꝰ. Quid aūtꝓdeſt infra rectitudinis lineā: tui curſꝰ opera cohibere: ſi alijs nocere deſideras? Quinon fecit ꝓximo ſuo malum: ⁊ opprobriumnon accepit aduerſus ꝓximos ſuos: requieſcet in monte ſancto dei: accipiens benedictionē a domino ⁊ miſericordiā a deo ſalutariſuo. Non autē te īnocentē preſumas: niſi impios ⁊ contra virtutē gradientes quāta poteris auctoritate redarguas et opponas temurū ꝓ domo iſrael: caſtigās te non nocēsalteri: nec nocenti ꝯſentiens. Vera eſt em̄ illa ſnīa. Qui cum emendare poſſit negligit ꝑticipē ſe ꝓculdubio conſtituit. Cū em̄ cauſadei ventilatur in mediū: ⁊ falſitas p̄poniturveritati: qui cū ꝑſona quā gerit non reſiſtit:

de ſuo damnabit̉ ſilentio. Septimus gradꝰeſt ꝑſeuerantia: ſed ⁊ ip̄a trinarij numeri ſanctificatione dicata. Perſeuerantiā nāqꝫ faciunt imitatio ſanctoꝝ: breuitas tempoꝝ: fragilitas corpoꝝ. Quid nanqꝫ pati non poſſiscuꝫ videas: iuuenes: pueros virgines: anꝰſenes decrepitos: diuerſa ꝓ xp̄o non ſolumexcepiſſe: ſꝫ ⁊ exquiſiſſe tormēta? Conſiderapueroꝝ etatem: iuuenū ignem: virginū teneritudinē: anuū fragilitatē: ſenū infirmitatem impoſſibilitatē decrepitoꝝ: ⁊ vbicunqꝫreflexeris oculos: inuenies in his etatibusmultitudinē exemplorum ad palmā martyrij viriliter cucuriſſe. Nunqͥd de eodem lutoformatus es tu: ⁊ eodem ſpū inſpiratus: Etforſitan non ingruit ꝑſecutio vt martyriumpatiaris: nec dānaris ſi xp̄o ſeruis: īmo laudaris ⁊ ab omnibꝰ p̄dicaris. Qd̓ ⁊ ſi ꝑſecutio īminet: ꝯtemnēda eſt ꝓpter breuitatem.Bene em̄ natura p̄uidit: que nullū doloreꝫvel longū vel magnū eſſe demonſtrat: ſi em̄magnus eſt: longus eſſe nō poteſt. Coniunctio em̄ corꝑis ⁊ anime exquiſita diu tormēta nō ſuſtinet: ſed ſtuporis magnitudine tremefacta: ſumma velocitate diſſoluit̉. Magni ergo animi eſt magna tormenta cōtēnere: que in breui tantā pariunt mutationē: vtde labore ad requiē: de miſeria ad gloriā patientē faciunt euolare Conſideranda eſt em̄fragilitas corꝑis: quā ſepe aut aliqͥs leuiſſimus caſus: aut cadētis febricule cumulatacōgeries breui poſſunt ſuffocare momento.Tribue ergo virtuti ſi neceſſitas fuerit: qd̓qn̄qꝫ debes neceſſitati ꝓ breui ꝑiculo ſempiternū premiū adepturus. Uides ergo qͣꝫ difficilis ſit via ꝯfeſſionis ad currendū: qͣꝫ multiplices ſemite ad tenendū. Ueꝝ eſt qd̓ illetantus eccleſie magiſter ait. Facilius inueni Aeos qui innocentia ſeruauerunt: qͣꝫ qͥ ꝯgruāegerūt penitentiā. Hec de via cōfeſſiōis promodulo noſtro locuti ſumus: ſublimioribuſſublimiores ſententias reſeruantes. Cęteꝝobedientie viā ſub alio ſermonis pͥncipio aperire tentabi mus: ne vnqͣꝫ in faſtidiū veniant verba domini ſaluatoris: qui eſt benedicius in ſecula.De virtute obediētie et eiꝰ gradibꝰOn poſſumuſnos cogitare aliquid a nobis qͣſiex nobis: ſed ſufficiētia noſtra exdeo eſt. Quid enim in hoc vaſe teſteo ⁊ fragilitatē cōplexionis humane cogitare ſufficit ſpūs carcere incluſus: peccato corruptꝰdepreſſus terrenis? Corpus em̄ qd̓ corrum

Ambroſt