Geati Sern̄. Se. CLXXV CLXXV.

nes homīes vult ſaluos fieri: ⁊ neminē vultꝑire? Sūt ⁊ alij qͥ edificāt ſuꝑ fundamentuꝫhoc auꝝ argētū ⁊ lapides p̄cioſos: qͥ vehement̓ incipiūt: vehemētiꝰ ꝓficiūt: vehementiſſime ꝑficiūt nō attēdentes qͥd caro poſſit ẜquid ſpiritus velit.De triplicign̄e cogitationū nr̄arūAmonet nosbtūs bn̄dictꝰ frēs ſollicitos eē cirr. 4qꝫ ꝯͣſiliū ſequēs: qͥ oī cuſtodia cor cuſtodireca cogitatiōes nr̄as: ſapiētis vtiſuadet: qm̄ ab ip̄o vita ꝓcedit. Tria igit̉ occurrūt gna cogitationū: a qͥbꝰ multa ſollicitudine cauere neceſſe ſit eos qͥ cōuertunt̉ adcor: ⁊ dignū deo in ſemetip̄is tēplū exhibere feſtinat. Sūt em̄ nōnulle interdū cogitationes penitꝰ ocioſe: ⁊ ad rē nō ꝑtinētes: quaſtā facile abijcere qͣꝫ reciꝑe facile poſſit aīa dūmō ſit ſecū habitās in corde ſuo ⁊ aſſiſtēs dominatori vniu̓ſe terre. Sūt ⁊ alie cogitationes violēte magis ⁊ fortiꝰ adherētes: q̄ vicꝫad neceſſitates nature ꝑtinētes: qͣſi ex eodēaſſūpte limo de qͦ ⁊ nos facti ſumꝰ: ſi paululū inſederint auelli nequeūt ſine leſiōe ⁊ difificultate. Sepe eī ſic afficit nos cogitatio carnalis de cibo: de potu ſiue veſtimēto. vt vixeradicari queat de cordibꝰ nr̄is: qd̓ nō aliūde eſt: niſi ꝙ ⁊ ip̄a limoſa ⁊ viſcoſa qd̓āmo.do limoſā nihilominꝰ ⁊ glutinoſā inueneritterrā. Nō ſine cā em̄ dictū ē hoīem plaſmatū nō de terra qͣlibet: ſꝫ de limo. Uide em̄ qͣꝫlimoſū ſit corpꝰ: qd̓ ip̄i qͦꝫ ſpūi tā fortit̉ ⁊ pene indiſſolubiliter inheret: vt vix cū multaafflictione poſſit aliqn̄ ſęꝑari. Quid gͦ agendū: cuꝫ limoſa illa cogitatio mentē ſubierit:Plane exclamandū nob̓ ē cū ſctō iacob at9. dicendū. Ruben pͥmogenitꝰ meꝰ nō creſcasaſcēdiſti eī cubile pr̄is tui. Rubē em̄ ⁊ carnalis atqꝫ ſanguinea hmōi ꝯcupīa eſt. Quetūc cubile nr̄m aſcēdit cū nō ſolū meōriā tangit cogitatiōe: ſꝫ ⁊ ip̄m volūtatis ſtratū īgredit̉ ⁊ polluit ꝑua delectatiōe. Bn̄ autē pͥmogenitꝰ nr̄ dicit̉ appetitꝰ ille carnalis: qͥ iā ipſo nimiꝝ initio vite nr̄e in nob̓ pullulat: cumcetera vitia ꝓceſſu tꝑis ex malicia mūdi huius varijſqꝫ occaſionibꝰ ꝯtrahant̉. Oꝑtet gͦrepͥmere quē extinguere nō poſſumꝰ appetituꝫ: vt qͣꝫ cito cubile nr̄m ingredit̉: creſcereeū nullatenꝰ patiamur: ſꝫ ſub nob̓ ſit quēadmodū dicit ſcpͥtura. Subter te erit appetittuꝰ ⁊ tudn̄aberis illiꝰ. Iā ꝟo tertiū cogitationū genꝰ īmūdū nimis ac fetidū ē: qd̓ nec admittere qͥdē vlla rōe debemꝰ: ſꝫ a lōge p̄ſentire fętorē ⁊ tota ꝟtute repellere: toto anīo ꝓ-

pulſare: ⁊ ꝯuerſi ſtatī ad gemitꝰ: lachrymisatqꝫ ſuſpirijs inuocātes ſpm̄ qͥ adiuuet infirmitatē nr̄aꝫ. Sic nimiꝝ ꝯfuſus abſcedēs: n̄tā facile deinceps ſil̓e aliqͥd vtiliter reſiſtētibus nob̓ malignꝰ hoſtis offerre vl̓ afferre p̄ſumet. Dico autē cogitatōes illas īmundaspenitꝰ ac fetidas: q̄ ad luxuriā: ad inuidiā: ⁊vanā gl̓iam ꝑtinēt: ceteraqꝫ vitia deteſtādaOꝑtet em̄ ſi mūdas ꝯẜuare volumꝰ anīasnr̄as: adhuc lōge a gētibꝰ cogitatiōibꝰ huiꝰcemodi multa cū indignatione occurrere: etexſufflare a nob̓: vt nullis eis det̉ acceſſusEt pͥmū qͥdē genꝰ cogitationū ocioſaꝝ .ſ. adrē nō ꝑtinentiū lutū ē: ſꝫ lutuꝫ ſimplex .i. noninheres: nec fetēs: niſi forte diutiꝰ īmoret̉ innob̓: ⁊ ꝑ incuriā ac negligentiā nr̄aꝫ in alteꝝgenꝰ cogitationū vertat̉: qd̓ qͦtidie exꝑimuiDū em̄ ocioſa tāqͣꝫ mīma ſpnimꝰ: ad turpiaatꝫ inhoneſta dilabimur. Scd̓m ꝟo cogitationū genꝰ nō lutū ſimplex: ſꝫ vt iā diximusviſcoſuꝫ ac limoſum ē. Nā tertiū qͥdē ſic cauendū ē nō tanqͣꝫ lutū aut limꝰ: ſꝫ tāqͣꝫ īmundiſſimum ac fetidiſſimum ſcenum.De triplici iudicio ꝓprio humanoet diuino.Ic nos exiſtimet hō vt mīſtros xp̄i: ⁊ diſpēſatores miniſterioꝝ dei. Miniſterxp̄i ſic debet ꝯuerſari: vt ex moribꝰ exterioris hoīs qͥ videt̉ exiſtimet̉ ꝯpoſitio interioris animi qui nō videtur vel: ne ab alio vela ſeip̄o poſſit iudicari: ſꝫ dicat cū eodē apl̓o.Mihi ꝓ mīmo ē vt a vobis iudicer aūt ab 1.hūano die: ſꝫ neqꝫ meip̄m iudico: qͥ autē iudicat me dn̄s ē. In qͥbꝰ ꝟbis notāda ſunt triaiudicia: hūanu ſui cuiuſqꝫ ꝓpriū ⁊ diuinū:et hūanū qͥdeꝫ p̄t iudicare de rebꝰ exterioribus q̄ ſenſibꝰ corꝑis ꝑcipiunt̉: de interioribꝰ ꝟo nō p̄t. Hīc em̄ ſcpͥtū ē: qͥs em̄ ſcit hoīꝫq̄ ſunt hoīs niſi ſpūs hoīs qͥ ē ī eo?: Qua ꝓpt̓de his q̄ ſūt ī hoīe p̄t iudicare ſpūs hoīs quiin ip̄o ē: lōge ꝟo p̄ſtantiꝰ de his ip̄is iudicatdeꝰ: cuiꝰ necdū fatet̉ apl̓s euaſiſſe iudiciū: qͥtn̄ iā hūanū trāſcēdiſſet ⁊ ꝓpriū. Porro hūanū ꝯtēnebat qͥ dicebat. Mihi aūt ꝓ mīmoeſt vt a vob̓ iudicer: aut ab hūano die. Sednęqꝫ ꝓpriuꝫ timebat qͥ dicehat. Sꝫ neqꝫ meip̄m iudico nihil em̄ mihi ꝯſciꝰ ſuꝫ. Soluꝫ gͦreſtabat diuinuꝫ de qͦ ait. Qui autē iudicatme dn̄s ē. Debꝫ tn̄ qͥſqꝫ qͣꝫtū p̄t ſe irrep̄hēſibilit̓ exhibere: pͥmū qͥdē corā dn̄o: ſꝫ īde etiācorā hoībꝰ: hoc nēpe ē qd̓ alibi loquit̉ ideꝫapl̓s dicēs. Prouidētes bōa nō tm̄ corā deo Roſꝫ etiā corā hoībꝰ. Tribꝰ ſiquidē modis pro-

Sen. 49.

Proneꝝ. 5

Ro. ij

cox