De Fallacia preſentis viteSermo

ſentis viteSermo

dine ſua: nō enī ſolꝰ hītare poterit ſuꝑ terrāNec mirū ꝙ ſolitudini huic in inaqͦſu addit̉vt dicat̉ in ſolitudīe in inaqͦſo. Sicut enī inſolitudībꝰ aq̄ d̓eeſſe ſolēt: ⁊ loca deẜta ſterilia qͦꝫ ⁊ arida eſſe ꝯſueuerūt: ſic ſuꝑbiā impenitētia comitat̉. Elatū enī cor: durū ⁊ exꝑseſt piętatis: ignarū ꝯpūctiōis: ſiccū ab oī rore gr̄e ſpirital̓: qꝛ ſuꝑb̓ deꝰ reſiſtit: hūilibusꝟo dat gr̄am. Qui emittis fontes in ꝯuallibus: int̓ mediū montiū (ait ꝓph̓a) ꝑtrāſibūtaque. Hinc ē ꝙ de ſeipſo miſerabilit̓ ꝯq̄rēsa ait: Aīa mea ſicut terra ſine aqͣ tibi. Siqͥdeꝫaq̄ inopia nō mō aridū ſꝫ ⁊ ſordidū facit duꝫnō eſt qͦ laueris ⁊ hūanū cor lachrymas neſciēs nō mō durū ſꝫ ⁊ impurū eſſe neceſſe eſto. Lauabo ait ꝑ ſingl̓as noctes lectum meū vtꝯſcīe maculas diluā. Lachrymis meis ſtraiꝫ. tū meū rigabo: ne in me qͦꝫ fiat qd̓ ſcriptū ēde ſemīe qd̓ cecidit ſupra petrā ⁊ natū aruitqꝛ nō hēbat hūorē. Errauerūt in ſolitudīe īinaqͦſo viā ciuitatis habitaculi nō inuenerūtErrauerūt plane in inuio: ⁊ nō in via. Neqꝫenī via ē lata via. Rectitudo quippe ad viālatitudo ad planiciē magis qͣꝫ ad viā ꝑtinet.Solitud oīuia lata ē via: ⁊ vbi nulla eſt viatotū eſt via. Sic ē vitā expoſita vitijs: latiſſimos hn̄s hincinde termīos: qꝛ nulloſ terminos hn̄s: nec vita ſane dicēda ē: qua nimirū.. ſoli viuit̉ morti: apl̓o teſte qͥ ait: Quia ſi ẜmcarnē vixeritis moriemī. Sic nec circuitꝰ via.ii. et tn̄ impioꝝ ē via ſic̄ ſcriptū eſt: In circuituimpij ambulāt. Ipſa ē ſpacioſa via: cuiꝰ latitudīs ſpacium nullis claudit̉ mētis: vbi neclex ē nec p̄uaricatio. Hmōi gͦ filijs diffidētieqͥ totos ſeſe corporeis voluptatibꝰ ⁊ ꝓprijsvoluptatibꝰ tradiderunt fiducialit̓. Fallaxvita breuē ſeſe eſſe fatet̉: vt carnalit̓ doleātꝙ inſtar pͥncipis ſui modicū tp̄s ſe hr̄e cogͦſcant: atqꝫ eo vehemētꝰ ad oē flagitiuꝫ inardeſcāt. Nō nos p̄tereat flos tꝑis ſicut qͥdadice̓ referunt̉: coronemus nos roſis anteqͣꝫmarceſcāt. Nullū pratū ſit qd̓ nō ꝑtranſeatluxuria nr̄a: nullꝰ nr̄m ſit expers luxurie noſtre: vbiqꝫ relinqͣmꝰ ſigͣ letitie: qm̄ hͨ ē ꝑs ethͦ ē ſors nr̄a. Et manifeſtiꝰ. Māducemꝰ etbibamꝰ: cras ęnī moriemur. Uerū id qͥdemrn̄debit eis cras in iuſticia ſua: nec manentēh̓ ciuitatē hn̄t vel ipſi qͥ viā ciuitatis habitaculi nō inuenerūt ſꝫ ꝙ eo magis peccare feſtināt ꝓrſus inſaniūt. Sane eiſdem ipſis ſi qn̄forte īminētis mortis ſibi: mortiſceperīt horrere memoriā ⁊ terribilē expectationeꝫ iudicij ꝯtremiſce̓: ꝯtinuo vita huiꝰ fallacia longam ſe eſſe mētit̉: vt quā paulo ante breuemeſſe dolebāt pctō vitā: nūc eandē repēte in-

ueniāt: vſqꝫ adeo ꝓlongatā vt ſecure ſe poſſe putēt nō modicā adhuc ꝑtē ꝯſume̓ in peccatis: ꝙ reliqͣ lōga ſit ⁊ ſufficiat ad agēdā penitentia ꝓ pctīs. Cęterū ſicut pͥoribꝰ niſi reſipuerint timor quē timēt eueniet: īmo gͣuiꝰ qͣꝫꝙ verēt̉ accidet eis: vt nō mō flagitioꝝ tp̄svelocit̉ trāſeat: ſꝫ ⁊ ſuccedat tp̄s aut magiset̓nitas ſupplicioꝝ: ita ⁊ his cū dixerit paxet ſecuritas: repētinꝰ ſuꝑueniet interitꝰ vt n̄poſſint nec dimidiare dies qͥbꝰ ſeſe ſomniātadhuc eſſe victuros: nō illā quā ſibi pollice̓t̉dimidiationē explere dieruꝫ. Vob̓ frēs nectam a triſticia vere breuitatis: nec a fallaciꝯſolatiōe ſimulate longitudīs timeo: ꝙ certiſſime iam ceperitis ire ī ciuitatē hītationisnec ambuletis in inuio ſꝫ in via. Vereor aūtne vob̓ qͦꝫ: ſꝫ alit̓ vita ipſa ſimulatiōe longitudīs illudē velit: nō ꝯſolationē h̓ afferēs: ſꝫmagis inferēs deſolationeꝫ. Vereor inqͣꝫ nelongiorē ſibi vitā ſuꝑeſſe qͥs reputās: ne grādem ſibi reſtare autumās viā obruat̉ a puſillanimitate ſpūs ⁊ labores tātos ⁊ tam diurnos ſuſtinere poſſe deſperet: qͣſi ꝟo non ẜmmultitudinē doloꝝ ſuoꝝ in corde ſuo ꝯſolatiōes dīne letificēt aīas electoꝝ. Et nūc qͥdēẜm multitudinē doloꝝ: dū adhuc qͣſi ad mēſuram dant̉. Ceterū poſt hec: delectationeſnon iam ꝯſolationes in dextera eius vſqꝫ infinem. Concupiſcamꝰ illam dexterā fratresque totos amplexabit̉ nos: ſuſpiremus addelectatiōes illas: ⁊ ſicut eſt breue oīno tempus: etiam pauci videantur nobis dies preamoris magnitudine. Non ſunt condigne ⁊paſſiones huius temporis ad futurā gloriaꝫque reuelabit̉ in nobis. Iocunda ꝓmiſſio ⁊votis omnibꝰ amplectēda. Non enī aſta bimus quaſi inanes ⁊ vacui ſpectatores necgloria quaſi extrinſecus reuelabit̉ nobis: ſꝫin nobis. Uidebimꝰ enī deum facie ad faciē:ſꝫ non extra nos: quia in nobis erit vtiqꝫ omnia in omnibꝰ: Nimirū plena erit gloria illaetiam oīs terra: qͣꝫtomagis aīa ipſa replebitur. Replebimur inqͥt in boniſ domꝰ tue. Et īqͥd dico ꝙ non aderit nobis gloria ſꝫ inerit.Nunc qͦꝫ in nobis eſt ſꝫ tunc reuelabit̉. Nūcenī filij dei ſumus ſed nondum apparuit qd̓erimꝰ. Frēs mei ſi non accepimꝰ ſpm̄ huiusmūdi ſed ſpm̄ qͥ ex deo eſt: ſciamꝰ que a deodonata ſunt nobis. Ego enī dico qm̄ omīa.Et ſi mihi nō creditis: apl̓o credite. Qui ꝓ­ 3prio ait filio nō peꝑcit: ſed ꝓ nobis omnibꝰtradidit illū: quō nō oīa etiam cum illo nob̓donauit: Hec nempe ptās filioꝝ dei quā dedit his qͥ receperūt eū. Hec gloria cuiuſqꝫ fideliſ: gloria qͣſi adoptati a pr̄e: ꝑ eū vtiqꝫ cuiB iiij

B iiij

Mat .13.

Igcd. 1

jj. jxxj

Ro. 8.

psͣ. ii.

pͥs .5

psͣ. 64

Ro. .8.

Ro. 8.