Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

IDe rmo A VBeati Bernardi

ſtremo euidentiꝰ audi ſine vlla viciſſitudinedies multoſ. Erit lux lune ſicut lux ſolis (aitꝓph̓a) ⁊ lux ſolis ſeptēplicit̓ ſicut lux ſepteꝫdierū. Iſtis ni fallor cūctis diebus vite ſue:pſalmos ſuos cantare in domo dn̄i rex fidel̓adoptabat. Erit enī deuotos eē deo: ad ſingula tante ⁊ tam multiplicis glorie munera:⁊ in oībꝰ ſemꝑ gr̄as agee̓: qͣſi cunctis diebuspſalmos dicē̓ noī eiꝰ. Longitudīe dierū replebo eū. Ac ſi manifeſtiꝰ dicat: Scio qͥd deſideret: ſcio qͥd ſitiat: qͥd ſapiat ei. Non ei aurū vel argentū ſapit: nō voluptas: nō curioſitas: nō dignitas aliqͣ ſecularis. Oīa detrimentū fecit: oīa aſpernat̉ ⁊ arbitrat̉ vt ſtercora. Exinaniuit penitꝰ ſemetip̄m: nec ſe exhis patit̉ occupari: qͥbus nouit ſe non poſſerepleri. Nō ignorat ad cuiꝰ imaginē ꝯdituſſit: cuius magnitudīs capax ſit: nec ſuſtinetde modico creſcere: vt de maximo muniat̉.Itaqꝫ longitudīe dierū replebo eū: quē niſilux vera refice̓: niſi eterna implere nō poteſtSiqͥdem nec longiturnitas illa terminū necclaritas illa occaſum: nec ſatietas illa faſtidium habet. Erit eniꝫ ſecuritas de eternitate:gloriatio de veritate: exultatio de ſatietate.Et oſtendā illi ſalutare meū. Nimirū extūcvide̓ merebit̉ qd̓ optauit: cuꝫ ſibi rex glorieglorioſam exhibebit eccleſiā: nō hn̄tem maculā ob ſplendorē diei: ſꝫ neqꝫ rugā ob oīmodam plenitudinē ſui. Alioqͥn ad illiꝰ fulgorēlumīs ſicut nō impurꝰ ſic nec turbatꝰ qͥdemin aliqͦ animꝰ vel inqͥetus aſſurgit. Inde eſtꝙ nūc qͦꝫ (vt ſupra memī) ſctīmonia ſimul ⁊pacē ſectari p̄cipimur ꝙ ſine his nemo videat deū. Cū gͦ repleuerit in bonis deſideriuꝫtuū: vt nō aliud ſit qd̓ reqͥras ſerenato penitus ex ipſa plenitudīe aīo videre iaꝫ poterisſerenitatē illā: plenitudineꝫ maieſtatis: ſimildeo factꝰ ꝙ videas eū ſicuti eſt: aut forte iaꝫplenꝰ oī gloria in ſemetipſa: etiā foris ſaluationē quā oꝑatꝰ eſt deꝰ: ⁊ plenā maieſtate etus oēm terra vndiqꝫ circūſpiciet delicioſiſſimus delicioſiſſimi ſeculi habitator: ad hͦ referri poſſe videbit̉ qd̓ adiecit: ⁊ oſtendā illiſalutare meum. Alioqͥn accipiamꝰ ſi magisplacet etiā hͦ mō vt ipſos qͦs ꝓmiſerat diesin hac oſtenſiōe ſalutaris exponat. Longitudine inqͥt dierū replebo eū. Et tanqͣꝫ quereres vn̄ erit dies in ciuitate de qͣ legimꝰ: qꝛ.120. nō lucebit ibi ſol ꝑ diē: nox enī nō erit in ea:oſtendā illi ait ſalutare meuꝫ: vt quēadmodū ⁊ in illa ſcpͥtura d̓r: Lucerna eiꝰ ſit agnꝰ.Oſtendā illi ſalutare meū. Non iam in fideerudiā: non iam exercebo in ſpe ſꝫ ſpecie adimplebo. Oſtendā illi ſalutarę meū: oſtēdaꝫ

illi ieſum meū: vt ī eternū iam videat in quēcredidit: quē dilexit: quē ſꝑ optauit. Oſtende nob̓ dn̄e miſcd̓iaꝫ tuaꝫ: ⁊ ſalutare tuū da ponob̓. Oſtende nob̓ ſalutare tuū: ⁊ ſufficit nobis. Qui enī videt illū videt ⁊ te: qꝛ ipſe ī teet tu in ipſo. Hec ē aūt vita eterna vt cogͦſca Iomus te verū deū: ⁊ quē miſiſti ieſuꝫ chriſtū.Tūc dimittes ſeruū tuū dn̄e ẜm verbū tuūin pace: cū viderint oculi tui ſalutare tuū: ieſum tuū: dn̄m meū: qui eſt ſuꝑ oīa deꝰ benedictus in ſecula. Amen.Expliciūt Sermones in pſalmūQui habitat.Incipiūt ſermones eiuſdemde diuerſis.De nimia q̄dā fallacia pn̄tis viteEra ominoſentētia frēs: qm̄ tentatio ēvita hoīs ſuꝑ terrā. Siqͥdēfallax ē nec ſimplicit̓ fallereꝯſueuit. Vt enī multiplicit̓illudat hoībꝰ: mutat faciē: mutat voceꝫ: mōait: mō negat: nec erubeſcit: de ipſa qͣꝫtitateſua diu̓ſis diu̓ſa loquit̉: īmo ⁊ eidē diu̓ſo tꝑeꝯͣria qͦꝫ ſuggerit ⁊ adu̓ſa. Mō enī ſe breueꝫeſſe cauſat̉: mō ſimulat longiorē. Dū peccare delectat adhuc: gemit altius ꝓ breuitateſua. Nec breuitas falſa ſꝫ gemitꝰ fallax: ꝙ idmemoret cuꝫ merore: vn̄ magis oportueratgͣtulari. Siqͥdē bonū eſt ei: ſi ſic agere ꝑſeuerat: vt flagitijs eiꝰ qͥbꝰ volūtas modū nō ponit: vl̓ neceſſitas finē ponat. Expedit ei quiſemꝑ aīa morit̉: vt corꝑe citiꝰ moriat̉: magiſaūt ei bonū erat ſi natꝰ nō fuiſſet hō ille. Etipſa deniqꝫ memoria breuioris remediū magis qͣꝫ incentiuū debuerat eſſe pctī: ſicut ſcriptū eſt: Memorare nouiſſima tua ⁊ in eternū nō peccabis. Qd̓ ſi vſqꝫ adeo regnat ī tepctm̄: īmo vſqꝫ adeo delectat te ſeruire pctōvt doleas tibi: modicū tp̄s eſſe qͦ ſeruias ei:ſi eouſqꝫ latā diligis viā vt oīmodis optesſi poſſes eā etiā face̓ longaꝫ: velis nolis nonlonge ē finis eiꝰ: ſꝫ tu fateor longe es a regnodei: ⁊ firmiſſimū pepegiſſe videris pactū cūmorte feduſ: pactū cū inferno. Errauer̄t (ait ꝑꝓph̓a) in ſolitudīe ī inaqͦſo: viā ciuitatis habitaculi nō inuenerūt. Solitudo hͨ ſuꝑborūeſt: qꝛ ſolos ſeſe reputāt: ſolos appetūt reputari. Lr̄atꝰ eſt: odit ſociū. Aſtutꝰ in negotijsſecularibꝰ neminē vellet ſibi ſimilē inueniri.Pecunioſus ē: ſi diteſce viderit alterū cruciat̉. Fortꝭ ē aut formoſus: da ei parē ⁊ ꝯtabeſcit. Solitariꝰ ē ſꝫ erroneꝰ. Errat in ſolitur

Eta 30.

psͣ. 120.

psͣ. 1

E

Io. 17.

pa. 84.