In Pſalmū. Qui habitat Sermo XVII

lax ⁊ vana ē: Deniqꝫ ⁊ inanis dicit̉: vt noueris te ex ea magis exinaniri poſſe: nō poſſe repleri. Bonū gͦ interim magis abiectio qͣꝫelatio ē: bonū magis neceſſitas qͣꝫ voluptaſqd̓ cū vtraqꝫ res citius trāſeat: altera penaꝫhabeat: altera ſit paritura coronā. Vtil̓ tribulatio que ꝓbationē oꝑat̉: ducit ad gloriāCū ipſo ſum inqͥt in tribulatiōe: eripiā euꝫ ⁊glorificabo eū. Agamꝰ gr̄as pr̄i miſcd̓iaruꝫqͥ nobiſcū eſt ī tribulatiōe: ⁊ in oī tribulatiōenr̄a nos ꝯſolat̉. Res enī vt dixi neceſſariatribulatio que in gloriā: triſticia q̄ mutat̉ ingaudiū. Gaudiū ſane longū qd̓ nemo tollita nob̓: gaudiū multiplex gaudiuꝫ plenum.Res neceſſaria ē iſta neceſſitas: q̄ coronā parit. Non ꝯtem namꝰ frēs: ſemē modicum eſtmagnꝰ exinde fructꝰ exurgit. Forte inſipidūforte acerbū eſt: forte granū ſynapis. Nō cōſideremꝰ que vident̉ ſꝫ que nō vident̉ in eoQue enī vident̉ tꝑalia ſunt: que aūt nō vident̉ eterna. Prelibemꝰ pͥmitias glorie: gloriemur in ſpe glorie magni dei. Nō ſolū aūtſed vt dicā exp̄ſſius: gloriemur in tribulatione. In ea ſiqͥdem ſpes glorie eſt. Uide ſi nō.5. hocipſū doce̓ voluit apl̓s: cū ſubiūxit: Qm̄tribulatio patientiā oꝑatur ⁊ cetera. Manifeſte aduertere eſt in his verbis: cuꝫ p̄miſiſſet apl̓s gloriari in ſpe: non aliud aliqͥd: ſꝫamplius eū addidiſſe dicēdo: Nō ſolū autēſed ⁊ gloriari in tribulatiōibꝰ. Nō enī altera gloriatio cōmendat̉: ſꝫ addit̉ vbi ſpes glorie: vbi ipſa ſpei gloriatio reqͥrat̉. Siqͥdeꝫ intribulatiōe ſpes glorie: īmo ⁊ ipſa in tribulatione gloria ꝯtinet̉: ſicut ſpes fructꝰ in ſemine ſic et ipſe fructꝰ in ſemīe eſt. In hūc modum etiā modo regnū dei intra nos eſt: thelaurus ingens in fictili vaſe in agro vili. Eſtinqͣꝫ ſed abſconditū eſt: felix qͥ ibi inuenerit illud. Quis ille? Nempe qͥ meſſem magis cogitauerit qͣꝫ ſementeꝫ. Oculus fidei inuenithūc theſaurū: nō ẜm faciē iudicās: ſꝫ videnſque nō apparēt: ſed intuens quę nō vident̉Quā veracit̓ hūc theſaurū inuenerat: queꝫvolebat inueniri ⁊ ab alijs: qͥ dicebat. Momentaneū hoc ⁊ leue tribulatiōis nr̄e: ſuprar. modū in ſublimitate eternuꝫ pondus glorieoperat̉ in nobis. Non dixit remunerabit̉: ſꝫeternū pondus glorie operat̉ in nobis. Latet gloria frēs mei abſcōdita nobis eſt in tribulatiōe: in momētaneo hoc: latet eternitasin hoc leui pondus ſublime ⁊ ſupra moduꝫInterim ergo feſtinemꝰ nobis emere agruꝫiſtum: emere theſaurū iſtum: qui abſconditus eſt in agro. Omne gaudiū exiſtimemuſcum in varias inciderimꝰ tribulatiōes. Di-

camus ex animo: dicamꝰ ex ſentētia: bonuꝫmagis ire ad domū luctus: qͣꝫ ad domū conuiuij. Cū ipſo ſum in tribulatiōe ait deus: etego aliud interim reqͥram qͣꝫ tribulationem.Mihi adherere deo bonū eſt. Non ſolumautē: ſed ⁊ ponere in dn̄o ſpem meā: qꝛ eripiam eum inquit ⁊ glorificabo eum. Cum ipſoſum in tribulatiōe. Delitie inqͥt mee eſſe cuꝫfilijs hominū. Emanuel nobiſcū deus. Auegratia plena ait angelus ad mariā: dn̄s tecūIn plenitudīe gr̄e nobiſcū eſt: in plenitudīeglorie erimus noſ cū eo. Deſcēdit vt ꝓpe ſithis qui tribulato ſunt corde: vt nobiſcuꝫ ſitin tribulatiōe nr̄a. Erit aūt qn̄ rapiemur innubibus obuiā chriſto in aera: ⁊ ſic ſemꝑ cūdn̄o erimus: ſi tn̄ curemꝰ interim eum habere nobiſcū: vt ſit comes vie: qui patrie redditor ē futurꝰ: īmo qui tunc patria mō ſit via.Bonū mihi dn̄e tribulari dūmodo ipſe ſismecū: qͣꝫ regnare ſine te: epulari ſine te: ſinete gloriari. Bonū in tribulatiōe magis amplecti te: in camino habere te mecū: qͣꝫ eſſe ſine te vel in celo. Quid enī mihi ē in celo: ⁊ ate qͥd volui ſuꝑ terrā? Aurū ꝓbat fornax etviros iuſtos tentatio tribulatiōis. Ibi cumeis es dn̄e: ibi in tuo noīe ꝯgregatis mediusaſtas: ſicut olim cū tribus pueris es digna/ ꝑtus etiam ethnico apparere vt diceret: quiaſpēs quarti ſimilis filio dei. Quid trepidamus: qͥd cūctamur: qͥd refugimꝰ hūc caminū? Seuit ignis: ſed dn̄s nobiſcū eſt in tribulatiōe. Si deus nobiſcū: qͥs ꝯtra nos? Nihilominuſqꝫ ſi ille eripit: qͥs eſt qͥ rapiat de manu eius? Quis eſt qͥ de manu eiꝰ poſſit eruere? Poſtremo ſi ille glorificat: qͥs nam aliusingloriū faciet? Si ille glorificat qͥs humiliabit: Audi deniqꝫ qua nā gloria ipſe gl̓ificet.Longitudine inqͥt dierū replebo eū. Et pri­ 2mo qͥdem in eo ꝙ dierū nomē pluralit̓ poſuit: non viciſſitudinē aliquā: ſꝫ multitudinemvoluit cōmendare. Alioqͥn ſi viciſſitudineꝫſuſpicaris: melior eſt dies vna in atrijs tuis psͣſuꝑ milia. Legimꝰ ſanctos atqꝫ ꝑfectos viros etiam ab his diebus nr̄is plenoſmigraſſe dierū: nec ſane aliud qͣꝫ virtutum plenos:plenos intelligimꝰ gr̄arum. Nimirū in hancplenitudinē velut de die in diem: de claritate in claritatē: non qͥdem a ſuo: ſed a dn̄i ſpūtrāſformant̉. Si gͦ dies gr̄a dicit̉: ſi vt ſupramemīmꝰ: etiā dies hoīs claritas que ab homine ē: ⁊ male nitēſ gloria quā abinuicē querimus: quō nō magis verus dies ⁊ plenusmeridies vere glorie plenitudo. Qd̓ ſi diespl̓imos diuiſiōes dicimꝰ gr̄arū quō n̄ in ml̓tiplici gloria dierū intelligit̉ ml̓titudo? PoB iij

B iij

x.i

Ro.

psͣ. 83.

Tertus.

Dan̄ 3.

Preuex. 5

Luc̄. 1.