DNgINIdusSer. I
medelā qͣꝫ ad gloriā: ad neceſſitatē qͣꝫ ad beatitudineꝫ. Altera ſiqͥdem collata eſt beatitudo anime: cui nihil creati ſufficere poſſit: etiāſi cū terra celū poſſideret. Nec ſatiari pōt eiꝰcupiditas donec euꝫ habeat cuiꝰ imago eſt:qͥ ſolus pōt implere angelos cupiditatis ſueSicut auteꝫ mediator noſter duas naturashumanitate videlꝫ ⁊ diuinitatē coniūxit invna ꝑſona: ⁊ ſingula eiꝰ oꝑa ad hanc ſiue illam neceſſe eſt ꝑtinere naturā. Ad hāc ſiquidem miſeria: ſꝫ ad illā ꝑtinet potentia. Quicquid ergo miſerie paſſꝰ eſt: ex hoīe cōtraxit.Quicqͥd potent̓ oꝑatꝰ eſt a pr̄e habuit. Humanitate igit̉ ⁊ diuinitate altrinſecꝰ poſitisduo habēs media paſſionē ⁊ reſurrectionē:illa eſt miſcd̓ie ⁊ miſerie: iſta eſt potētie. Visannūciari int̓ pēnas colūbe: id eſt inter ꝑfectos ſancte eccl̓ie quoꝝ videlꝫ exēpli infirmiroborant̉: dep̄ſſi ſb̓leuant̉: dormias neceſſeeſt inter medios cleros: id eſt inter paſſione⁊ reſurrectionē: hinc ſtipatꝰ fructibꝰ: hīc fultus floribꝰ. Fructꝰ ad paſſionē: flores ad reſurrectionē ꝑtinēt. Que ſemīauerit homo hͨ⁊ metet. Qui ſemīat in carne: d̓ carne metetcorruptionē. Seminauit vetꝰ homo in carne: meſſuit poſtmodū corruptionē. Quam?Paſſionē chriſti. Niſi em̄ vetꝰ homo tranſgrederet̉: nouus non pateret̉. O ꝓfundū ⁊inſcrutabile redēptiōis noſtre cōſiliū. Verediligētibꝰ deū oīa cooꝑant̉ in bonū. Dn̄e ieſu xp̄e ſi inobediētia ade cooꝑata eſt nobis ībonū: ⁊ tm̄ tanqͣꝫ mirificū bonū: vt tu fierescorruptibilis: tua obediētia in qd̓ bonū nob̓cooꝑat̉: Profecto vt homo fiat incorruptibilis. Si ſeminātes in carne tuā meſſimꝰ corruptionē: ſeminantes in ſpiritu noſtrā metemus incorruptionē. Omniuꝫ ergo tēporūēſub cōuerſatiōe veteris hoīs trāſegimꝰ: fructus noſter eſt paſſio chriſti: cui debemꝰ cōfigurari: mortificationē eiꝰ circūferētes in carne noſtra mortali. Vnde ſicut ab initio ꝯuerſationis: ita ab initio p̄dicationis ſue ꝓpoſu3. it nobis penitētiā: agite inqͥt penitentiā: qm̄appropinquabit regnū celorū. Magnā refectioneꝫ ſenſerat qͥ de fructu penitētie dicei. bat. Fuerunt mihi lachryme mee panes dieꝰ. ꝗc nocte. Et alibi: Cibauit nos pane lachrymarū potū dabit nobis in lachrymis in mēſura. Et iteꝝ. Potaſti nos vino cōpūctiōisQuare ergo nō dixerim penitētiā meſſeꝫ vl̓fructū q̄ panis vocat̉ ⁊ vinum: Fructꝰ iſteamarus eſt: ſꝫ ſalubris: qꝛ penitētia amara ēqͥdē ad tol̓erādū: ſaluberrima aūt ad ꝯualeſcēduꝫ. Proinde fidelis anima que retro ſūtobliuiſci deſiderans ⁊ ad anteriora extendi
his fructibus ſtipari ⁊ roborari deſideret: q̄tenus ip̄is interpoſitis ad ſecl̓aria deſideriacarniſqꝫ illecebras non poſſit reflecti. Sicutaūt teporalitatē vetuſtatis noſtre recolētesfinē eiꝰ fructū habemꝰ penitētiā: ita eternitatem nouitatis nr̄e meditādo p̄currētes: quādam gaudioruꝫ ſentimꝰ flagrantiā: q̄ meritofloribꝰ cōparat̉: qꝛ viſo flore ſpes fructꝰ concipit̉: ſicut ⁊ per hoꝝ p̄guſtationē gaudioꝝcertius animamur ad expectationeꝫ futurorum. Quod em̄ nō videmꝰ ſperamꝰ: vnde ⁊ Zper patientiā expectamꝰ. Tēporis ergo p̄teriti fructꝰ eſt compūctio: cui futuri flos ē deuotio. Dormias ergo neceſſe eſt int̓ medioscleros .i. inter paſſioneꝫ ⁊ reſurrectionē: int̓fructū ⁊ florem: inter compūctionē ⁊ deuorionem. Qui ſunt qui dormiūt? Qui flent tanqͣꝫ non flentes: qͥ gaudēt tanqͣꝫ non gaudentes: qui vtūtur hoc modo tanqͣꝫ non vtant̉:qui vt ſeductores ⁊ veraces: ſicut qui ignoti ⁊ cogniti: ꝑ ignominiā ⁊ bonā famam tamproſpera qͣꝫ aduerſa huius vite tranſeunt: acſi non ſentiant. Beatꝰ etiā populus cui etiaꝫin hoc mundo relictus eſt ſabbatiſmꝰ. Quidormit expoſitus eſt nullā ſui curam gerēs:⁊ tamē quieſcit. Ita ⁊ nos omnē ſollicitudinem noſtrā in eū proijciētes tam in aduerſisqͣꝫ proſperis exponamur: taꝫ per plana qͣꝫ ꝑaſpera ducatu illiꝰ congratulātes: qui ideoinclinauit celos ⁊ deſcēdit: vt reduceret nosin viam rectā: vt de loco ꝑegrinationis iremus in ciuitatē habitationis. Si hec via ardua eſt ⁊ ſtricta ne deficias: qꝛ eo tutior ⁊ rectior eſt. Porro pręuiꝰ ciuis fortis ⁊ piꝰ eſtparatus: vtiqꝫ in defectu tuo te ſacris in humeris collocare ⁊ te portare ad gregē: quiadux ⁊ dn̄s tuꝰ eſt: ip̄e etiaꝫ ⁊ aſiinꝰ tuus eſt.Iſachar aſinꝰ fortis: ⁊ poſteriora dorſi eiusin pallore auri. Ipſe dorſum noſtrū cui imponātur onera ceteris mēbris importabiliaſicut ⁊ hedus noſter emiſſariꝰ ip̄e eſt cui impoſita ſunt peccata noſtra: quia vere lāguo Eres noſtros ip̄e tulit: ⁊ dolores noſtros ipſeportauit. Hinc ergo in memoria reuoluētespaſſionē chriſti: omnia blandimēta mūdi vtſtercora reputemꝰ: vt paſſionibꝰ chriſti ꝯformemur: inde ſpe tenentes firmiter gloriā reſurrectionis ne deficiamꝰ ſed gloriemur ī tribulationibꝰ: Quia paſſiōes huiꝰ tēporis cō ꝯdigne non ſunt ad futurā gloriā q̄ reuelabit̉in nobis. Ager ergo pauꝑtatis merito plenus dicit̉: quē ſimul ⁊ ver decorat floribus⁊ autūnus replet fructibꝰ. Cui merito pr̄ cōparat filiū ſuum dicens. Ecce odor filij mei: Sſicut odor agri pleni. In quo nimirū omnis
sͣ. .45psͣ. 79.
Mat 3
Ro. 8.
Eſa. 53.
Een̄. 27.
Ro .8.