Beati BernardiVe. CAL7
CAIX.
de quoꝝ expectatiōe poſſis in tribulat ionibꝰ ſolū nō reſpirare ſꝫ ⁊ gl̓iari: qꝛ nimiꝝ fecitnobiſcū miſericordiā ſuā: nō ſolū remittensdebita ſꝫ etiā ꝓmittēs p̄mia. Quid retribuādn̄o ꝓ omnibꝰ q̄ retribuit mihi? Pro omnibus quidē q̄ mihi ante cōuerſionē meā tribuit: in ip̄a cōuerſione mea corpꝰ meū ⁊ animā meā retribuit: īmo reddidit: īmo me pigritante ⁊ reiitente ipſe a me retorſit. Ecceautē ꝓ omnibꝰ q̄ ab initio conuerſionis meemihi tribuit cōpunctioneꝫ videlicet lachrymarū: deuotionē meditationū: cōſolationeꝫin laboribꝰ: delectationē in meditationibusꝓ his inquā ⁊ innumeris alijs beneficijs qͥdilli rurſuꝫ retribuā? Qui totū dedit: qͥd vltērius impēdere habeo? Calicē ſalutaris accipiā ⁊ nomē domini inuocabo. Quid eſt calicē accipiā? Anima mea deſiderabat te in nocte: ſꝫ ⁊ ſpūs meus in p̄cordijs meis. Nomētuū ⁊ memoriale tuum in deſiderio aīe. Nomen ſaluatoris mei frēs mei: carnis mee: ſanguinis mei: nomē a ſeculis abſcōditū: nomēmirabile: nomē ineffabile: nomē ineſtimabile: īmo eo mirabiliꝰ: quo ineſtimabilius: eomagis gratū quo gratuituꝫ. hoc inquā nomen nō tā viuēte me labijs meis laudabo: ſꝫiam nō viuente me viuēte vero in me xp̄o:ſicut adipe ⁊ pinguedine repleat̉ anīa mea.vt nō ſolū exterioribꝰ labijs inuocē nomendn̄i. Quicūqꝫ nō vocauerit ſed inuocaueritnomē dn̄i ſaluus erit. Nō aūt ſolū nomen: ſꝫet memoriale paſſionis eius ſemꝑ ſit in deſiderio anime mee: vt paſſionis eiꝰ particepsefficiar: ſi qͦ mō agnoſcere potero ſic̄ ⁊ agnitꝰſū. Sic gͦ calicē eiꝰ accipiā: qꝛ monum̄ta paſſiōis ſue ītra aīe mee ſinū: intra meōrie meecellas ſꝑ reuoluā. Aſpiciā regē ſalomonemin diademate quo coronauit eū mater ſua.Aſpiciā euꝫ ligatū: flagellatū: cōſputū: ſaturatū obprobrijs: clauiſqꝫ cōfixū. Aſpiciā inhuiꝰ deſerto exilij ſerpentē eneū ſuꝑ colum/nā crucis exaltatū: vt ſerpētes qui me mordent moriant̉: qꝛ nullꝰ qui credit in eū peribit: ſꝫ habebit vitā eternā. Hec ⁊ alia patientis ⁊ morientis dn̄i mei memorialia: memorie mee artiꝰ cōmendabo: ⁊ ad os cogitationis reuocās ruminabo diutiꝰ: vt impīguardeuotiꝰ. Hec inquā crucis ⁊ paſſionis eiꝰ inſignia ſint p̄ſentia vt leua eiꝰ dilectiōis quanemo vnqꝫ maiorem habuit: ſit ſub capitemeo: ne videlicet mens mea ad carnalia incuruet̉ deſideria: donec dextera diuinitatiseiꝰ amplectat̉ me vt abſorbeat̉ hoc qd̓ morlale eſt a vita: ⁊ mortale hoc īmortalitatē etincorruptibile hoc induat incorruptōnem.
1Leuā in hoc loco humanitatē eiꝰ accipio: inqua nob̓ exhibuit caritatē vt diximꝰ: qͣ nēomaiorē habꝫ: ponē̓s aīaꝫ ſuā etiā ꝓ inimicisſuis. Dextera ē diuītas: qͣ deſidero amplexari ⁊ circūdari. Tūc em̄ ſatiabor inqͥt cumapparuerit gl̓ia tua: ⁊ adimplebis me leticia ẜꝫcū vultu tuo: qꝛ delectatiōes in dextera tuavſqꝫ in finē. Ceteꝝ quantū dextera ſiniſtrep̄cellit: qͣꝫtū vicꝫ et̓na caducis: incorruptibꝰlia corruptibilibꝰ īmortalia mortalibꝰ: tm̄ neceſſe ē p̄cellere caritatē quā nobis exhibiturus ē in gl̓ia ſue diuinitatis: caritati quā nobis exhibuit in miſeria ſue hūanitatis. Hācem̄ ⁊ oculꝰ vidit ⁊ auris audiuit ⁊ in cor hominis aſcēdit: quā p̄parauit diligentibus ſiQue tn̄ eſt illa caritas? Audi. Licet maiorēha dilectione nemo habꝫ aīaꝫ vt qͥs ponat.pamicis ſuis: ip̄e tn̄ ſuā poſuit ꝓ inimicis.Cum em̄ adhuc inimici eſſemꝰ: recōciliauitnos deo in ſanguīne ſuo. Si hoc fecit homoquid faciet deus? Si hoc fecit pauꝑ quid faciet diues? Si hoc fecit ꝓ inimicis: quid faciet ꝓ amicis? Si hoc fecit in via: quid faciet inpatria? Si hoc fecit in exilio: quid faciet in palatio. Si hoc fecit in terra vbi ſui eūnō recipiunt: quid faciet ī celo vbi ei omēsobediunt? Si qn̄qꝫ ſuggeſtionibus diabolivel importunis carnis noſtre clamoribꝰ accurā carnis deſiderijs ꝑagendā reuocemuranxietates xp̄i cruciſqꝫ ſuppliciū ponamusp̄ oculis: ⁊ cōfeſtim ip̄a nos docebit exꝑientia quid ſenſerit apl̓s cū dixit. Verbū crucis ehis qui ſalui fiunt virtꝰ dei eſt: ⁊ mihi abſitʰ:gl̓iari niſi in cruce dn̄i nr̄ i ieſu xp̄i. Quare:Quia ſicut fluit cera a facie ignis: ſic pereūtomnes īmundicie a facie crucis. Dei ſiquidem infirmitas nr̄a eſt fortitudo et in ſtulticia eiꝰ facti ſumꝰ ſapiētes. Quia em̄ mūdusnō cognouit in ſapiētia deū: placuit deo perſtulticiā p̄dicationis ſaluos facere credētes.Verbū caro factū eſt ⁊ habitabit in nobis. ICaro factus eſt carnalibꝰ: ſicut ſpūs angelicis ſpiritibꝰ. Agnoſcat eū caro ī carne: homo in homine. Agnoſcat inquā ⁊ īmitet̉ vteū videre mereat̉ in maieſtate: qꝛ per humlitatē ꝑtingat ad ſublimitatē. Si em̄ cōpatꝰmur ⁊ cōregnabimꝰ: ſi cōmorimur ⁊ cōuiuemus. Agnoſcamus eū inquā ẜm carneꝫ donec calcatis motibꝰ carnis ⁊ omnibꝰ exiinctis vel deuictis carnalibꝰ deſiderijs poſſumus dicere cū apl̓o. Et ſi cognouimꝰ eū ẜmcarnē ſed iā nō nouimꝰ. Licet em̄ gl̓ioſuꝫ ſitvidere vel in memoria habere etiā ẜm carnem ſpecioſum forma pre filijs hominū: magis tamen proponitur nobis caro eius ad
Io.
Coꝝ. 1.Gal̓. 6.
pͣs. 16