ati BernardiSe. CXVIII
parotā t dixi crucē eminꝰ cernerer iop̄prit̉ipO crux inqͥt diu deſiderata ⁊ iā ꝯcupiſcentinaīo p̄ꝑata: ſecurꝰ ⁊ gaudens venio ad te: itavt ⁊ tu exultans ſuſcipias me diſcipuluꝫ eiꝰijpqͥ pepēdit in te: qꝛ amator tuꝰ ſꝑ fui ⁊ deſideraui te āplecti. Obſecro frēs: hō ē qͥ loquit̉ihec: an nō eſt hō ſꝫ angelꝰ: aut noua aliqͣ cre-d̓atura? Hō plane ſil̓is nob̓ paſſibilis: nā paſſibilē eū paſſio ip̄a teſtat̉: qua appropinqͣnte tā letabūdus exultat. Vnde gͦ in hoīe no-Iſua hec exultatio ⁊ leticia hactenꝰ inaudita?Unde in tāta fragilitate tāta ꝯſtātia? Undein hoīe tā ſpūalis mēs: tā feruēs caritas: aniſmꝰ tā robuſtus? Abſit vt a ſeip̄o tantā ei credamꝰ ineſſe ꝟtutē. Donū ꝑfectū ē deſcēdēsa pr̄e luminū: ab eo vtiqꝫ qui facit mirabilismagna ſolꝰ. Plane ſpūs erat dilectiſſimi qꝛadiuuabat infirmitatē eius ꝑ quē diffundebat̉ incorde ip̄iꝰ fortis caritas vt mors: īmoet fortior morte. Cuiꝰ o ſi ⁊ nos ꝑticipes inueniamur. Ecce em̄ moleſtus ē nob̓ pnīe labor: corꝑis afflictio gͣuis: abſtinētia oneroſain vigilijs dormitat aīa noſtra pͦ tedio: nonob aliud ſane qͣꝫ ꝓpter inopiā ſpūs. Ipſe eīN adeſſet adiuuaret ſine dubio īfirmitatē noſtrā. ⁊ ſicut beato andree cruceꝫ ⁊ mortē ipſam: ſic nobis quoqꝫ laborē ⁊ penitētiaꝫ noſtram faceret nō ſolū nō moleſtā ſꝫ etiā deſiderabilem atqꝫ oīno delectabilē eſſe Spūs.⁊. em̄ meꝰ ait dn̄s ſuꝑ mel dulcis: ita vt ne ip̄aqͥdem dulcedini eiꝰ p̄ualere queat amariſſima licet mortis amaritudo. Quid nō temperabit illa dulcēdo: quē mortē qͦꝫ facit eē dulciſſimā? Que reſiſtere poſſit aſꝑitas vnctiōi.26. illi: que mortē qͦꝫ facit ſuauiſſimā: Cū dederit ait dilectis ſuis ſomnum: ecce hereditasdn̄i. Quā moleſtiā nō expellit gaudiū illudqd̓ mortē quoqꝫ ip̄am facit eſſe letiſſimam:Queramus hūc ſpm̄ fratres tota ſollicitudine oꝑam demꝰ: vt mereamur habere huncſpm̄: īmo vt que iā habemꝰ abundantiꝰ habeamꝰ. Quicūqꝫ em̄ ſpm̄ xp̄i non habet: hicnō eſt eiꝰ. Nos aūt non accepimꝰ ſpm̄ huimūdi ſed ſpm̄ qui ex deo eſt: vt ſciamus quea deo donata ſunt nobis. Teſtimoniū pn̄tieeiꝰ p̄bent oꝑa ip̄a ſalutis ⁊ vite: que nullatenus agere poſſemꝰ niſi ſpūs qͥ viuificat: ſpūſſaluatoris adeſſet. Queramus igit̉ vt donaſua multiplicet deꝰ in nobis: ⁊ ſpm̄ ſuū augeat qui iā pͥmitias dedit. Nullū em̄ omīno pſentie eiꝰ certius teſtimoniū eſt: qͣꝫ deſideri. 4um gratie amplioris: qm̄ ip̄e dicit Qui edūtme adhuc eſurient: ⁊ qui bibunt me adhucſitient. Sed fortaſſe multorum nobis cōſciētie iam reſpondēt. Deſideramꝰ quidē hunc
pm̄ qui ſic adiuuet infirmitatē nr̄am: ſꝫ inuenire non poſſumꝰ Et ego dico: ꝓpterea noninuenitis: qꝛ non petitis. Petitis ⁊ non accipitis: eo ꝙ negligenter petatis. Nihil em̄ aliud expectat: nihil aliud querit deꝰ niſi vt ſedule ⁊ cū deſiderio requirat̉. Deniqꝫ qn̄ negabit petentibꝰ: qͥ etiā nō petētes ꝓuocat ⁊hortat̉ vt petant? Si vos inqͥt cū ſitis mali ꝓ anoſtis bona data dare filijs vr̄is: qͣꝫtomagiſ.pr̄ veſter de celo dabit ſpm̄ bonū petentibꝰſe. Petite ergo cariſſimi: petite ſine intermiſſione: petite fine heſitatiōe: in om̄ibꝰ oꝑibꝰvr̄is dulciſſimi ſemꝑ huiꝰ ac ſuauiſſimi ſpūspn̄tiam ⁊ auxiliū inuocate. Et nos em̄ frēscū btō andrea neceſſe habemꝰ tollere crucēnr̄am: īmo cū eo quē ⁊ ip̄e ſecutus ē dn̄o ſaluatore. Inde em̄ ſic letabat̉: inde ſic exultabat: ꝙ nō ſolū ꝓ eo ẜꝫ etiā cum eo mori videret̉ ⁊ cōplantari ſil̓itudini mortis eiꝰ: vt cōpatiens etiā cōgregaret. Cū quo vt ſiml̓ crucifigamur ⁊ nos: attentius auribus cordisaudiamꝰ vocē dicētis. Qui vult venire pꝰ Luc̄me abneget ſemetip̄m: ⁊ tollat crucē ſuam ⁊ſequat̉ me. Ac ſi dicat. Qui me deſiderat ſedeſpiciat: qͥ vult facere voluntatē meam: diſcat frāgere ſuā. Sed ꝯtinuo bella inſurgūtarmantur ꝓtinꝰ aduerſum nos inimici. Etnos armemur ꝯtra ſꝫ imitemur arma regisnoſtri: vt tollamus ⁊ nos crucē noſtram: inqua de inimicis omībꝰ triūphemꝰ Audi em̄quid pſalmiſta ꝓmiſerit īmo ſpūſſanctꝰ peros eius. Scuto inqͥt circūdabit te ꝟitas eiꝰ: vhaud dubiū: qͥn altiſſimi. De eo ſiquidē loq̄batur ſicut manifeſte indicant ipſius pſalmip̄cedentia ꝟba Ad qͥd fratres ſcuto circūdamur: niſi quia nos vndiqꝫ bella circundantDeniqꝫ qͥd cauſe ſit vt te ſcuto circūdet attēde. Scuto inquit circūdabit te ꝟitas eius.Ad quid enim. Non timebis inquit a timore nocturno. A ſagitta volante in die: a negocio ꝑambulante in tenebris: ab incurſu ⁊demonio meridiano. Uides ne qͣꝫ neceſſe ſitvt ſcuto circūdet te veritas: queꝫ ſic hoſtiūtela circūdant. Ab inferiori em̄ ꝑte timor nocturnus inſurgit a ſiniſtris ſagitta volat indie: a dextris ꝑambulat negociū tenebroſūet vt nihil ſit vacuum a ſuꝑiori parte demoniū meridianū occurrit. Nos autē miſeri etmiſerabiles vicinis tot ſerpentibꝰ: ⁊ igneistelis vndiqꝫ volantibus. inſurgentibus inimicis: nihilominus ꝑnicioſa ſecuritate ⁊ negligēnia pormitamꝰ. xorpemꝰ ocio vatſoſſbus ⁊ ſcurrilitatibꝰ indulgemꝰ: taꝫ pigri adſpiritalia exercitia ac ſi iā pax ſit ⁊ ſecuritas:2et non ſit militia vita homīs ſuꝑ terrā. HoeC
Exei. 1.
5A 26
a̓. 36.
v go.
Lac̄. j.
Ha .7.