e ſancto AndreaSe. II
patiēs eſt: ⁊ qͥ ratiōe ſpei ducit̉ ⁊ beniuolueſt: niſi etiā fuerit feruēs ſpū facile labi pōPorro q̄ ꝑ ſpm̄ diffundit̉ caritas ⁊ patiēsbenigna eſt: ⁊ qd̓ ē ampliꝰ nūqͣꝫ excidit. Ipͥmo deniqꝫ mādato: qd̓ parentibꝰ nr̄is datū ē ſi diligēter ꝯͣſideres: ⁊ eua patiēs ⁊ adbeniuolꝰ fuiſſe vidēt̉. Quia tn̄ vterqꝫ cecidit: liquet ꝙ ſtabili nō erat ille vel illa gradii. j. Uidit mulier lignū ait ſcpͥtura qd̓ eēt pulcꝝviſu: ⁊ ad veſcendū ſuaue. Nō tibi videturvix ꝯtinere manū? Sic ⁊ vbi a ſerpēte interrogata eſt: vide ſi nō manifeſte ſonāt verbaeius: moleſtū ei fuiſſe mādatū. Ex om̄i īquitligno ꝑadiſi comedemꝰ: de ligno autē ſcientie boni ⁊ mali dixit nobis ne comedamus.Non dicit ſic eſt volūtas creatoris: qͣre ſic:ip̄e nouit nobis ſufficit obedire: qꝛ vita noſtra in voluntate eiꝰ. Itaqꝫ facile ſeducta eſtmulier: ⁊ ꝑmiſſioni credere: ⁊ acqͥeſcere perſuaſioni. Uir autē nō ſeductus ē: ſꝫ ſubuerſꝰmulieris amore. Optaret em̄ ſemꝑ ſeruaremandatū: quod ſibi vtile nouerat: ſi nō mulier ei aliud ſuaderet. Nec aliquā in ẜuādomandato viſus ē pati difficultatē: ſꝫ que bona volūtas erat: nō habuit fortitudinē: qꝛ n̄.s. habuit feruorē. Fortis qͥppe eſt vt mors nōpatiētia aūt ſpes ſꝫ dilectio Nō timor aūt rōſꝫ ſpūs fortitudinis eſt. Dicit patiētia: ſic oꝑtet fieri qꝛ timore vrget̉. Dicit voluntas bona: ſic expedit ⁊ ſic agendū eſt: qꝛ ſpei attrahit̉ rōne. Charitas ꝟo q̄ inflāmat̉ a ſpū: neqꝫ ſic oportet dicit neqꝫ ſic expedit: ſꝫ ſic volo inqͥt ſic cupio ſic deſidero vehemēter. Uidetis qͣnta ſublimitas: videtis qͣꝫta ſecuritaſqͣntaqꝫ ſuauitas charitatis? Felix anīa q̄ adhunc ꝑuenerit ſtatū. Nec ſane deſperandūnobis qn̄ quideꝫ eiꝰ qͥ ꝑuenit ob hoc maxīememoria celebrat̉: vt ip̄ius ⁊ īuocemꝰ auxiliū: ⁊ ꝓuocemur exemplo. Plus dico: ⁊ exnobis nōnullos videre mihi videor in hocgradu. Si dicis beatū andreā apl̓m eſſe: nōpoſſe te qͥ puſillꝰ es eiꝰ ſequi veſtigia: pudeat vel eos qͥ tecū ſunt nō imitari. Nēo repente ſit ſūmꝰ: aſcendēdo nō volādo app̄hēdit̉ſumitas ſcale: Aſcendamꝰ igit̉ velut duobꝰqͥbuſdā pedibꝰ: meditatiōe ⁊ or̄one. Meditatio ſiquidē docet qͥd deſit: or̄o ne deſit obtinet. Illa viā on̄dit: iſta deducit. Meditatiōe deiqꝫ agnoſcimꝰ īminētia nobis ꝑiculaor̄ōe euadimꝰ: p̄ſtante dn̄o nr̄o ieſu xp̄o.Sermo ſecundus vnde ſupraEati andree ſolēnitas hodie celebrat̉: quā ſi piaſollicitudine ꝑſcrutemur: multaſ
usinuenimꝰ in ea que edificēt aīas nr̄as Int.ſo ſiqͥdē cōuerſionis ſue initio: magnū no37ꝑfecte obediētie p̄ſtat exempluꝫ. Qd̓ qͥdenInxp̄ianis oībꝰ neceſſariū: nob̓ tn̄ eſt cariꝰ amAplectendū: qͥ nimiꝝ ſpēalit̓ ex ip̄a ꝓfeſſionelānr̄a tenemur obediētie debitores. Sapiēsinūmulariꝰ ē īmo ip̄a ſapiētia: cui neceſſe haubemꝰ reddere hūc obediētie nūmū nec ſuſciLpiet eū niſi ⁊ integer inueniat̉ꝭ: ⁊ ſine aliqͣ falſitate. Nā ſi diſcutimꝰ ſi diiudicamꝰ ⁊ ī hocrrqͥdē p̄cepto obedimꝰ ẜ nō illo: falſus eſt nūmus nō ſuſcipiet eū xp̄s: a qͦ nimiꝝ tenemurtnūmi integri debitores. Omēs em̄ obedīalſimplicit̓ ⁊ ſine vlla exceptiōe ꝓmiſimꝰ Qd̓ſi qͥs obediat qͥdē ſꝫ ſimulatorie ⁊ ad oculuꝫmurmuret aūt in abſcōdito falſus ē nūmuseiꝰ: plumbū hꝫ nō argētū: ⁊ iniqͥtas ſedet ſuper talentū plūbi. Doloſe agit ſꝫ in ꝯſpectudei: qm̄ deꝰ nō irridetur. Vis audire ꝑfecteobediētie formā. Uidit dn̄s ait euangeliſtaᶻpetrū ⁊ andreā mittentes rhete ī mare ⁊ aitillis. Venite poſt me faciā vos fieri piſcatores hoīm. Faciā inqͥt de piſcatoribꝰ piſcatores: īmo p̄dicatores. At illi ꝯtinno nihil iudicātes aut heſitantes: nō ſolliciti vn̄ viuerēt nō ꝯſiderātes quo nā mō rudes hoīes ⁊ſine lr̄is p̄dicatores fieri poſſent: nihil interrogantes: ſine om̄i mora relictis rhetibus ⁊naui ſecuti ſunt eum. Agnoſcite frēs qm̄ ꝓpter nos ſcripta ſunt hec: ⁊ ſingulis annis ineccleſia recitant̉. vt diſcentes vere obedientie formā: caſtigetis corda vr̄a in obedientiacaritatis: Hec nimiꝝ ē q̄ ſola cōmēdat obediētie nūmū: hoc illiꝰ argentū ē ꝓbatū atqꝫpurgatū. Sola ē caritas q̄ obedientiā gratāfacit ⁊ acceptabilē deo. Hilarē qͥppe datorē 2.diligit deꝰ. Et itē. Si tradidero inqͥt corpusⁱ.meū ita vt ardeā caritatē aūt nō habeā nihilmihi ꝓdeſt. Uultis vt de ip̄a qͦꝫ beati huiꝰapl̓i paſſiōe quā nimirū hodie celebramꝰ loquamur aliqͥd ad laudem xp̄i ⁊ edificatōeꝫvr̄am. Audiſtis certe cum ꝑueniſſet beatusandreas: ad locum vbi crux ꝑata erat: quōconfortatus ſit in domīo: ⁊ ꝑ ſpm̄ queꝫ vnacū ceteris apl̓is inigneis linguis acceꝑat ꝟba vere ignea loqueret̉ Uidens ergo paratam eminꝰ crucem nequaqͣꝫ vt exigere videtur mortalis infirmitas facies eiꝰ expalluit:nequa qͣꝫ ſāguis eius gelatus eſt: non ſtetere come aut vox faucibus heſit: non contremuit corpus nec mens turbata eſt: nō receſit vt aſſolet intellectus. Ex abundantia cordis os locutū ē: ⁊ caritas q̄ feruebat ī cordequaſi ſcintillas quaſdā ardētiſſimas emittebat ī voce. Quid em̄ btūs andreas cum ſibi
S 3
Can̄. 8.
2Coꝝ.51. Coꝝ. 136
Mat .4.