Llx7AAFDi.Se. II II
Boꝗti. Seardi.tionis alienꝰ ſum: oꝑatur ⁊ illud gr̄a: ſed plane mecū. Uides ne quēadmodū ſeraphin inmedio appareat aliqͣtenus? Porro cōſūmatio qͥdem ⁊ ipſa ſolius gr̄e eſt: nec mihi ī hacparte vel cū ea ſiue gloriari: qͣſi coadiutor videar aut cooꝑator. Velat itaqꝫ ſeraphin caput ſuū duabꝰ pēnis: ſi ⁊ veraciter ꝯgnouerit ⁊ hum lit̓ fateat̉: qꝛ miſericordia euꝫ ſolap̄uenerit. Velat ⁊ pedes alis eque duabusſi miſcd̓ie qͦꝫ q̄ ſb̓ſecutura eſt: nec ignarꝰ extiterit nec ingratꝰ. Quā ſane capitis ⁊ pedumvelationē: ⁊ nūc qͦꝫ negligere non oportet: licet tūc maxime ꝑficiēda ſit qn̄ iudex ſedebitſuꝑ ſoliū: ⁊ aſtātes ſibi ſeraphin: ⁊ agnitiōeꝟitatis ſubtilius illuſtrabit: ⁊ inflāmabit vehemētiꝰ charitatis ardore. In quoꝝ numero indignos nos ſeruos noīs ſui: ip̄a de qͣ locuti ſumꝰ conſtituere dignet̉ miſericordia: q̄ab eterno eſt ⁊ vſqꝫ in eternū ſuꝑ electos: inmedio qͥdē aliqͣtenꝰ oſtēdēs libeꝝ arbitriuꝫmeriti gr̄a pͥncipiū ⁊ finē om̄ino ſoli vēdicāsſibi: vt ſit nobis alpha ⁊ o dn̄s deꝰ nr̄: ⁊ proz. vtroqꝫ iure clamemꝰ: Nō nobis dn̄e nō nobis: ſꝫ noī tuo da gloriam. Amen.Sermo quintus vnde ſupra.Omēdant nobis ſacre littere chriſtū dn̄m ⁊ expr̄e ⁊ in pr̄e ⁊ cū pr̄e ⁊ a pr̄ę ⁊ propr̄e: ⁊ etiā ſub pr̄e. Qd̓ dicit̉ ex pr̄e: ineffabilis eſt natiuitas: ꝙ in pr̄e ꝯſubſtantialis vnitas: ꝙ cū pr̄e eqͣlitas maieſtatis. Sane enimtria hec ab eterno. Cęteꝝ ſi ex patre naſcēsqͥd in pr̄e aūt cū pr̄e? Non incōgrue forſitanin pr̄e cubās: cū pr̄ę ſedēs dicat̉. Et auditecōſeſſus huiꝰ ⁊ huiꝰ accubitus rationē. Sicem̄ ſeſſio maieſtatē. ſic ꝯſeſſio eqͣlitatē exprimit maieſtatis: p̄ſertim cum ſit ei ſedes a dextris pr̄is: nō ſane ſb̓ pedibꝰ vel quaſi a tergo. Et ſedere qͥdē iā qͥeſcere ē: ſꝫ iacere magiſQuid aūt delectabiliꝰ ⁊ quodāmō dulciꝰ eēvidebit̉ filio: ꝙ in pr̄e eſt: an ꝙ cū pr̄e om̄ibꝰp̄eſt? In quo putas horum ſumma illa paxdei: q̄ experat omnē ſenſum: ⁊ ſingularis requies domini competētiꝰ aſſignet̉: Et ſi digne ore id exprimi nequeant: corde tamē forſitampie concipit̉: vt ſalua qͥdē in oībus illiindiuiſibili ſimplicitate eſſentie: inter glorieequalitatē ⁊ ſb̓ſtantie vnitatē: velut ſimul q̄dam ei q̄ inter conſeſſum ⁊ accubitū eſt cogitari poſſe diſtinctio videat̉. Deniqꝫ parū videtur ſpōſe videre ſedentem: cubantem ſibi.i. flagitat indicari. Indica mihi ait quē diligitanima mea: vbi cubas ī meridie? Sed ⁊ anme omni q̄ ſanū ſapit: dulciꝰ ſapit per omneꝫ
modū quod apoſtolus ait: Qui adheret d̓ovnus ſpūs eſt: qͣꝫ qd̓ apoſtolus dicit̉: cuꝫ ſederit rex in ſede maieſtatis ſue: ſedebitis etvos iudicantes: haud minꝰ vtiqꝫ qͣꝫ iocundior ſeſſione cūbatio. Ego in patre ait filius: ⁊pater in me eſt. Non potuit expreſſius ſb̓ſtātie vnitas cōmendari. Ubi enim vterqꝫ ī altero mihi quaſi exteriꝰ licet: nihil interiꝰ cogitari: ſimpliciſſimaꝫ magis credi neceſſe eſtin ambobus ſubſtātie vnitatē. Verūtamenaliquatenꝰ huic ſimile eſt qd̓ dicit̉: Qui manet in charitate in deo manet: ⁊ deꝰ in eo: niſi ꝙ hic qͥdē ſpiritalis q̄dam vnio ẜm ꝙ ſupra memorauimꝰ: qͥ adheret deo non quidēvnū: id eſt nō vna ſb̓ſtātia: ſꝫ vnus ſpūs eſt.Illic ꝟo naturalis potiꝰ ⁊ ſubſtantialis vnitas deſignatur. Vnde ⁊ habes in euāgelio:Ego ⁊ pr̄ vnū ſumꝰ. Illud ꝓinde iuxta p̄fataꝫ ſimilitudinē tanqͣꝫ cubiculū vnigeniti: ⁊qͣſi ſūma q̄dā dn̄i reqͥes ē. Nos qͦꝫ ꝑ hāc vorlūtatū vnionē: ⁊ adheſionē ſpūs quā nimiꝝcharitas facit: ꝓ nr̄o qͥdē modulo in hoc ſuūcubiculū: ⁊ in ſuā requiē factus eſt etiā pͥmogenitꝰ introducit. Iam ꝟo qd̓ dicit̉ a patreambulantē ſignificat: ⁊ ad euꝫ quē proximeip̄o p̄ſtāte celebraturi ſumꝰ: ſpectat incarnationis eiꝰ aduentū. Hinc nimirum ⁊ ip̄e ait:Ego em̄ a deo ꝓceſſi ⁊ veni. In terris deni/ Bqꝫ viſus: ⁊ cū hoībꝰ ꝯuerſatꝰ mediꝰ nr̄m quēneſciebamꝰ ſtetit: verꝰ qͥdē emanuel nobiſcūdeꝰ: nobiſcū ſtans: ſꝫ pro pr̄e. Qd̓ em̄ nobiſicum ſtetit adiutoriū: ꝙ pro patre ſtetit zeluꝫdeſignat. Paternā nanqꝫ q̄rebat in omnibꝰgloriā: cuiꝰ ⁊ venerat facere volūtatē. Cęterum ſi pēdentē ꝯſideres: ſi chriſtū ⁊ hūc crucifixū attēdas: ibi maxime euidētiſſimeqꝫ eūſub pr̄e reꝑies: hoc em̄ ꝓprie ac ſpecialit̓ adhūane ꝑtinuit nature huilitatē ẜm ꝙ ip̄e aitPr̄ maior me ē. Dice̓ ne audebimꝰ ꝙ ali qn̄ 3fuerit etiā ſine pr̄e Nemo id p̄ſume ſiret: nōpͥor ip̄e dixiſſet: Deꝰ meꝰ deꝰ meꝰ: vt qͥd dereliqͥſti me? Quaſi q̄dā em̄ ibi derelictio fuitvbi nulla fuit in tāta neceſſitate ꝟtutis exhilbitio: nulla oſtēſio maieſtatis. Habemꝰ itaꝫqꝫ chriſtū ex pr̄e naſcentē: in patre cubantē:cum patre ſedentē: a patre ambulanteꝫ: propatre ſtantē ſub patre pendenteꝫ: ſine patrequodāmō morientē. Quonā igit̉ mō ex hisvidiſſe eū credemꝰ eſaiam: cū diceret: Uidi?dn̄m ſedentē ſuꝑ ſoliū excelſum ⁊ eleuatuꝫ:Longe em̄ ꝑ oēm modū diſſil̓is ea viſio fuitde qua alibi idē ꝓpheta: Vidimꝰ euꝫ inqͥt ⁊ ˣnō erat ei ſpecies neqꝫ decor: ⁊ eſtimauimuseum tanqͣꝫ leproſum ⁊ ꝑcuſſuꝫ a deo ⁊ humiliatū. Ite vtrobiqꝫ vidit eundē: ſꝫ non vidit
Can̄ 1.
8. uꝫ.
3
Mat. 27
Eſa. 1j.
Eſa .6.
40. 14.
Io. 8.
A .10.
1. Coꝝ. 6.