De Berbis Eſaie prophete Se
Eſaie Prophe. II I
De Uerbis Eſaie pꝫgur de celo: ſeraphin vero ſtabant ſuꝑ illud. Stant plane ſeraphin: qꝛ charitas nunqͣꝫ excidit. Stant attoniti ⁊ ſuſpenſi in cōtēplatione ſedētis ī throno: ſtāt in eterna incōmutabilitate ⁊ eternitate incōmutabili. Tu ſederetēptaſtio impie: ꝓpterea tui moti ſūt pedes⁊ effuſi ſunt greſſus tui. Filius eſt qͥ ſed et inthrono dn̄s ſabaoth: cū tranqͥllitate iudicāsoīa. Sola ſedet trinitas: que ſola habet immortalitatē: ſola eſt apud queꝫ non eſt tranſmutatio nec viciſſitudīs obumbratio. Seraphin vero ſtant īmutabiles quideꝫ: ſed ſuomodo non in eius comꝑatione. Stant extēdentes ſe ⁊ intendētes in eum in quem proſpicere concupiſcūt. Qui ſedē preſumpſit ſeip̄o voluit eſſe contētꝰ: vnde ſolam hodieomaliciam eſurijt: quia ſolam habet hāc a ſemetip̄o. Cum loquit̉ mendaciū de ꝓprio loquitur: quia mēdax eſt ⁊ pater eius. Quodaudis de verbo mendacij: intellige ⁊ de opere malicie. Et licet male ſibi in malo cōplaceat: ſufficere tn̄ ſibi nunqͣꝫ poterit nec in ip̄o.Sola ꝓinde ſedet trinitas ſūma: q̄ ſola in ſeeſt: ⁊ ideo ſola vere eſt: ſola ſe fruit̉: ſola nullius eget: ſola ſufficit ſibijpſi.Sermo quartus vnde ſupra:Im dixiſſet̉ ꝓpheta ⁊ ſeraphin ſtabant: adiunxitdeinde ⁊ ait: Sex ale vni: ⁊ ſex ale6.alte̓ri. Quid ſibi volūt ale iſte fratres? Ergone etiam cum hyems tranſierit ⁊ ſedebit rexſuꝑ ſoliū: volādū adhuc erit ⁊ ip̄is ſeraphinvt poſſint diuerſis occurrere neceſſitatibusdiuerſoꝝ: ab īminentibꝰ liberare periculisopem ferre laborantibꝰ: in tribulatione poſitos conſolari. Abſit vt in illo eterne beatitudinis regno neceſſitas: aut ꝑiculū: aut laboraut tribulatio ſit: cui oporteat ſb̓ueniri. Acqͥd ergo tūc ale? Placet mihi hͨ ſtatio illa: oīno ſic volo manere: nec aliquid prorſus admitto quo mihi ſtabilitas illa deꝑeat. Verūtamen ſcio beate ęſaia ꝙ ꝓpheta es tu ⁊ ſpiritum eius habes: qui abūdātia pietatis excedit hominū non modo merita ſed ⁊ vota.Salua mihi ſit illa tam amata ſtabilitas: iaſi quid ale iſte ad beatitudineꝫ addiderīt nōrecuſo. Crędo aūt ſicut in ſtatione īmutabilitatē: ſic ⁊ in volatu alacritatē ꝓmitti: ne videlicet inſenſibilis quedam ⁊ quaſi lapideaſtabilitas eſt met̉. Sed dicas: Et ſi alas habere neceſſe ē qͣre tā multas? Quid ſibi vultmultiplicitas iſta pēnarū. Audi qd̓ ſequit̉.Ouabꝰ alis velabant caput: duabꝰ pedes:duabꝰ volabant. In qͥbꝰ verbis videre mi-
hi videor: qd̓ d̓ ſtatione dictū eſt volatu manifeſtius explicari. Quo enim ſeraphin volant niſi in eum cuiꝰ ardent amore. Uide flāmam quaſi volantē ⁊ ſtantē ſimul: nec miraberis iam ſeraphin ſtantes volare: ſtare volantes. Sed qꝛ diximꝰ quo volant̉: ip̄as qͦꝫqͥbus volant alas exigere religioſa curioſitas vr̄a videt̉. Certiꝰ poſſet ⁊ credibilꝰ teſtimoniū ꝑhibere cui datū eſt viderę. Ego tn̄opinor non incōgrue pēnas iſtas agnitionē⁊ deuotionē intelligi poſſe: qͥbus ī eū qui ſupra ip̄os eſt ſeraphin rapiunt̉. Leuat qͥppeꝯgnitiōis ala: ſed ſola nō ſufficit. Ruit citiꝰqͥ vna tm̄ ala volare contendit: ⁊ quo magisattollit̉ peiꝰ collidit̉. Exꝑti ſūt hoc philoſophigētiū qͥ cū cognouiſſent deū nō ſicut deum glorificauerūt: ſed euanuerūt in cogitati-onibꝰ ſuis: ⁊ obſcuratū eſt inſipiēs cor eorū.Deniqꝫ traditi in reprobū ſenſum vſqꝫ ī ipſas etiaꝫ paſſiones ignominie corruerūt. Alꝰdeo ꝟo ꝓbat̉ illa ſentētia: Sciēti bonū ⁊ nōfaciēti peccatū eſt illi. Sic ⁊ zelus abſqꝫ ſciētia: quo vehemētiꝰ irruit: eo grauiꝰ corruit:impingēs nimiꝝ atqꝫ reſiliēs. Vbi ꝟo intelligētia charitas: agnitionē deuotio comitat̉volet ſecure qͥſqͥs eiuſmodi eſt: volet ſine fine: qꝛ volat in eternitatē. Iaꝫ ſuꝑ ea q̄ p̄mittit̉ capitis ⁊ pedū velatione extat a patribꝰꝓbata ſentētia: dei caput pedeſqꝫ velari: eoꝙ lateat qͥd ante mūdū fuerit qͥd ve futuruꝫpoſt cōſūmationē. Et hoc quideꝫ ꝓ eo ꝙ diſtincte in latinis codicibꝰ ſcriptū ē: caput eiꝰ⁊ pedes eiꝰ. Teſtat̉ autē interpres noſter inhebreo vbū eſſe cōe qd̓ interp̄tari poſſit: eiꝰ⁊ ſuā vt ſeraphin iuxta hebrei ſermonis ambiguitatē vel faciē pedeſqꝫ dei: vel ſuam faciem ac pedes oꝑire dicant̉. Vnde ⁊ miꝝ videri poteſt cur e duobus eū magis in interpretatione elegerit ſenſuꝫ: quē viſionis ipſius conſequētiaꝫ minus videt̉ admittere: vtvidelicet ⁊ velarēt pariter caput pedeſqꝫ ſedentis: niſi ꝙ origenis expoſitionē ſecutꝰ eſtin hac ꝑte. Qd̓ ſi de ip̄is qͦꝫ ſeraphin licet accipere: ſic pinge ea vt oꝑto capite ⁊ pedibusſolum appareat corpus mediū: ſed ⁊ ip̄m qͦꝫnon penitus ꝓpter eas nimirū alas qͥbꝰ volare ꝑhibent̉. Conſidero ſiqͥdē quaſi quoddam caput corpꝰ ⁊ pedes meos: ī ꝟbis apoſtoli quibꝰ ait: Quos em̄ p̄ſciuit ⁊ p̄deſtina/ ꝑuit: conformes fieri imaginis filij ſui: ⁊ quosprędeſtinauit: hos ⁊ vocauit. Quos aūt vocauit: hoſ ⁊ iuſtificauit. Et qͦs iuſtificauit hoſ⁊ magnificauit. Ita initiū meū ſoliꝰ gr̄e eſt: ⁊nō habeo qͥd mihi in p̄deſtinatiōe attribuāſiue vocationę. Nō ſic ſanę ab oꝑe iuſtifica-
t iiij
1. Coꝝ 13.
Eſa. 6.
Ro. 8.