Geati BernardiVEF. 4
LIº
ſuper hac viſione beata: manifeſte ꝓphetadenuncians ait: Tollatur impius ne videatgloriā dei. Multipharie ergo multiſqꝫ modis: nō ſolū locutus in ꝓphetis ſꝫ ⁊ viſus eſta ꝓphetis. Agnouit eum dauid minoratuꝫab angelis: hieremias etiā vidit eū cum hominibꝰ conuerſantē: eſaias modo ſuꝑ ſoliuꝫexcelſum: modo non ſolū infra angelos autinter hoīes: ſed tanqͣꝫ leproſum ſe vidiſſe teſtatur: id eſt non in carne tantū ſed in ſimilitudīe carnis peccati. Tu quoqꝫ ſi deſiderasvidere ſublimē: humilē pͥus ieſum videre curato. Intuere priꝰ exaltatū in deſerto ſerpetem: ſi videre deſideras regē in ſolio reſidētem. Iſta te humiliet viſio: vt illa exaltet humiliatū. Reprimet ⁊ ſanet iſta timorē tuumvt illa repleat ⁊ ſatiet deſideriū tuū. Exinanitū vides: non ſit ocioſa viſio: qꝛ exaltatuꝫocioſe videre nō poteris. Similis eris illi cūvideris eū ſicuti eſt: eſto ⁊ nunc ſimilis ei videns eū ſicut ꝓpter te factꝰ eſt. Si em̄ ne ī humilitate qͥdē ſimilitudinē eiꝰ abnuis: certa tibi ſublimitatis qͦꝫ ſimilitudo debet̉. Nunqͣꝫille ſociū tribulatiōis a cōione gl̓ie patiet̉ arceri. Deniqꝫ vſqꝫ adeo nō dedignat̉ paſſiōisſue conſorte: ⁊ in regnū mittere ſecū: vt ī cruce ꝯfitens latro eadē die cum eo fuerit in pa2. radiſo. Hinc eſt qd̓ ait etiaꝫ ad apl̓os: Voseſtis qͥ ꝑmāſiſtis mecū in tribulationibꝰ meis: ⁊ ego diſpono vobis regnū. Quia ergo ſicōpatimur ⁊ ꝯregnabimꝰ: ſit interim meditatio noſtra frēs chriſtus ⁊ hic crucifixꝰ. Ipſum ponamꝰ ſignaculū ſuꝑ brachiū noſtrū.Ip̄m amplectamur brachijs quibuſdā vicarie dilectionis: ip̄m ſeqͣmur ſtudio ple ꝯuerſationis. hoc em̄ iter quo oſtendat̉ ⁊ nobisip̄e qͥ eſt ſalutare dei: ſane non iā ſine ſpecie ⁊decore: ſed in claritate tanta vt maieſtas eiꝰrepleat orbē terrarū. Oportune ſiqͥdem viſione prima tanqͣꝫ hyemali adhuc tꝑe: nō ſuper ſoliū ſꝫ in inferiori atqꝫ humiliori habitatione videt̉. Duplicē qͥppe ſolet habere magna domus q̄libet manſionē: eſtiuā ſuꝑius:inferiꝰ hyemalē. Igit̉ dū ip̄a etiā diſcipulorum corda brunali adhuc gratie ſtringerentur: ⁊ petrus qͦꝫ nō minꝰ gelido corde qͣꝫ corpore calafaceret ſe ad prunas: tēpus om̄inonon erat habitandi in ſolio vel potiꝰ apparē.2. di. At vbi cantabit̉ canticū nouuꝫ: Hyemsabijt ⁊ receſſit: flores apparuerūt ī terra noſtra: oportune iā tunc aſcendet̉ in ſoliū ⁊ habitabit dn̄s in excelſo. Puta ergo eſaiā cumhec illiꝰ gloriā tꝑis oculo p̄uidiſſe ꝓphetico6. Uidi inqͣt dn̄m ſedentē ſuꝑ ſoliū excelſū ⁊cͣ.Sed qͥd putamus quale eſt ſoliū iſtud frēs?
Neqꝫ em̄ altiſſimꝰ ī manifeſtis ⁊ manufactisinhabitat. Nulla om̄ino materia corporalisapta tanto ſolio tanto habitatori videt̉. Uiuis eſt ꝯſtruenda lapidibꝰ fabrica ſpiritalisquam vera ⁊ eterna vita ſua inhabitare dignet̉. Quod ſi minꝰ tāto edificio ſufficit angelica creatura: p̄uaricatorū vtiqꝫ minoratap̄cipicio: ſuſcitet certe de terra inopem: ⁊ depuluere erigat pauperē: vt collocet eū cū pͥncipibus: ⁊ ſoliū glorie compleat. Et fortaſſisppterēa ipſe qͥ vidit non mō excelſum ſoliū:ſed ⁊ eleuatū qͣꝫ deſcribit: vt ꝑinde ⁊ angelorum ſtabilis celſitudo: ⁊ hoīm miẜicors eleuatio deſignet̉. Que ſequunt̉ diligētioreꝫ ⁊ipſa conſiderationē deſiderare vident̉ ſufficiat hodie vel cepiſſeSermo ſecundus vnde ſupra.Cena erat aitcontēplator nr̄: de eo quē ſuꝑ ſoliūviderat maieſtate eiꝰ oīs terra. Adueniat regnū tuū vt maieſtate tua ſicut celūreplet̉ repleat̉ ⁊ terra. Vt qͥd em̄ pͥnceps huius mūdi tāto vbiqꝫ furore d̓ bachat̉: niſi qꝛterra data eſt in manꝰ impij. Sꝫ hec eſt horaeiꝰ: ⁊ ptās tenebraꝝ. Erit certe qn̄ qͥ in celolocū non habuerit: ⁊ ab ip̄a qͦꝫ terre ſuꝑficieexturbabit̉ miſer cauernis vtiqꝫ ſubterraneis recludēdus. Hinc qͦꝫ ꝓpheta dauid ſctōrum ꝓſperitate p̄miſſa d̓ maligno ⁊ angelisſeu mēbris eiꝰ adiecit ⁊ ait: Nō ſic impij non pꝫſic: ſꝫ tanqͣꝫ puluis quē ꝓijcit vētꝰ a facie terre. Nulla iā tūc tēptādi facultas erit: inqͥetādi nulla libertas: poſſibilitas nulla nocendi.Replebit̉ maieſtate eiꝰ oīs terra: qn̄ iaꝫ volūtatis eiꝰ trāſgreſſio nulla erit. Magis aūtqn̄ creatur a ipſa liberabit̉ a ſeruitute corruptionis huiꝰ: ꝓpter quā ingemiſcit et ꝑturitvſqꝫ adhuc. Erit em̄ celū nouū ⁊ terra nouavt quaqͣꝫ verteris oculos in ip̄a tibi rerū facie: diuina videat̉ quodāmodo reſplenderemaieſtas. Sꝫ ⁊ eſt tibi altera q̄dā terra ꝓpinquior: ⁊ ſuꝑ hac amplior iuſtiorqꝫ ſollicitudo. Nemo qͥppe carnē ſuā odio habuit. Coªſolare ergo eā vt ⁊ ip̄a reqͥeſcat in ſpe: audiens nimirū qꝛ replebit̉ maieſtate dn̄i oīs terra. Quō em̄ nūc carnē nr̄aꝫ dilectiſſimi maieſtas diuini repleat: cū ⁊ magnꝰ ille paulus pͥmitias tm̄ ſpūs habēs ingemiſcat miſerabiliter ſatis ⁊ dicat: ſcio qͥa nō eſt in me: hoc ē in ꝯcarne mea bonū? Et certe iā nō dn̄abit̉ pec/ Acatuꝫ in eiꝰ mortali corꝑe. Nota tn̄ adhuc ⁊corpꝰ mortale ꝑhiberi: ⁊ pctī qͦꝫ ſolū dn̄iū negari. Erat em̄ etiaꝫ tūc lex peccati in mēbris Aeius: quā qͥdem maieſtatis plenitudo cū ve-
Luc̄. 22.
Eſa 5.
Can̄. 2.
Ro. 7.
Ro. 7.Ro. 6.
Ephe. 5
psͣ. i.
Eſa. 6.