De Berbis Eſaie pophete
Ser. IQ GA1e NOPi
talē nos amiſiſſe cuciōē. Ceteꝝ fi futurā magis inqͥrimꝰ vt oportet eſt qͥdem nō modicadoloris occaſio taꝫ neceſſario duce deſtituidebet tn̄ zelū tēperare ſciētia: ⁊ dolorē ſpei fiducia delinire. Nec mirari quēpiam decet ſigemitū extorquet affectꝰ ſi deſolatio lachrymas exprimit: modū tn̄ adhibere neceſſe eſtīmonō modice etiā ꝯſolari intuētes nō q̄ vident̉: ſꝫ q̄ nō vident̉. Que em̄ vident̉ tēporalia ſunt: q̄ aūt nō vident̉ eterna. Primū qͥdēꝯgratulādū eſt aīe ſancte: ne nos arguat deinopia charitatis dicēs ⁊ ip̄e qd̓ dn̄s ad apoſtolos ait: Si diligeretis me gauderetis vtqꝫ: qꝛ vado ad prēm. Preuenit nos ad pr̄eꝫſpm̄ ſpūs pr̄is nr̄ i: nec modo charitatis inopes ſꝫ ingratitudinis etiā rei eſſe cōuīcimurſuꝑ omnibꝰ q̄ ꝑ eū nobis bn̄ficia ꝓuenere ſinon ꝯgratulamur ei qͥ de labore ad reqͥeꝫ: d̓periculo ad ſecuritatē: de mūdo trāſit ad patrem. Itaqꝫ ⁊ piū eſt malachiaꝫ flere defunctū: ⁊ piū magis malachie ꝯgaudere viuenti. Nunqͥd nō viuit? Vtiqꝫ: ⁊ beate. Uiſuseſt oculis inſipiētiū mori: ille aūt eſt in paceDehinc etiā vtilitatis ꝓprie ꝯſideratio exultandū nobis ſuggerit ⁊ letandū: ꝙ tā potēsſuos patronꝰ ad celeſtē curiā: tā fidelis p̄ceſerit aduocatꝰ: cuiꝰ ⁊ feruentiſſima charitasobliuiſci neq̄at filioꝝ: ⁊ ꝓbata ſanctitas obtineat gr̄am apud deum. Quis em̄ nō malachlā ſanctuꝫ: aut minꝰ poſſe ꝓdeſſe: aut minꝰſuos diligere aūt ſuſpicari? Profecto cū diligeret̉ priꝰ certiora nūc ſue dilectiōis a d̓o capit exꝑimēta: ⁊ cū dilexiſſet ſuos in finē dilexit eos. Abſit autem vt tua nūc o aīa ſanctaminꝰ efficax eſtimet̉ oratio qn̄ p̄ſenti viuidiſupplicare eſt maieſtati: nec iā in fide ambulas ſed in ſpecie regnas. Abſit vt imminutanedum exinanita tua illa tam operoſa charitas reputet̉: cū ad fontē ip̄m charitatis eterne ꝓcūbis pleno hauriēs ore: cuiꝰ ⁊ ip̄a priꝰſtillicidia ſitiebas. Nō potuit morti cederecharitas fortis vt mors: īmo ⁊ morte fortiorip̄a. Nam ⁊ decedēs nō erat īmemor veſtri:affectuoſiꝰ vos cōmēdans deo: ⁊ nr̄aꝫ qͦꝫ exiguitatē ſolita illa ſua māſuetudīe ⁊ humilitate exorās vt veſtri nō obliui ſceremur ī finēUnde ⁊ dignum duximꝰ ſcribere vobis: vtſciatis nos ⁊ in ſpiritualibus: ſi qͥd noſtra inhis exiguitas per beati huiꝰ pr̄is noſtri merita: vnqͣꝫ potuerit: ⁊ in corꝑalibꝰ ſi qn̄ forteoportunitas p̄beret̉: omnē vobis ꝯſolatio/nem impēdere tota deuotiōe patos. Et nūcquoqꝫ dilectiſſimi hybernienſis eccleſie grauem hanc deſtitutionē toto miſeremur affectū: ⁊ eo āpliꝰ vobis cōpatimur: qͦ nos āpliꝰ
ex hͦ nouimꝰ debitores. Magnificauit em̄dn̄s face̓ nobiſcū: cū locū nr̄m dignatꝰ ē btēmortiſ eiꝰ honorare pn̄tia: ⁊ p̄ciſiſſimo corporis locupletar̄ thęſauro. Nec moleſtū ſit vobis ꝙ apud nos hēat ſepulturā: qn̄ ſic ordīauit ẜm multitudinē miſericordie ſue: vt voseum viuū haberetis nobis habere liceat vl̓defunctū. Et nobis ſiqͥdē cōmunis vobiſcūpater ille erat ⁊ eſt: nam in morte ip̄ius h̓ nobis confirmatū eſt teſtamētū. Quāobrem ſicut nos huius tanti patris gratia vniuerſosvos tanqͣꝫ germanos fratres totis amplectimur viſceribꝰ charitatis: ſic ⁊ de vobis ideꝫſentire ſpiritalis ipſa cognatio ꝑſuadet. Hortamur aūt vos fratres vt beati huiꝰ patrisnoſtri ſemꝑ curetis ſectari veſtigia: eo ſtudioſius quo vobis certius ſancta eiꝰ conuerſatio diuturnis exꝑimentis innotuit. In hocveros vos eiꝰ filios eſſe ꝓbabitis: ſi paternavirilit̓ inſtituta ſeruetis: ⁊ vt in eo vidiſtis ⁊audiſtis ab eo quēadmodum vos oporteatambulare ſic ambuletis ⁊ abundetis magisSiqͥdē gloria patris: ſapientia filiorū. Nam⁊ nr̄am nō mediocrit̓ excutere deſidiaꝫ ⁊ reuerētiā incutere cepit: p̄ſens nobis tāte ꝑfectionis exēplar. Atqꝫ vtinam ſic nos poſt ſetrahat vt ꝑtrahat: in tā recēti ꝟtutū eiꝰ odore auidiꝰ alacriuſqꝫ currētes. Orantē ꝓ nobis vniuerſitatē vr̄am chriſtus cuſtodiat.De verbis eſaie Uidi dn̄m ſedētemſuꝑ ſoliū excelſum Sermo .I.Idi dominum.ſedentē ſuꝑ ſoliū excelſum ⁊ eleuatuꝫ: ⁊ plena erat oīs terra maieſtate eiꝰ. Sublimis quedā viſio ꝓphetico nob̓ſermone deſcribit̉. Uidi inqͥt dn̄m ſedentē.Magnū ſpectaculū frēs: ⁊ beati oculi qͥ viderunt. Quis non toto deſiderio ꝯcupiſcattante maieſtatis gloriā contēplari? hoc qͥppe ſanctorū omniū vnicū ſemꝑ deſideriū fuit. Ipſe eſt em̄ in quē deſiderat angeli ꝓſpicere: quē videre eſt vita eternā. Sed aliā fratres audio ꝓph̓e eiuſdē: ⁊ eiuſdeꝫ dn̄i longediſſil̓eꝫ viſionē. Siqͥdē eſaias iſte ē qͥ in alioloco ſic loquit̉. Vidimꝰ eū ⁊ nō erat ei ſpeci/ Ees nęqꝫ decor: ⁊ eſtimauimꝰ eū tanqͣꝫ leproſum ⁊cͣ. Ubi illud pͥmū cōſiderādū eſt: ꝙ cōmunis illa hec ꝓphetice p̄rogatiua ꝓpria videatur. Non ſine cauſa ſane ibi vidimus ſcriptum eſt. ⁊ hic vidi: niſi vt illā quidē intelligas eſſe cōmunē: hāc vero excellētie ſingularis. Siqͥdem abſqꝫ ſpecie ⁊ decore vidit euꝫ⁊ ſpreuit herodes: viderūt qͦꝫ ip̄i iudei: qui ⁊dinumęrauerūt omnia oſſa eius. Iam vero
t ij
Io. 14
Eſa .53.
Mrouer 10
Eſa. 6.