HO A C 39erNA. Oc.SEF. V LL

LC MUAAFAi.libet faciūt: nō qd̓ ſanctis. Erit cum veneritxp̄us: nec mors eiꝰ vltra annūciabit̉: vt ſciamus qm̄ ipſi qͦꝫ mortui ſumꝰ: ⁊ cuꝫ eo abſcōdita eſt vita vr̄a: apparebit caput glorioſuꝫ⁊ cū eo mēbra glorificata fulgebūt: cū videlicet reformabit corpꝰ humilitatis nr̄e cōfiguratū glorie capitis qd̓ eſt ipſe. Hāc ergo gloriaꝫ tota ⁊ tuta ambitiōe ꝯcupiſcamꝰ: ne forte audiamꝰ ⁊ nos: qꝛ gloriā q̄ abinuicē eſt q̄ritis: ⁊ gloriā q̄ a ſolo deo eſt nō vultis. Sane vt eā nobis ſperare liceat ⁊ ad tm̄ btītudinem aſpirare ſūmoꝑe nobis deſiderāda ſūtſuffragia qͦꝫ ſanctorū: vt qd̓ poſſibilitas nr̄anon obtinet: eorum nobis interceſſione do9. netur. Miſeremī mei miſeremini me iſalteꝫvos amici mei. Noſtis ipſi ꝑiculū nr̄m: noſtis figmētū nr̄m. noſtis ignorantiā nr̄am: ⁊dolus aduerſarioꝝ: noſtis eoꝝ impetꝰ ⁊ noſtrā fragilitatē. Vobis em̄ loquor qꝛ in eadētēptatione fuiſtis: qͥ eoſdē ſuꝑaſtis ꝯflictuseoſdeꝫ laqueos euaſiſtis: qͥ didiciſtis ex hisq̄ paſſi eſtis cōpaſſionē. Cōfido eqͥdē ⁊ d̓ angelis ꝙ ne ip̄i ſuā viſitare ſpeciē dedignent̉.5. maxime qꝛ ſcriptū eſt: Uiſitabis ſpeciē tuaꝫ⁊ non peccabis. Cęteꝝ ⁊ ſi de eis mihi arbitror p̄ſumēdū: ob ſpiritalis ſubſtātie ⁊ rōnalis forme ſimilitudinē: ampliori tamen fiducia ad eos mihi reor vtēdū: quoſ habere menouerim ⁊ ī ip̄a hūanitate cōſortes: vt oporteat eos familiariꝰ ⁊ ſpecialiꝰ miſereri oſſi deoſſibꝰ ſuis: ⁊ carni de carne ſua. Deniqꝫ trāſeuntes ex hoc mūdo ad patrē: ſancta nobispignora reliquerūt. Apud nos ſiquideꝫ corpora eoꝝ in pace ſepulta ſunt: quorū nomīaviuēt in ſeculū: id eſt: quorū nunqͣꝫ gloria ſepelit̉. Abſit abſit a vobis anime ſancte egyptia illa crudelitas pincerne pharaōis: ꝙ ingradū pͥſtinū reſtitutꝰ ſtatim oblitꝰ ē ioſephſancti ꝙ in carcere tenebat̉. Non eniꝫ erantvnius capitis mēbra: nec alia pars fideli cuꝫīfideli: aut vlla ſocietas iſraelite ad egyptiū:non plus qͣꝫ luci ad tenebras. Interpretat̉enim egyptus tenebre: iſrael vero vidēs deum: atqꝫ ideo vbicunqꝫ iſrael erat: lux erat.Non ſic noſter ieſus crucifixi ſecum latronis potuit obliuiſci: factuꝫ eſt vtiqꝫ quod ꝓmiſſum eſt: ip̄a die qua compaſſus eſt ⁊ conregnauit. Nos quoqꝫ ſi non ſumus ipſiꝰ capitis membra: cuius ⁊ ſancti: vnde eis tamſolēnibus hodię votis ⁊ tanto gratulamur.⁊ affectu. Ceterum qͥ dixit: Si glorificat̉ vnūmembruꝫ congaudent omnia membra: hocquoqꝫ nihilominꝰ ait: ꝙ ſi compatitur vnuꝫmembrum: compatiuntur omnia membra.Hec igitur noſtra ⁊ eoruꝫ cohęrentia eſt vt

nos congratulemur eis: ipſi cōpatiant̉ nobis: nos deuota meditatione regnemus eis:ip̄i in nobis ⁊ pro nobis militēt pia interuētione. Nec eſt ꝙ de eorū pia erga nos ſollicitudine dubitemꝰ: quandoquidē non ꝯſummandi ſine nobis ſicut ſupra memimi expectant nos vſqꝫ dum retribuat̉ nobis: vt videlicet in nouiſſimo die magno feſtiuitatisomnia ſimul in virū ꝑfectum cum ſuo taꝫ excelſo capite mēbra cōcurrāt ⁊ laudet̉ cū hereditate ſua ieſus chriſtus dominꝰ noſter: qͥeſt ſuper om̄ia benedictꝰ ⁊ laudabilis ⁊ glorioſus in ſecula. Amen.In trāſitu ſctī malachie epiſcopi.Sermo primus.Ecelo vobishodie dilectiſſimi copioſa quedāeſt benedictio deſtinata: ⁊ fidelit̓eam non diſtribui vobis qͥdē dānoſum eſſetmihi vero periculoſuꝫ: cui nimirū hec diſpēſatio videt̉ eſſe cōmiſſa. Timeo itaqꝫ dānuꝫveſtrū: timeo dānationē meam: ſi forte dicatur: paruuli petierūt panē ⁊ nō fuit qui porrigeret illis. Scio em̄ qͣꝫ neceſſaria vobis ſite celo veniēs conſolatio: qͦs cōſtat illecebriscarnalibꝰ oblectamētis ſecularibꝰ abrenunciaſſe. Nemo ſane beneficij eſſe celeſtis ⁊ ſuiperno dubitet ꝯſilio diffinitū: vt epiſcopusmalachias hodie int̓ vos obdormiret: ⁊ deſideratā inter vos haberet ſepulturā. Cumem̄ nec foliū quidē arboris ſine diuino nutucadat in terra: qͥs tam hebes vt non euident̉in huiꝰ beati viri aduētu ⁊ tranſitu magnuꝫꝓrſus cōſiliū ſuꝑne pietatis aduertat. Afinibus terre terra hic poſiturꝰ aduenit alia qͥdem occaſione feſtinas: qͣꝫuis ob ſpecialē erga nos charitatē id plurimū deſideraſſe noſcat̉. Multa qͥdem in itinere ipſo impedimenta ſuſtinuit: nec tranſfretare ꝑmiſſus eſtdonec appropinquaret tēpus cōſūmatiōiseius: ⁊ terminꝰ qui nō poterit p̄teriri. Quēqͥdē ml̓tis ad nos ꝑueniētē laboribꝰ tāqͣꝫ ancelū dei ꝓ reuerētia ſctītatis ſue ſuſcepimꝰ:ſꝫ ⁊ noſipſe ꝓ ſua māſuetudine ⁊ hūilitate altiꝰ radicata: lōge ſupra qͣꝫ meremur deuotoſuſcipiebat affectu. Paucos deīde apd̓ nosdies fecit in incolumitate ſua dū ſocios p̄ſtolaret̉: qͥ diſꝑſi in anglia fuerant: cū regis illiꝰvana ſuſpicatio dei hoīem īpediſet. Iā oībꝰad eū collectis ad romanā ꝓ qͣ venerat curiam iter parabat̉: cū ſb̓ito infirmitate p̄uentꝰſenſit ꝓtinꝰ ad celeſtē magis ſeſe palatiū euocari: deo meliꝰ aliquid ꝓuidēte ꝓ nobis: nea nob̓ egreſſus alibi cōſūmaret̉. Nullū qͥdē

1. Coꝝ. 12

Iob .15.

Iob .5.