In trāſitu. S. Malachicepiſcopi. Ser. I
in eo dico mortis ſed vel grauis egritudinisſignū medicis apparebat: ille tamē exhilaratus ſpiritu aiebat: om̄inodis oportere vt hͦanno malachias ab hac vita egrederet̉. Laboratū eſt cōtra ⁊ deuotis p̄cibꝰ apud deū ⁊qͥbuſcūqꝫ potuimꝰ modis: ſꝫ illiꝰ p̄ualere merita: vt deſideriū cordis eiꝰ tribueret̉ ei: ⁊ nōfraudaret̉ volūtate labioꝝ ſuorū. Sic em̄ ꝓvotis oīa ei cōcurrere: vt hūc maxime locūdiuina ſibi inſpirāte clemētia elegiſſet: ⁊ hīcqͦꝫ ex longo optaret ſępulture habere diem:quo fideliū oīm generalis memoria celebratur. Sed ⁊ illd̓ nr̄a hec gaudia merito cumulauit: ꝙ fratrū noſtroꝝ oſſibꝰ de pͥore cimiterio aſportādis huc ⁊ recōdēdis: eadē nobisdies auctore deo fuiſſet electa. Que nimirūde portātibꝰ nobis ⁊ ex more pſallētibꝰ: idēvir ſanctꝰ plurimū ſeſe illo cātū delectari d̓cebat: ⁊ nō multo poſt ip̄e qͦꝫ ſecutꝰ eſt ſomno ſuauiſſimo ⁊ feliciſſimo ſoporatꝰ. Agimitaqꝫ gratias deo ſuꝑ omnibus diſpoſitionibus ſuis: ꝙ indignos nos beate mortis eiushonorare p̄ſentia: ꝙ pauperes ſuos precioſiſſimo corporis eiꝰ locupletare theſauro:infirmos nos tanta eccleſie ſue voluit fulcire columna. Alterū ſiqͥdem e duobus ſignūiſtud quod nobis in bonū factum eſt perſuadet: ꝙ aut placitꝰ deo ſit locus: aut ſibi placitum facere velit: ad quē tāte ſanctitatis virum a finibus terre morituruꝫ ſepeliendūqꝫperduxit. Ceterū populo illi affectuoſiꝰ eſſecondolere: ⁊ eius que taꝫ miſerabili eccleſiedirū hoc vulnus non peꝑcit inferre: crudelitatem mortis vehemētius abhorrere: beatihuiꝰ patris charitas ipſa compellit. Duraprofecto ⁊ inexorabilis mors: que tantā hominum multitudinē vnius percuſſione mulctauit: ceca ⁊ improuida que malachie ligauit linguam: impediuit greſſus: diſſoluit manus: oculos clauſit. Illos inquam deuotosoculos: qui pijſſimis fletibus diuinaꝫ peccatoribus reconciliare gratiā conſueuere. Illas mūdiſſimas manus que laborioſis ⁊ humilibus operibꝰ exerceri ſemꝑ amauerant q̄dominici corporis hoſtiaꝫ ſalutarē pro peccatoribꝰ totiens offerebant: ⁊ ſine ira ⁊ diſceptatione in oratione leuabant̉ in celū que infirmis multa beneficia p̄ſtitiſſe: ⁊ ſignis varijs effulſiſſe noſcūt̉. Illos quoqꝫ ſpecioſosgreſſus euangelizantis pacem: euangelizantis bona: illos pedes qui totiēs fatigati ſuntſtudio pietatiſ: veſtigia illa digna ſemperqͣꝫdeuotis oſculis p̄merent̉. Sācta deniqꝫ labia illa ſacerdotis q̄ cuſtodiebāt ſcīaꝫ: os iuſti qd̓ ſapiētiā meditabat̉: ⁊ linguā eiꝰ q̄ iudi
ciū loquēs: īmo ⁊ miẜicordiā tātis mederi ſo3lebat vulneribꝰ aīaꝝ. Nec miꝝ frēs iniquāeſſe quā generauit iniqͥtas: īcōſideratā quaInoſcit̉ ſeductio peꝑiſſe. Nihil inqͣꝫ mirū fi ferit ſine diſcretione q̄ venit ex p̄uaricatiōe: ſiſit crudelis ⁊ fatua: q̄ ex antiqͥ ſerpētis fallacia ⁊ mulieris inſipientia ꝓdit. Quid tn̄ cauſamur ꝙ malachiā auſa ſit attēptare: fideleeqͥdē mēbrū xp̄t: qn̄ ⁊ ip̄m malachie parit̓ ⁊oīm electoꝝ caput furibūda perſuaſit. Perſuaſit vtiqꝫ īmuneꝫ: ſꝫ īmunis euaſit. Impegit in vitā mors: ⁊ incluſit intra ſe vita mortem: ⁊ abſorpta eſt mors in vita. Hamū ſibideuorās: inde teneri cepit vnde viſa tenuiſſeAt fortaſſe qͥs dicat: Quō mors a capite ſuperata videt̉ q̄ tāta adhuc libertate ſeuit inmēbra? Si mors mortua quomō malachiaꝫoccidit? Si victa: quomō adhuc p̄ualet vniuerſis: ⁊ nō eſt hō qͥ viuat ⁊ nō videat morteꝫ. Uicta plane mors opꝰ diaboli: ⁊ pctī pena: victum pctm̄ cauſa mortis: victꝰ ⁊ malignus ip̄e ⁊ pctī auctor ⁊ mortis. Nec mō victa ſunt hec: ſꝫ ⁊ iudicata iaꝫ ⁊ dānata. Diffinita qͥdē ẜ nōdū ꝓmulgata ſnīa eſt. Deniqꝫiā diabolo ignis paratꝰ: ⁊ ſi nōdū ille p̄cipitatꝰ ī ignē: modico adhuc tꝑe ſinit̉ malignari. Tāqꝫ malleꝰ celeſtis opificis factꝰ eſt malleus vniuerſe terre. Terit electos ad eorumvtilitatē: reprobos ꝯterit in eoꝝ dānationē.Qualis ergo pr̄familias: tales ⁊ domeſticieiꝰ: pctm̄ ſcꝫ ⁊ mors. Naꝫ ⁊ pctm̄ licet ſimulcū xp̄o cruci ip̄iꝰ nō dubitet̉ affixū: adhuc tn̄interim regnare qͥdē: ſꝫ habitare etiaꝫ in ipſodū viueret apl̓o ꝑmittebat̉. Mētior ſi nonip̄e ait: Iā nō ego operor illud: ſꝫ qd̓ habitat Rin me pctm̄. Sic ⁊ mors ip̄e minime qͥdē adhuc abeſſe cogit̉: ſꝫ cogit̉ nō obeſſe. Erit aūtcū dicet̉: Ubi eſt mors victoria tua? Et ipſaſiqͥdē inimica nouiſſima deſtruet̉. Nunc ꝟomoderāte eo qͥ imꝑiū hꝫ vite ⁊ mortis: ⁊ mare ip̄m certis litoꝝ coherce̓t metis: morſ ip̄adilectis dn̄is ſomnꝰ refrigerij eſt: ꝓpheta atteſtāte qͥ ait: Cū dederit dilectis ſuis ſomnū psͣecce hereditas dn̄i: Peſſima quidem morspctōrū: quoꝝ ⁊ natiuitas mala: ⁊ vita peiorſed p̄cioſa eſt mors ſanctoruꝫ. Precioſa plane tanqͣꝫ finis laboꝝ: tāqͣꝫ victorie ꝯſummatio: tāqͣꝫ vite ianua: ⁊ ꝑfecte ſecuritatis īgreſſus. Cōgratulemur itaqꝫ frēs ꝯgratulemurvt dignū ē pr̄i nr̄o: qꝛ ⁊ piū eſt defunctū plāgere malachiam: et pium magis malachiegaudere viuēti. Nunqͥd nō viuit? Et btēNimiꝝ viſus eſt oculis inſipiētiū mori: illeaūt eſt in pace. Deniqꝫ iā cōciuis ſanctorū ⁊domeſticꝰ dei pſallit parit̓ ⁊ grās agit dicēs: psͣ.
Ro. 7
.vp̄. 65.
psͣ. 86.