In feſto. S. Michaelis Ser.I
de cetero ergo beatos angelos fiduciam habeatis: ac perinde familiarius in omni neceſſitate veſtra eorū inuocetis auxilia: ſed ⁊ dignius in eoꝝ p̄ſentia conuerſari: ⁊ magis acmagis eorū vobis conciliari gratiā: captarebeniuolētiā: exorare clemētiā ſtudeatis. Cuius rei gratia neceſſariū duco: alias qͦꝫ charitati veſtre exponere cauſas: q̄ ipſos beatosangelos ꝓ nr̄a infirmitate reddāt ſollicitos:abſqꝫ ſua ſane anxietate: ſꝫ nō abſqꝫ vtilitatenr̄a: nec ad detrimētū felicitatiſ ſue: ſꝫ ad nr̄eſalutis augmētū. Cōſtat ſine dubio rōnisticipes ⁊ capaces btītudinis humanas aīas(angelice ſi dicere id audeamꝰ) ꝯgnatas eſſenature: nec decet vos o beati ſpūs ꝯͣ legis p̄ceptū dedignari quā viſitare debetis ſpecievr̄aꝫ: licet in multā vt ip̄i cernitis deiecta ſitvilitatem. Sed neqꝫ arbitramur vos ſuꝑniciues: ciuitatis vr̄e excidio delectari: ⁊ ruinam murorū qͦs ſemirutos ip̄i videtis. Cuius inſtaurationē ſi deſideratis vt dignū eſtfrequēter q̄ſo ante thronū glorie ꝟbuꝫ p̄ciso. iterate dicētes: Benigne fac dn̄e in bona volūtate tua ſyon: vt edificētur muri hieruſalēSi diligitiſ decorē domꝰ dei: īmo qꝛ diligitiſexꝑiant̉ zelū vr̄m viui ⁊ rōnales lapides: qͥſoli inſtaurationē eiꝰ vobis poſſūt coedificeri. Hic eſt dilectiſſimi funiculus triplex qͦ deexcelſo celorū habitaculo ad ꝯſolandos: adviſitādos: ad adiuuādos nos attrahit ſuꝑeminēs charitas angeloꝝ: ꝓpter deū: ꝓptenos: ꝓpt̓ ſeip̄os. Propt̓ deū vtiqꝫ cuiꝰ tanta erga nos miſcd̓ie viſcerā: ip̄i qͦꝫ vt dignūeſt imitant̉: ꝓpt̓ nos in qͥbꝰ nimiꝝ ꝓpriā ſimilitudinē miſerant̉: ꝓpt̓ ſeip̄os quorū ordines inſtaurādos ex nobis toto deſideriop̄ſtolant̉. In ore em̄ paruuloꝝ qui lacte mōveſcunt̉ ⁊ nōdū ſolido cibo: ꝑficiēda ē lausilla maieſtatis diuine: huiꝰ habētes pͥmitiasangelici ſpūs beata nimiū delectatione fruūtur: ſed tanto magis cōſūmationis expectatione ⁊ expetitione ſollicitant̉. Que cū tamēita ſint: peſatę quanta etiam nobis ſollicitudine opꝰ eſt dilectiſſimi: vt dignos nos exhibeamus eorū frequētia: ⁊ eo modo conuerſemur in ꝯſpectu angeloꝝ: ne forte ſanctosoffendamꝰ obtutꝰ. Ue em̄ nobis ſi pro pctīsqn̄ ⁊ negligentijs nr̄is vocati: indignos nosiudicauerīt p̄ſentia ⁊ viſitatiōe ſua: vt iā neceſſe habeamꝰ ⁊ nos plāgere ⁊ dicere cuꝫ ꝓpheta. Amici mei ⁊ ꝓximi mei adu̓ſū me appropinquauerūt ⁊ ſteterūt. Et qui iuxta meerant de lōge ſteterūt: ⁊ vim faciebāt qͥ q̄rebant aīam meā: elōgatꝰ nimirū eis quorump̄ſentia ꝓtegere nos ⁊ ꝓpulſaie poterat in-
imicū. Qd̓ ſi tā neceſſariā habemus familiaritatē dignationis angelice: cauenda nobiseoꝝ offenſa: ⁊ in his maxime exercēdū qͥbuſeis nouimꝰ oblectari. Sūt em̄ plurima queeos placēt: ⁊ que in nobis īuenire delectāt:vt eſt ſobrietas: caſtitas: pauꝑtas voluntaria: crebri ī celū gemitꝰ ⁊ oratiōes cū lachrymis ⁊ cordis intentione. Attamē ſuꝑ omniahec vnitatē ⁊ pacē a nobis exigūt angeli pacis. Quid ni maxīe delectent̉ ī his q̄ formaꝫquandā ciuitatis ſue rep̄ſentāt in nobis: vtmirent̉ hieruſalē nouam in terra? Dico aūtvt quomodo ciuitatis illiꝰ participatio ē inidip̄m: ſic ⁊ nos idip̄m ſentiamus: ad ipſumdicamꝰ omnes ⁊ nō ſint in nobis ſciſmata: ſꝫmagis omnes ſimul in vnū corpꝰ ſimꝰ. Ecōtra ꝟo nihil eque offendit ⁊ ad indignationēꝓuocat eos: quomō diſſenſiones et ſcādalaſi forte inueniant̉ in nobis. Audiamꝰ ſiqͥdeꝫquid loquat̉ ad corinthios paulus: Cuꝫ em̄ Iſit inter vos zelus ⁊ contētio: nonne tūc carnales eſtis: ⁊ ẜm hoīem ambulatis? In epiſtola quoqꝫ iude apl̓i legimꝰ ſic: Hi ſunt qui Iſegregāt ſemetip̄os: animales ſpm̄ nō habētes. Uidere eſt aīam hoīs quēadmodū vniuerſa corporis mēbra viuificet coherentia ſibi. Separa ergo qd̓ vis a iunctura ceteroꝝ⁊ vide an deinde illud viuificet. Sic ē om̄isqui dicit anathema ieſu quod nemo dicit loquēs ī ſpiritu dei: quia anathema ſeparatioeſt. Sic ⁊ inquā om̄is qui ab vnitate diuiditur: ne dubites quin ab eo receſſerit ſpirituvite. Digne igit̉ ꝯtētioſos ⁊ qͥ ſeꝑant ſemerip̄os: apl̓i carnales vocant ⁊ animales: ſpm̄non habētes. Dicunt ergo ſancti illi ⁊ beatiſpiritus vbi ſcādala inuenerint ⁊ diſſenſiones. Quid nobis ⁊ generationi huic ſpiritūnō habēti? Naꝫ ſi adeſſet ſpūs: per eū vtiqꝫcharitas diffunderet̉: ⁊ vnitas non ſcinderetur. Et dicūt non ꝑmanemus cū hoībꝰ iſtisin eternū: qꝛ caro ſunt. Que enim cōuentioluci ad tenebras? Nos de regno vnitatis etpacis ſumꝰ: ⁊ hoīes iſtos in eandē vnitatē ⁊pacē ſperabamꝰ eſſe vēturos. Nūc aūt quarōne nobis cohereāt qͥ diſſidēt a ſeip̄is? Uidetis qͣꝫ cōgruat huic ſolēnitati euāgelica lectio que ſic deterret nos a ſcādalo ꝑuulorū:quādoqͥdē tā vehement̓ angelis diſplicentſcādala? Qui ſcandalizauerit vnū de puſil 2lis iſtis: durū eſt qd̓ ſequit̉. Sed iam ꝑ̄te rihora ad miſſas nobis eundē eſt. Peto ne ſitvobis moleſta dilatio: que poterit nō inutilis fore: ſi capitulū p̄ſens ſermone altero diligētius proſequamur.Sermo ſecundus vnde ſupra.
xXxipsͣ. 50.
psͣ. 50.
psͣ. 35.
Hat .18.
Iude .1.
1. Coꝝ. 3.