Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

ADEF. XCIIIBeati Bernardi.

2

Udiſtis frēseuāgelicā lectionē aduerſus eosqui puſillos ſcādalizant ſatis teribiliter intonantē. Nemini blādit̉ ꝟitas: neminē palpat: nullū ſeducit: aꝑte denūcians:qm̄: Ue hoī illi ꝑ quē ſcādalū venit. Bonūerat ei ſi natꝰ nō fuiſſet hō ille. Natꝰ ſane denuo natꝰ ad vitā: natꝰ de ſpū: qͥ nimirū carne poſtmodū ꝯſūmat̉. Expedit ei qͥ ſcādalaſuſcitat ī hac domo: in hac ſctā deo placida⁊ angelis eiꝰ admodū grata ac familiari congregatiōe vt ſuſpēdat̉ in collo eiꝰ mola aſinaria: ⁊ ꝓ ſuaui iugo et leui onere ſaluatoris:graui mole terrene cupiditatis hūeris eiꝰ impoſita demergat̉ ī ꝓfūdū maris huiꝰ magni⁊ ſpacioſi manibꝰ: qd̓ eſt ſine dubio ſeculuꝫnequā. Minus em̄ dānabile erat ei ī ſeculomagis ꝑire qͣꝫ in monaſterio. Perire ſiqͥdeꝫneceſſe ē hoīeꝫ qͥ charitatē non hꝫ: etiā ſi tradiderit corpꝰ ſuū ita vt ardeat. Et hͨ dixeriꝫfrēs: nō qͣſi minꝰ bn̄ de vobis ſentiam aut regnare videat̉ in vobis neqͥſſimū iſtud vitiū:ſꝫ vt in ea charitate ⁊ vnanimitate ⁊ pace: inqͣ ſtatis in dn̄o ſolliciti ſitis ꝑſeuerare ⁊ abūdare magis. Que eſt em̄ ſpes nr̄a ⁊ gaudiūnr̄m ⁊ corona glorie? Nōne vnitas ⁊ vnanimitas vr̄a: in qͣ gaudeo vos īueniri fraternitatis amatores: ⁊ ante oīa mutuaꝫ in vobiſmetip̄is charitatē hn̄tes: qd̓ eſt vinculū ꝑfectionis? Propt̓ qd̓ obſecro vos: ſic ſtate indn̄o chariſſimi. In hͦ em̄ ꝯgnoſcūt oēs etiaꝫangeli ſctī ꝙ xp̄i eſtis diſcipuli: ſi dilectionēhabueritis adinuicē. Deniqꝫ ſi tenetis mēoriā: quā vobis pn̄ti ẜmone tradidimꝰ: triplicem angelice erga nos charitatis ⁊ ſollicitudinis cauſaꝫ pōt hinc qͦꝫ fraterne dilectiōisvtilitas magnifice cōmēdari. Facile ſiqͥdeꝫꝯſiderare eſt hoī: qͥ nō diligit ꝓximū: nullaꝫex his quas tūc diximꝰ: ſuppetere cauſam.Nunqͥd em̄ xp̄i gr̄a diligemur ab angelis: ſide mutue dilectiōis inopia cognouerīt neqͣqͣꝫ eiꝰ nos eſſe diſcipl̓os? Nunqͥd diligimurab eis ꝓpter noſip̄os: id eſt: ſpiritalis nature ſimilitudinę ſi inuenimur nō diligere humanę nature nr̄e ꝯſortes: īmo ꝟo ſi ex eis q̄inter nos ſunt ꝯtentiōibꝰ: carnales nos magis qͣꝫ ſpiritales eſſe ꝯſtiterit: Deniqꝫ nūqͥddiligēt nos ꝓpt̓ ſeip̄os: ⁊ futurā de nobis ciuitatis ſue reſtaurationem (qd̓ abſit) vnumquo ſolo vniri ⁊ coedificari eis poſſumꝰ de

DEF. XCIIIſꝫ magis puluerē quē ꝓijciat vētꝰ a facie terre: quē vniꝰ ꝟbi flatꝰ in turbinē excitet: ⁊ ſuſpitionis cuiuſlibet leuiſſima aura diſꝑgat:Et hec qͥdē dixiſſe ſufficiat: ꝓ eo qd̓ ait dn̄s:Si qͥs ſcandalizauerit vnū de puſillis iſtis: Mcredo em̄ ꝙ maiori ſollicitudīe deinceps abhac tā neqͥſſima peſte cauebitis. Iā ꝟo quēnō moueat qd̓ ſequit̉ ī euāgelio: Si oculus:tuus ſcandalizauerit te erue eū ⁊cͣ: Nunqͥdem̄ corꝑalē hūc oculū monemur eruere: autvnam ex manibꝰ iſtis: ſimilit̓ ⁊ vnū abſcindere pedē? Abſit a nobis hmōi carnalis omnino ⁊ nimis ridiculoſa cogitatō. Sꝫ poſtqͣꝫab exterioribus ſcandalis deterruit nos ſermo diuinus aſpere ſatis ſicut audiſtis: confilium dat qͥd de eo nobis agēdū ſit ſcandaloqd̓ interius patimur: contrariaꝫ inueniēteslegem in membris noſtris. Ipſe em̄ nouit figmentum noprū ꝙ eiuſmodi ſcandalū nontam facile a nobis valeat euitari. Porro tripliciter fieri ſcandalū iſtud quotidiano nob̓noſſe licꝫ exꝑimēto. Interdū em̄ eſt ī nobisſpiritalis intētionis oculus ſimplex ⁊ qͥ gratie magis qͣꝫ noſter dicēdus ſit: ſꝫ ſcādalizatnos oculus noſter: ⁊ qͥ vere a nobis eſt: duꝫvolūtas noſtra aliā minus caſtā importuneingerit intentionē. Sed habemus iaꝫ ſuperhͦ ſalubre conſiliū ſaluatoris. Erue euꝫ inqͥt c⁊ ꝓijce abs te. Hoc aūt fiet: ſi non cōſentiasſi abijtias ſi reſiſtes. Simili modo de manuac pede eſt intelligendū. Cuꝫ em̄ bonis oꝑitbus intentos ad alia oꝑa trahere voluntasꝓpria conat̉: manus noſtra eſt que ſcādalizat nos: ſed abſcindi debet ⁊ ꝓijci a nobis:vt nō ei cōſentiamꝰ. Sic etiā ꝓficere in ſancta cōuerſationē: ⁊ aſcēdere ꝑ gradus ſcaleque iacob apparuit: ac iuxta qd̓ ait pſalmiſta: De virtute in ꝟtutē ire deſiderantes: ſe pꝰpius ſcādalū patimur a pede quodā puſillanimitatis ⁊ negligētie nr̄e qͥ nimirū deſcēdere magis ac remiſſius ire conat̉: ſed abſcindieū neceſſe eſt: vt pes gratie qͥ ſtat in directocurrere poſſit ſine offenſione: ſine ſcādalo: ſine impedimēto. Qd̓ aūt dicit bonum nobiseſſe ad vitā intrare cuꝫ vno oculo aut manuaut pede: qͣꝫ duos hn̄tes ire ī gehēnā ignis:eos notat qͥ voluntatē ſuā ſiue bona ſiue mala ſit eque ſequunt̉ ⁊ ingrediunt̉ duabꝰ vijsnūc bona nūc mala ſectātes: ẜꝫ qd̓ variant̉deſideria ſua. Quibꝰ merito vtilius fueratgr̄e in oībꝰ inhere̓: ⁊ vbi obuiat ꝓpria volūtas abſcīdere ⁊ a ſeip̄is abijcere eā. Eſt autcū multo tēpore in abſciſione ꝓprie volūtatis noſtre exercitati aliquatenus eam domamus: vt diſcat iā nō ſuꝑbirę ſed magis ſine

Mat. 18

ps. 8

Ii. j

Ma. 5

Mal̓. 11