Beati Bernardi Ser. LXVII LIXV.
Propoſitū nanqꝫ dei ſuꝑ illoſ manet īmobile: ⁊ miẜicordia dn̄i ab eterno ⁊ vſqꝫ in eternū ſuꝑ timētes eum. Ab eterno ꝑ p̄deſtinationē: in eternū ꝑ glorificationē. Similt̓ ⁊ inreprobis terribilis eſt ſuper filios hoīum: ⁊vtrimqꝫ ſtat fixa ſentētia eternitatis: ⁊ ī hisqui ſalui fiūt ⁊ in his qͥ periūt. Quis ſcit ſi oīum veſtrū quos hic video noīa ſcripta ſunin cel̓: ⁊ in libro p̄deſtinatiōis ānotata? Vocationis enī ⁊ iuſtificationis vr̄e aliqua ſigͣmihi videor intueri: in ꝯuerſatiōe huiꝰ tante hūilitatis. Quāto putas gaudio replerētur oīa oſſa mea: ſi id ſcire ꝯtingeret? Sꝫ neſcit homo vtrum ſit dignꝰ amoreⁱ an odioPropterea dilectiſſimi ꝑſeuerate in diſciplina quā ſuſcepiſtis: vt ꝑ humilitatē ad ſublimitatē aſcendatis: qꝛ hec eſt via: ⁊ nō alia p̄ter ipſam. Qui alit̓ vadit cadit potius qͣꝫ aſcendit: qꝛ ſola eſt hūilitaſ q̄ exaltat: ſola queducit ad vitā. Chriſtꝰ enī cum ꝑ naturā diuinitatis nō hr̄et quo creſceret vel aſcenderet: qꝛ vltra deū nihil eſt: ꝑ deſcenſum quōcreſceret inuenit veniēs incarnari: pati: mori: ne moreremur in eternū: ꝓpt̓ qd̓ deꝰ exaltauit illū: qꝛ reſurrexit: aſcendit: ſedet addexterā dei. Uade ⁊ tu fac ſimilit̓. Neqꝫ aſcendere potes niſi deſcēderis: qꝛ vt eterna26 lege fixū eſt: oīs qui ſe exaltat hūiliabit̉. Oꝑuerſitas: o abuſio filioꝝ adam: qͥ cū aſcendere difficilimū ſit: deſcende̓ aūt facilimū: ipſi ⁊ leuit̓ aſcendūt ⁊ difficiliꝰ deſcendūt parati ad honores ⁊ celſitudīes graduū eccl̓iaſticoꝝ: ipſis etiā angelicis humeris formidandos. Ad ſeq̄ndū aūt te dn̄e ieſu vix inueniunt̉: qui vel trahi patiant̉: qͥ velint duci ꝑviam mandatoꝝ tuoꝝ. Alij enī trahunt̉: qͥpoſſunt dice̓: Trahe me poſt te: alij ducunt̉i. qui dicūt: Introduxit me rex in cellaria ſua8 alij rapiunt̉ ſicut apl̓s raptus ē ad tertiū celum. Et pͥmi qͥdem felices qͥ in patientia ſuapoſſident aīas ſuas: ſecūdi feliciores quia exvolūtate ſua ꝯfitēt̉ ei: tertij feliciſſimi qͥ in ꝓfundiſſima dei miẜicordia qͣſi qͦdāmodo ſepulta iam arbitrij ſui ptāte in diuitias gl̓iein ſpū ardoris rapiunt̉: neſciētes ſiue in corpore ſiue extra corpꝰ: hoc ſolū ſciētes ꝙ rapti ſunt. Btūs qͥ vbiqꝫ te ducē hꝫ dn̄e ieſu:nō illū refugā ſpm̄ qui ſtatim aſcende̓ voluit ⁊ tota dīnitatis dextera ꝑcuſſus ē. Nosaūt ppl̓s tuus ⁊ oues paſcue tue ſeqͣmur teꝑ te: ad te: Quia tu es via: veritas ⁊ vita:⁊. via in exēplo: veritas in ꝓmiſſo: vita in pregnoſcimꝰ ⁊ credimꝰ: qꝛ tu es chriſtꝰ filiꝰ deimio. Verba enī eterne vite habes: ⁊ nos coviui qͥ es ſuꝑ oīa deus bn̄dictꝰ in ſęcl̓a Amē
Sermo II vnde ſupraOdie celoꝝ dominꝰ celoꝝ alta celeſti potētia penetrauit: ⁊ infirma carnis tanqͣꝫnubila q̄dam excutiēs: induit ſtolam glorie.Eleuatꝰ eſt ſol in ortu ſuo incaluit ⁊ inualuit. Dilatauit ⁊ multiplicauit radios ſuꝑ terraꝫ: nec eſt qͥ ſe abſcōdit a calore eiꝰ. Redijtad regionē ſapīe ſapiētia dei: vbi oēſ bonū ⁊intelligūt ⁊ reqͥrunt intellectu ꝑſpicaciſſimi:affectu paratiſſimi: ad audiendā vocē ẜmonū eius. Nos aūt in regione iſta ſumus vbiplurimū eſt malicie: ſapīe parū: qꝛ corpꝰ qd̓ gcorrumpit̉ aggrauat aīam: ⁊ depͥmit terrena inhabitatio ſenſum multa cogitātē. Perſenſuꝫ h̓ ego arbitror ītellectū deſigͣri: qͥ tūcvere depͥmit̉: cū multa cogitat cum nō colligit ſe circa illā vnā ⁊ vnicā meditationē queꝯcipit̉ de ciuitate illa: cuiꝰ ꝑticipatio eiꝰ inidipſum. Hmōi intellectū oportet depͥmi etdiſtrahi ꝑ ml̓ta: multis ⁊ multiplicibꝰ modiſAīam ꝟo h̓ eſtimo dici affectiōes q̄ corrupto corꝑe diu̓ſis paſſiōibꝰ afficiunt̉: q̄ mitigari nunqͣꝫ pn̄t ne dicā ſanari: donec volūtasvnū querat ⁊ tendat ad vnū. Duo gͦ ſunt q̄in nob̓ purgāda ſunt: intellectꝰ ⁊ affectꝰ. Intellectꝰ vt nouerit: affectꝰ vt velit. Felices ⁊vere felices illi duo viri helias ⁊ enoch: qͥbꝰoēs materie ⁊ occaſiōes ablate ſunt q̄ eoruꝫintellectū impediāt vel affectū: qꝛ ſoli deo viuentes nec nouerūt niſi deū: nec cupiūt niſideū. Deniqꝫ ⁊ de enoch legit̉ qꝛ raptꝰ eſt ne ꝯmalicia mutaret intellectuꝫ eiꝰ: aut ne fictiodeciꝑet aīam illiꝰ. Intellectꝰ nr̄ turbatꝰ eratnę dicā cecatꝰ: affectꝰ inqͥnatꝰ erat: ⁊ multuꝫinqͥnatꝰ: ſꝫ xp̄s intellectū illumīat: ſpūſſctūsaffectū purgat. Venit enī filiꝰ dei ⁊ tot ⁊ tāſta mirabilia ī mūdo oꝑatꝰ ē: vt non īmeritointellectū nr̄m ab oībꝰ mūdanis rebꝰ euocauerit: ⁊ ſꝑ cogitemꝰ ⁊ nunqͣꝫ cogitare ſufficiamus: qꝛ mirabilia fecit. Vere latiſſimos nobis ad ſpaciādū intelligētie cāpos dereliqͥtet torrēs cogitationū iſtarū ꝓfundiſſimꝰ ē: qͥiuxta ꝓph̓aꝫ nō poſſit trāſuadari. Quis enīˣſufficiat cogitare qͣlit̓ rerū dn̄s p̄uenerit noſvenerit ad nos: ſubuenerit nob̓: ⁊ ſingl̓arisilla maieſtas voluerit mori vt viueremꝰ: ſeruire vt regͣremꝰ: exulare vt repatriaremꝰ: ⁊vſqꝫ ad ſeruiliſſima opera inclinari vt ꝯſtitueret nos ſuꝑ oīa oꝑa ſua? Talē ſe obtulitapoſtolis apl̓oꝝ dn̄ſ: vt iā nō inuiſibilia deiꝑ ea q̄ facta ſunt intellecta ꝯſpicerent: ſed ipſe facie ad faciem videret̉: qui omīa fecit. Etquia diſcipuli carnales erant ⁊ deus ſpiri-
Mat. 25
Io. 14.
Can̄. 1Ubi. sͣ
Io. 6.
719. b.
Cuj. j.
Sab. j.