Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

SermoA Aſcenſione dn̄iI

LLL

tus eſt: nec bene ꝯuenit ſpūi ⁊ carni: vmbracorꝑis ſui temꝑauit ſe eis: vt obiectu viuifice carnis viderēt verbū in carne: ſolem ī nube: lumē in teſta: cereū in laterna. Spūs enīoris nr̄i chriſtꝰ dn̄s: cui diximꝰ: In vmbratua viuimꝰ inter gētes. In vmbra inqͥt tuainter gētes nō inter angelos: vbi puriſſimūlumē puriſſimis oculis intuebimur. Vndeet virtꝰ altiſſimi obūbrauit ꝟgini: ne nimioſplendore p̄ſtricta dīnitatis fulgur etiā ſingularis aqͥla tolerare nō poſſet. Ad hoc aūtcarnē eis ꝓpoſuit: vt oēm cogitatuꝫ eoꝝ abhūanis rebus ad carnē ſuā qua ⁊ mirabiliadicebat ⁊ mirabilia faciebat adunaret: ⁊ ſicde carne trāſferret ad ſpm̄: qꝛ ſpūs eſt deus:et eos qui adorant eū in ſpū ⁊ veritate oportet adorare. Non tibi videt̉ eis intellectu illuminaſſe cū aperuit illis ſenſum vt intelligerēt ſcripturas: on̄dēs quia hec oportebatchriſtū pati: ⁊ reſurgē̓ a mortuis: ⁊ ita intrare in gloriā ſuam. Sed illi ſctīſſime carni eiuſaſſuefacti verbū de diſceſſu eius audire nonpoterāt: vt eos relinq̄ret ꝓ quo oīa reliquiſſent. Quare hͦ: Quia intellectꝰ illumīatuserat: ſꝫ nōdū purgatꝰ affectꝰ. Un̄ ⁊ benignꝰmgr̄ blande eos ac dulcit̓ ꝯſolabat̉ dicens:Expedit vob̓ vt ego vadaꝫ. Si enī nō abiero: ꝑaclytus nō veniet ad vos. Sed qꝛ hͨ locutus ſum vob̓: triſticia impleuit cor veſtrūQuid eſt qd̓ chriſto cōmorāte in terris: ſpūſctūs ad eos venire nō potuit. An carnis illius ꝯſortiū abhorrebat q̄ de ipſo ⁊ ꝑ ipſuꝫ īvirgine ⁊ de virgine mr̄e ꝯcepta erat ⁊ nata? Abſit. Sed vt on̄deret nob̓ ꝑ quā ambularemꝰ viam: formā apponeret cui impͥme̓mur. Et ille qͥdem illis plorātibꝰ eleuatus incelū: ſpm̄ſctm̄ miſit: qͥ affectū eoꝝ. id eſt. voluntatē mūdauit: īmo potiꝰ alterauit: vt iaꝫmagis dn̄m velint aſcēdiſſe: qͥ prius detinuiſſe voluerāt. Impletū eſt qd̓ eis p̄dixerat:vos aūt ꝯtriſtabimī: ſꝫ triſticia vr̄a ꝯuerterin gaudiū. Sic gͦ eoꝝ intelligētia ꝑ chriſtū illuminata eſt: ⁊ volūtas emudata ꝑ ſpm̄: vtſicut bonū nouerint ſic ⁊ velint: qd̓ ſolū ꝑfecta religio vel religioſa ꝑfectio ē. Recordornūc heliſei ſctī: cui cū helias dixiſſet vt in diſceſſu vel aſcēſu ſuo poſtularet qd̓ vellet: reſpondit: Oro vt fiat ſpūs tuꝰ duplex in me.. ⁊ At ille. Rem difficilē poſtulaſti. Attn̄ ſi videris qn̄ tollar a te: erit qd̓ petiſti. Nōne tibi videt̉ helias aſcendētis dn̄i ſignare ꝑſonam. Heliſeus ꝟo choꝝ apl̓icū in aſcenſiōexp̄i anxie ſuſpirātē? Sic̄ enī hęliſeꝰ ab helianullo pacto auelli poterat: ſic nec apl̓i a xp̄ip̄ſentia potęrāt ſeꝑari. Uix enī tandē eis ꝑ-

ſuaſit: qꝛ ſine fide impoſſibile eſſet place̓ deoQuis eſt gͦ ſpūs iſte duplex qͥ querit̉: niſi illumīatio intellectꝰ: ⁊ affectꝰ purgatio? Resdifficilis: qꝛ rarus in terris eſt qͥ illū hr̄e mereat̉. Attū ſi videris inqͥt qn̄ tollar a te: eritqd̓ petiſti. Nihil eſt qd̓ ꝓ pt̓ hoc habeāt ꝑdere vel debeāt alūni tui dn̄e ieſu: qꝛ videnttibus illis ē eleuatꝰ in celū: ⁊ deſiderātibusoculis te ſecuti ſunt gradientē in multitudīefortitudīs tue. Vel certe ſpm̄ duplicē dicerepoſſumꝰ illud qd̓ ſaluator ad diſcipulos ait:Qui credit in me oꝑa q̄ ego facio ⁊ ipſe faci­ 3et ⁊ maiora hoꝝ faciet. Nōne maiora chriſto ꝑ chriſtū tn̄ fecit petrꝰ: de qͦ legit̉ quia in ⁊plateis ponebant̉ infirmi in lectulis: vt veniente petro ſaltē vmbra illius obumbraretquēqͣꝫ illoꝝ: ⁊ liberarent̉ ab infirmitatibꝰ ſuis? Nuſqͣꝫ enī dn̄s vmbra ſua inuenit̉ infirmitates ſanaſſe. Nō dubito ego intellectuꝫoīum vr̄m qui hic eſtis illumīatū eſſe: ſꝫ nōaffectū eque eſſe purgatū: manifeſtis approbabo ꝯiecturis. Oēs qd̓ bonū eſt noſtis: etviā ꝑ quā incede̓: ⁊ quo in ea incede̓ debeatis: ſed volūtas nō vna eſt. Quidā enim adoīa vie ⁊ vite huiꝰ exercitia non ſolū ambulant ſed ⁊ currūt: īmo potius volāt: vt eis ⁊vigilie breues ⁊ cibi dulces ⁊ pāni ſuaues:labores nō ſolū tolerabiles: ſed ⁊ appetibiles videant̉. Alij aūt nō ſic: ſed corde aridoet affectiōe recalcitrāte vix trahūt̉ ad hͨ: vixgehēnali timore cōpellunt̉. Quoſdā nec cōpellimꝰ qͥdem qͥbꝰ frons mulieris meretricꝭfacta ē: nolūt erubeſce̓. Sunt iterū multi int̓nos qͥ de vno cōmedūt: nobiſcum dormiūt:nobiſcū cātāt: nobiſcū laborāt. Miſeri ⁊ miſerabiles vtpote ſocij tribulatiōis: ſꝫ ꝯſolationis nō ita. Nunqͥd abbreuiata ē manꝰ dn̄i:vt oībꝰ donare nō poſſit: qͥ aperit manū ſuāet implet oē aīal bn̄dictiōe? Quid gͦ in cauſaeſt. Illud oīno: qꝛ nō vidēt chriſtū cū tollit̉ab eis. id eſt. nō cogitāt quō eos orphanosreliq̄rit: ꝙ ꝑegrini ⁊ aduene ſint ſuꝑ terraꝫ:ꝙ tamdiu feculēti corꝑis horrido carce̓ teneant̉: ⁊ nō ſint cū chriſto. Hmōi aūt ſi diu itaomanſerint ſub onere: aut opprimuntur etſuccūbunt: aut quodāmodo in inferno ſuntvt nunqͣꝫ reſpiciūt ad plenū in luce miſerationū dn̄i: nec in libertatē ſpūs: que ſola facit iugū ſuaue ⁊ onus leue. Inde autē tā ꝑnitioſa tepiditas emanat: qꝛ affectus. id eſt.volūtas eoꝝ nōdū purgata eſt: nec bonumſic volūt ſicut nouerūt a ꝓpria ꝯcupiſcētiaabſtracti grauiter ⁊ illecti. Amant enim incarne ſua terrenas conſolatiunculas ſiue inverbo ſiuę in ſigno: ſiue in facto: ſiue in ali-

Lren̄. 4

Io. 16

4. Re. 2

Io. 14.

Atc .5.

Atc .5.